Όλοι υπομένουμε καυτούς ήλιους και παγωμένους χειμώνες ,και πολλά άλλα ρητορικά σχήματα.

Όσο και να παίζουμε τους σκληρούς, κάθε χρόνος που περνάει μας φέρνει και πιο κοντά - αν δεν μας πάρει μια και καλή.

Η ζωή δεν έχει αξία αν αποκοπεί από το σύνολο, μέσω των άλλων χτίζουμε τον χαρακτήρα μας - προσπαθώντας να μην τους μοιάσουμε.

Είμαστε πλασμένοι από χώμα και άστρα, ναι, και αυτό μας ορίζει στην κοινή πορεία μας - ειδικά όταν συσχετίζεσαι με αυτούς που έχουν μονο χώμα και καθόλου άστρα.

Η ζωή είναι ένας δρόμος σπαρμένος με βαρύτιμο χρυσό και ανεκτίμητα πετράδια - που δεν έρχονται σε μας επειδή ειλικρινά το αξίζουμε, αλλά επειδή τα πέταξαν οι προηγούμενοι.

Η ζωή τελικά, είναι μια σκηνή ολόφωτη, που μας περιμένει να εμφανιστούμε για να δεχτούμε το χειροκρότημα - αλλά είμαστε πάντα απασχολημένοι να στήνουμε τα σκηνικά. Εώς ότου μας τραβήξει -πρόωρα- μια μαγκούρα, στα παρασκήνια.
Ωπα, ξέχασα να πω τα όνειρά μου... Πρέπει, για να ονειρευτείς όμως, να κοιμηθείς πρώτα.