Από τη στιγμή λοιπόν που ενδέχεται το νέο μοντέλο να μην είναι ούτε καλύτερο κι ούτε να επικρατήσει, γιατί να βλέπεις τους μοντέρνους εθνικιστές ως παράλογους και εκτός τόπου και χρόνου;
Φυσικά δεν έχεις άδικο. Πιο πολύ τους θεωρώ εκτός τόπου και χρόνου πραγματιστικά, όχι αξιολογικά πάλι. Βλέπω τη διεθνοποιήση ανεξέλεγκτη και τον πολλαπλασιασμό των κατηγορημάτων της ταυτότητας αναπόφευκτο. Αυτόθροη συνέπεια φυσικά είναι η υποβάθμιση της σημασίας της εθνότητας, τόσο λόγω ακριβώς της πολλαπλότητας αυτοπροσδιορισμού με χρήση άλλων διακριτικών γνωρισμάτων, όσο και λόγω της όλο και μεγαλύτερης αξιωματοποίησης της έννοιας, η οποία πλέον θεσμίζεται σε πιο «αυθαίρετες» βάσεις(μετανάστες δεύτερης γενιάς πχ) και την «ευτελίζει» συμβολικά ως ιδιαίτερο διακριτικό γνώρισμα. Η διαφωνία μας έγκειται όχι στο αν αν είναι καλύτερο ή όχι το νέο μοντέλο, αλλά στο εάν θα επικρατήσει, που εγώ το θεωρώ σχέδον βέβαιο, εξαιτίας αυτής της προοδευετικής υποβάθμισης της έννοιας, ποσοτικά και ποιοτικά.
Αυτό που είπα εξ' αρχής και ξεκίνησε όλο αυτό είναι πως φράσεις όπως "Ο Χ αλλοεθνής είναι πιο 'Ελληνας απ' τους 'Ελληνες" είναι κούφιες και αναπαράγονται για προωθήσεις ιδεολογιών ως "επιχειρήματα".
Ναι, αυτό δε βγάζει νόημα. Κυρίως γλωσσικό είναι το θέμα. Κάποιοι ταυτίζουν τον «Έλληνα» με συγκεκριμένες αρετές που θεωρούν άξιες τιμής.
Άλλοι εντοπίζουν την «ελληνικότητα» στην ιστορία κλπ κλπ. Ο καθένας ξεκινά από άλλες βάσεις.
Αυτά που γράφει ο Ισοκράτης είχαν ίσως νόημα στην αρχαιότητα, όταν ο ελληνικός πολιτισμός(κι ας μην είναι τόσο ακριβολογικός ή δόκιμος αυτός ο όρος) διαπνεόταν από συγκεκριμένες ξεχωριστές, μοναδικές για την εποχή, αξίες. Σήμερα δε συμβαίνει κάτι τέτοιο με τον πολιτισμό μας, θα πρέπει να αναχθεί κανείς στις δυτικές αξίες για να κάνει κάπως πιο στοχευμένο παραλληλισμό. Και πάλι όμως, οι λέξεις «δυτικός», «Έλληνας» κλπ δεν είναι μονοσήμαντες, η απεικονιστική τους διάσταση εξαρτάται από το context και το εκάστοτε γλωσσικό παιχνίδι. Άλλοτε έχει αξιολογικό περιεχόμενο, άλλοτε ιστορικό κλπ.
Για να πω κι εγώ την άποψή μου στο θέμα, θεωρώ υπερβολική τη Στεφανίδη. Καταρχάς, η έννοια «καλύτερος» είναι καθαρά υποκειμενική. Θα μπορούσε να πει ότι κατά τη γνώμη της ο καλύτερος ήταν ο Τεντογλου, αλλά δεν μπορεί να ψέγει τους άλλους για το τι θεωρούν ως «καλύτερο», που υποκρύπτει ποιες αξίες θεωρούν σπουδαιότερες.
Εγώ συμφωνώ με την επιλογή του Αντετοκούμπο, γιατί ενσαρκώνει ορισμένες αξίες που τον καθιστούν -για εμένα πάντα- καλύτερο. Πρώτον, ξεκίνησε κυριολεκτικά από το μηδέν σε ένα εχθρικό περιβάλλον και αξιοποίησε το ταλέντο του για να βρεθεί στην κορυφή. Αντιμετώπισε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες από τον Τεντογλου. Έπειτα, βρέθηκε στην κορυφή σε ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα του κόσμου, όπου ο ανταγωνισμός είναι αμέτρητες φορές σκληρότερος από το οποιοδήποτε άθλημα στίβου.
Το επιχείρημα πως φέτος ήταν ολυμπιακή χρονιά το θεωρώ επιφανειακό. Φαίνεται πως η Στεφανίδη θεωρεί σπουδαίοτερες τις αξίες της σπανιότητας και της ιστορικότητας του τίτλου. Ίσως κρύβει και την πεποίθηση πως το κλασικό στίβο είναι ανώτερο από άλλα αθλήματα, κι ας μην το είπε ξεκάθαρα. Ίσως και το γεγονός πως η διάκριση σε ατομικό άθλημα είναι αξιότερη της διάκρισης σε ομαδικό. Εγώ θεωρώ σπουδαιότερες τις αξίες της υπέρβασης των εχθρικών συνθηκών και της υπερνίκησης του σκληρού ανταγωνισμού, ο οποίος υπάρχει ακόμα και μέσα στην ίδια σου την ομάδα(με άλλα λόγια, η ομαδικότητα του αθλήματος δεν αναιρεί την ατομική του διάσταση).
Όπως και να χει, το πρόβλημα είναι ζήτημα αξιών, ποιες αξίες θέλουμε να τιμάμε. Γι’ αυτό και πάντα θα είναι υποκειμενικό.