Μιας και σου αρέσουν οι γάτες, υπάρχει ένα ρητό στον Ζεν Βουδισμό:
«να είσαι σαν τη γάτα» . Αυτό το λένε γιατί η γάτα κάνει πάντα αυτό που θέλει, όταν το θέλει, χωρίς να βιάζεται ή να αγωνιά για κάτι, γιατί η γάτα ζει
όπως πρέπει , πάει με το ρεύμα της ζωής. Σε αντίθεση με εμάς τους ανθρώπους, που μοιάζουμε με κάποιον που προσπαθεί να κόψει τα κύματα της θάλασσας με ένα σπαθί.
Αυτό οφείλεται κυρίως στην αλαζονική μας στάση να πιστεύουμε (έστω και ενδόμυχα) ότι η ύπαρξή μας είναι τόσο σημαντική που μπορούμε να αλλάξουμε τη φύση, τον τρόπο που λειτουργούν και δουλεύουν τα πράγματα (ακόμα και η εμμονή μας για την επιρροή του ανθρώπου στην κλιματική αλλαγή ή σε ό,τι κακό συμβαίνει στον κόσμο λέει πολλά για αυτή την αλαζονική στάση) ή ότι έχουμε πραγματικά δυνατότητα επιλογής (δεν έχουμε, για πολλούς λόγους).
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα από θεμελιώδη και βασικά στοιχεία του κόσμου, αλλά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα αναγνωρίσουμε, να τα μάθουμε και να ζήσουμε με αυτά. Δεν υπάρχει κανένα νόημα να στεναχωριέσαι, για παράδειγμα, για την πείνα στα παιδιά της Αφρικής, υπάρχει νόημα, όμως, να βοηθάς όπου και όπως μπορείς. Εσύ γεννήθηκες εδώ, άλλος γεννήθηκε αλλού. Εγώ αυτό το βλέπω σαν αποτέλεσμα μιας υπερβατικής αιτιοκρατίας, που υπερβαίνει τη λογική μου, εσύ μπορεί να το βλέπεις σαν τυχαιότητα. Σε κάθε περίπτωση, είναι τελείως ανώφελο να σκας για αυτό. Είναι όπως είναι.
Στην τελική, ό,τι ο άνθρωπος μεταφράζει ως καλό/κακό, ηθικό/ανήθικο, δίκαιο/άδικο ενδέχεται στην πραγματικότητα να είναι η εκδήλωση αντίρροπων δυνάμεων για τις οποίες δεν έχουμε ιδέα και μάλιστα το καλό για εμάς να είναι στην πραγματικότητα «κακό». Ένα πολύ απλοϊκό παράδειγμα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει δημιουργός και, κατά συνέπεια, ένα σχέδιο για το σύμπαν, η κλιματική αλλαγή μπορεί κάλλιστα να είναι ο τρόπος να τελειώσει τον ρόλο του στη γη ο άνθρωπος ή ένας μηχανισμός αυτοϊασης της φύσης. Δεν σου λέω να μην κάνουμε τίποτα, καταλαβαίνεις πιστεύω τι εννοώ.
Τέλος πάντων, πολύ καλύτερα και πιο συνοπτικά τα έχει πει ο Τζελαλεντίν Ρουμί:
Spoiler
Ο Ξενώνας
Ο άνθρωπος είναι ένας ξενώνας.
Κάθε μέρα ένας καινούργιος ερχομός,
μια χαρά, μια θλίψη, μια κακία,
μια στιγμιαία συνειδητοποίηση φτάνει όπως ένας απρόσμενος επισκέπτης.
Υποδέξου τα όλα!
Ακόμα κι αν πρόκειται για ένα πλήθος καημών,
που βίαια αδειάζουν το σπίτι από τα έπιπλά του,
φέρσου σε κάθε καλεσμένο με αξιοπρέπεια,
θα μπορούσε κάλλιστα να σε ετοιμάζει
για μια χαρά καινούργια.
Τη νηφάλια σκέψη, την ντροπή, τη υστεροβουλία,
υποδέξου τες στην πόρτα χαμογελώντας και κάλεσέ τες μέσα.
Να είσαι ευγνώμων για καθετί που έρχεται,
γιατί έχει σταλεί ως οδηγός απ’ τον επέκεινα κόσμο.