Nαι αλλά κι εκείνοι που έγιναν λήπτες των δανείων (εορτοδανείων, διακοποδανείων, euro2004δανείων), δέκτες της επίπλαστης ευδαιμονίας δεν φέρουν ευθύνη; Η κακούργα η ιδεολογία ευθύνεται μονάχα; Τα άτομα εκείνα δεν ήταν σε θέση να αντιληθφούν ότι αργά ή γρήγορα η ευδαιμονία -για την απόκτηση της οποίας "σκοτώνονταν"- θα τους ισοπεδώσει;
Δεν μπορούσαν να διαολοστείλουν τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής;
Ναι, ούτε ήξεραν ούτε καταλάβαιναν, δυστυχώς! Και αναφέρομαι στο γενικό όρο "λαός". Δυστυχώς είμαστε ένας λαός, που για διάφορους ιστορικούς λόγους, μείναμε απαίδευτοι στα στοιχειώδη, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά προπαντώς, σε ζητήματα αστικής δημοκρατίας και αστικής οικονομίας. Είμαστε ένας λαός που πάσχει από "εθναρχιδισμό". Από ιδρύσεώς μας ως εθνικό κράτος εξοικειωθήκαμε στην πολιτική αυτή ασθένεια, που άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί την καταπολέμησαν καθ' όλο τον 19ο αιώνα, με εξαίρεση, και για πολύ συγκεκριμένες ιστορικές αιτίες, του Γερμανούς υπό τον Χίτλερ, τους Ιταλούς υπό τον Μουσουλίνι και τους Ρώσους υπό τον Στάλιν.
Εδώ, στο Γιουνανιστάν(Ιωνία) κατά τους Ασιάτες, Γκρης(Γραικία) κατά τους Ευρωπαίους και Ελλάδα καθ' ημάς, ο ιστορικός μας τραγέλαφος έμελλε να μας φιλοδωρήσει με τρεις τουλάχιστον "Εθνάρχες". Πρώτα ήταν η οικογένεια Τρικούπηδων, που πατώντας στα ματωμένα χώματα του πρώτου όντως εθναρχεύσαντος Ι. Καποδίστρια, κυβέρνησε τη χώρα μας, με έδρα τους βασικά το Λονδίνο. Έπειτα ήρθε η σειρά του Ε. Βενιζέλου, για να ανανεώσει τα αγγλικά δεσμά, πατώντας στα ματωμένα χώματα του Ιώνα Δραγούμη, προκειμένου αργότερα η λαϊκή παιδευτική μας ένδεια να τον αναγορεύσει ως εθνάρχη και τέλος, φευ, ακριβώς στην εποχή που έμελλε να ζήσουμε την πλέον μακρόχρονη εθνική μας περίοδο με συνθήκες αδιασάλευτης δημοκρατίας, ήταν η σειρά του τρίτου μας εθνάρχη, του Κωνσταντίνου Καραμανλή!
Τι νομίζουμε ότι θα μείνει στην ιστορία από τον εθναρχιδισμό του εν λόγω αειμνήστου; Ισχυρίζομαι πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα επιμάνει βασικά τρία του αποφθέγματα:
1.- Ανήκομεν εις την Δύσιν!
2.- Είμαστε (ως χώρα) ένα απέραντο τρελοκομείο και
3.- Στην πολιτική πολλά λέγονται που δεν γίνονται και πολλά γίνονται που δεν λέγονται.
Τρία αποφθέγματα, που, λαμβανομένων υπόψη και των σημερινών μας δεδομένων, αρκούν στη κοινή λογική, πόσο μάλλον στην ιστορική κρίση, για να αποκαθηλώσει το εν λόγω ιστορικό πρόσωπο από τον θώκο της Εθναρχηγίας. Κι όμως, ως λαός και κοινωνία πορευθήκαμε, καθ' όλη την Μεταπολίτευση, αποδίδοντας σ' αυτόν και τους συμπαίχτες του τα εύσημα!
Έπρεπε να μας παραχωρήσει εκείνος "εις την Δύσιν", για να έρθει με τη σειρά του ο έτερος λαομπαίχτης, ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου και παραφράσει το χιτλερικό ανάλογο με το "Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες"(τώρα το έχουν λάβαρό τους οι Καρατζαφέρης και Σία!). Κι όχι μόνον αυτό, αλλά είχαμε κι εκείνη την πρέζα εξστρεμισμού: "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο"!
Έπρεπε επίσης να μας χαρακτηρίσει, ο έσχατος(; ) Εθνάρχης μας συλλήβδην τρελούς, ως λαό και κοινωνία, για να 'χουν το δίκιο τους φιλοσοφούντες τύποι σαν πχ τον Ν. Δήμου, όταν δήλωναν πως "Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας". Κι εδώ που τα λέμε, σε μία Ευρώπη μεταπολεμική, τι διαφορά είχε ένας τρελός από έναν απαίδευτο;
Αλλά εκείνο που η ιστορία δε θα συγχωρέσει στη "Γενιά του Πολυτεχνείου" αφορά την πλέον αντιδημοκρατική απόφανση του Κ. Καραμανλή και την οποία πλειστάκις αναμάσησαν κατοπινοί του συνεχιστές στη λαοπλάνευση και δημαγώγευσή μας. Ντρέπομαι που ανήκω στη "Γενιά του Πολυτεχνείου", για πολλά πράγματα, αλλά το ό,τι ποτέ κι εγώ δεν διείδα, το πόσο βαθιά φασιστικό, αντιδημοκρατικο, αντιλαϊκό και αντεθνικό μήνυμα εξέμπεμπε με το τρίτο του αυτό απόφθεγμα, ε αυτό προσωπικά δεν μου το συγχωρώ, που μόλις τώρα το αντιλαμβάνομαι από τις περιρρέουσες συνέπειές του! Υπήρξα κι εγώ, τελικά, ένας "Εθναρχίδης", έστω κι αν ποτέ μου δεν υπήρξα, ούτε "Καραμανλικός" ούτε "Παπανδρεϊκός", απεχθανόμενος πάντα πολιτικά την οικογενειοκρατία, ως σαράκι κατά της Δημοκρατίας!
ΥΓ: Τυπολογικά: εθναρχιδισμός= γράφω στ' αρχίδια μου το έθνος...
