Μόνο οι πλούσιοι πρέπει να κάνουν παιδιά; Αν δεν είσαι πλούσιος τότε τι; Φτηνές δικαιολογίες, ούτε σχολεία πληρώνεις, ούτε γιατρούς, μόνο καμιά δραστηριότητα και παιχνίδια. Τα άλλα θα τα πλήρωνες έτσι και αλλιώς.
Γιατί πρέπει να είναι εύκολο να κάνεις παιδί; Γιατί όλοι θέλετε όλα στη ζωή σας να είναι εύκολα; Θες να κάνεις κάτι άλλο, δεκτό 100%. Αλλά ας μην κρύβονται όλοι πίσω από οικονομικές δικαιολογίες. Το 90% που δεν κάνουν παιδιά το κάνουν επειδή δεν γουστάρουν απλά.
Ακριβώς. Κάποτε πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια. Πάντα υπήρχαν οικονομικές ανισότητες, πόλεμοι, δυσκολίες και κοινωνικά προβλήματα και όμως η ανθρωπότητα διατηρούσε την ελπίδα και προχωρούσε. Οικογένεια υπήρχε σε πολύ δύσκολες εποχές τόσο για το έθνος μας, όσο και για τον κόσμο ευρύτερα. Όμως υπήρχε η διάθεση για ζωή και η προσπάθεια. Στην εποχή μας έχει περάσει μια γενική άποψη ότι η υπογεννητικότητα είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης για χώρες του νότου ενώ παρατηρείται μια υποτονικότητα και γενική παραίτηση. Δεν υπάρχουν στόχοι: οι περισσότεροι νέοι ζουν με μια ψεύτικη ευμάρεια, επιδόματα, μαύρα, κτλ, χωρίς κανένα σαφές σχέδιο για τη ζωή τους. Η χώρα είναι οι επιλογές μας. Η χώρα δεν είναι κάτι αόριστο. Είναι αυτό που όλοι μας θέλουμε να ζούμε. Αφού η πλειοψηφία επιλέγει, είμαστε το αποτέλεσμα των επιλογών της πλειοψηφίας. Την ίδια στιγμή, σε χώρες με καλύτερη δημόσια οικονομική εικόνα (αλλά όχι ατομικό εισόδημα) βλέπουμε ότι άνθρωποι με μεγαλύτερο μεικτό εισόδημα προτιμούν την εργένικη ζωή παρά την συντροφικότητα με πιθανό στόχο τη δημιουργία οικογένειας. Υπάρχει μια λεπτομέρεια εδώ.
Η Ελλάδα ανήκει στις ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου παρ' όλο που η βασική οικονομία της χώρας είναι καταναλωτική, αγροτική και με έμφαση σε υπηρεσίες γραφείου. Η χώρα μας επίσης είναι εισαγωγική βιομηχανία σε μεγάλο βαθμό, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και εξαγωγική κάτι που βελτιώνει το ΑΕΠ και την δημοσιονομική εμπιστοσύνη από τους Οίκους Αξιολόγησης (που ρυθμίζουν και την χρηματοδοτική ρευστότητα των συναλλαγών) ενώ δημιουργούνται και θέσεις εργασίας. Η Σουηδία, ένα άλλο παράδειγμα, επίσης είναι μια ανεπτυγμένη χώρα με μια όμορφη βιτρίνα δυτικής ανάπτυξης και με έντονο άρωμα μετανάστευσης από Σομαλία και Αφγανιστάν. Μεγάλο μέρος από την βαριά βιομηχανία της έχει αγοραστεί από το Κομμουνιστικό Γραφείο της Κίνας, η δημόσια οικονομία της ανήκει σε ελάχιστα χέρια Αμερικανοσουηδών και αριστοκρατικής ελίτ του παλατιού (λόγω της μοναρχίας) και η μεγάλη μερίδα του πληθυσμού λαμβάνει ένα πολύ καλό εισόδημα μεικτά και ανάλογα την περίπτωση, φορολογείται.
Οι μισθοί διαφημίζονται ως μεικτές αποδοχές. Μετά τη φορολόγηση και τα μηνίαια κόστη ο καθένας βλέπει αν αξίζει η ζωή εκεί. Το κόστος ζωής και το υπόλοιπο εισόδημα μετά τη φορολογία, δεν έχει μεγάλες διαφορές από τη χώρα μας. Ο μέσος Σουηδός μπορεί να μην φάει σε εστιατόριο και 1 χρόνο προκειμένου να μπορεί να πληρώνει μέχρι τις 3 του μήνα, κάπου 10 πάγιες εντολές λογαριασμών που έρχονται με το ταχυδρομείο στο κουτί της εξώπορτας γιατί διαφορετικά υπάρχουν ποινές μέσω της εφορίας και των εισπραχτικών εταιριών που αρχίζουν τους τόκους. Αυτό εμείς το θεωρούμε "ανώτερο" ευρωπαϊκό τρόπο ζωής;
Οπότε και στον λεγόμενο «ανεπτυγμένο» κόσμο του βορρά, ο θεσμός της οικογένειας έχει απαξιωθεί και όχι λόγω οικονομικής αιτίας. Υπάρχουν βαθύτερα αίτια που έχουν να κάνουν με τον ναρκισσισμό, την εγωπάθεια και μια παράξενη κουλτούρα συνεχούς επαγγελματικής επιτυχίας που σταδιακά αφυδατώνει τον άνθρωπο. Διαφημίζονται πρότυπα ατόμων που πετυχαίνουν μόνοι τους, κάνουν αλλαγές καριέρας 3-4 φορές στη ζωή τους, ταξιδεύουν συνεχώς σε όλο τον κόσμο και έτσι δεν υπάρχει χώρος και χρόνος ώστε να προκύψει οικογένεια. Την ίδια στιγμή διάφοροι ψυχαναλυτές και ΜΚΟ βγάζουν τρελά λεφτά με αντικαταθληπτικά, ημερίδες αυτοδιαχείρισης προσωπικότητας κτλ, ώστε ο καθένας να νιώθει μερικώς εντάξει με τις επιλογές του.
