Ε λίγο πολύ βρε Ζωροάστρη, όλοι τα ίδια όνειρα έχουν

Ακόμα και οι γυναίκες, μη βλέπεις που κάνουν εκατόν πενήντα σελίδες για να συμφωνήσουν.
Όλοι υπομένουμε καυτούς ήλιους και παγωμένους χειμώνες ,και πολλά άλλα ρητορικά σχήματα.

Όσο και να παίζουμε τους σκληρούς, κάθε χρόνος που περνάει μας φέρνει και πιο κοντά - αν δεν μας πάρει μια και καλή.

Η ζωή δεν έχει αξία αν αποκοπεί από το σύνολο, μέσω των άλλων χτίζουμε τον χαρακτήρα μας - προσπαθώντας να μην τους μοιάσουμε.

Είμαστε πλασμένοι από χώμα και άστρα, ναι, και αυτό μας ορίζει στην κοινή πορεία μας - ειδικά όταν συσχετίζεσαι με αυτούς που έχουν μονο χώμα και καθόλου άστρα.

Η ζωή είναι ένας δρόμος σπαρμένος με βαρύτιμο χρυσό και ανεκτίμητα πετράδια - που δεν έρχονται σε μας επειδή ειλικρινά το αξίζουμε, αλλά επειδή τα πέταξαν οι προηγούμενοι.

Η ζωή τελικά, είναι μια σκηνή ολόφωτη, που μας περιμένει να εμφανιστούμε για να δεχτούμε το χειροκρότημα - αλλά είμαστε πάντα απασχολημένοι να στήνουμε τα σκηνικά. Εώς ότου μας τραβήξει -πρόωρα- μια μαγκούρα, στα παρασκήνια.
Ωπα, ξέχασα να πω τα όνειρά μου... Πρέπει, για να ονειρευτείς όμως, να κοιμηθείς πρώτα.
Μια και (λογοκρισία)ειρεύονται;