Διαβάζω αυτή την περίοδο 1 βιβλίο (''The Healing Path with Children'' του Mark Barnes) πάνω στην παιγνιοθεραπεία, το οποίο αφορά τόσο ειδικούς όσο γονείς. Εκεί διάβασα κάτι που μου άρεσε πολύ. Ότι ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από κάποιους μη-υλικούς ''χώρους'' για να τοποθετήσει την έννοια της ταυτότητάς του και ότι ο 1ος ''χώρος'' είναι αυτός του ονόματός του. Οπότε το όνομά μας είναι 1 από τα στοιχεία που κουβαλάνε τον εαυτό μας εφ'όρου ζωής. Γι'αυτό πρέπει να είναι καλά επιλεγμένo.
Ο συγγραφέας επιμένει ότι το όνομα πρέπει να επιλέγεται όσο πιο νωρίς γίνεται στην ζωή του παιδιού, αλλά μετά την γέννησή του. Αν και δεν διαφωνεί στην συγκέντρωση εναλλακτικών πριν το παιδί έρθει στον κόσμο, αναφέρει ότι κάποια ονόματα απλώς δεν αντιπροσωπεύουν το κάθε συγκεκριμένο παιδί, οπότε δεν είναι σωστό να επιλέγονται προκαταβολικά.
Γλυκειά μου underwater
Δεν θέλω να σε προσβάλλω σεβαστές όλες οι απόψεις ακόμα και των συγγραφέων
Απλά να .....
Ώρες ώρες κάτι με πιάνει βρε πιδι' μ ίσως η ζέστη , τα λόγια του παπά και αντιδρώ κομματάκι
άγαρμπα ( Αντωνάκη μουυυυ
) , σε κάτι τέτοια πλατιάσματα πάνω σε ένα θέμα που είναι χίλια τα εκατό σίγουρο πως το παιδί σου πάντα θα έχει αντιρρήσεις και πάντα ειδικά στην εφηβεια θα περάσει την κρίση της αηδίας για το όνομά του ...
( οπου βαλω β' ενικο είναι λόγω ευκολίας ναι ? )
Αναφέρει επίσης πόσο σημαντικό είναι το όνομα του παιδιού να έχει θετικό φορτίο.
Μα τι είναι το όνομα για να έχει θετικό φορτίο ?
Μπαταρία ?
Όπως λέει και το άσμα : με όνομα βαρύ σαν ιστορία ?
Να εξασφαλιστεί ότι το παιδί δεν θα γελοιοποιηθεί ποτέ για αυτό.
Μωρέ και με το Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν γελοιοποιείσαι , μια χαρά όνομα είναι αλλά ...
οι μνήμες που το βαραίνουν μια χαρά και χιλιες τρομάρες οπότε , σχετικά είναι όλα
Εντάξει, αγαπάς πολύ τον πατέρα σου τον Βρασίδα και την μάνα σου την Λεσβία, όσο όμως κι αν θες να υπεκφύγεις, ξέρεις ότι θα κοροϊδέψουν το παιδί σου στο σχολείο.
Ξέρεις ?
Ξέρεις ?
Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως
ακόμα και αν τα λένε Αθηνά και Αριστοτέλη τα βλαστάρια σου
τα παιδιά είναι οι πιο δίκαιοι
και σκληροί κριτές και δεν υπάρχει περίπτωση κάτι θα βρουν για να χλευάσουν , να κρίνουν
να κατακρίνουν , λογική άλλωστε η πορεία τους πρώτα αμφισβητείς και καταστρέφεις για να αρχίσεις να χτίζεις μετά ... εφηβεία γαρ
Προσωπικά πάντως θα μου άρεσε πάρα πολύ η κοπέλα του γιου μου να τον λέει :
" Βρασιδάκο μου γούτσου – γούτσου " ( δεν θέλω σχόλια θα είμαι καλή πεθερά
)
Και το Λεσβία τι έχει ?
Κρυφορατσισμός ?
Γουάι ?
Κι έπειτα αν θες να το κάνεις πιο γλυκερό τσάκο μια ιδέα που μου ήρθε : Λεσβιάνθη …. Μια χαρά το βρίσκω
Μπορεί δηλαδή κάποιος να δώσει όνομα προερχόμενο από την καταγωγή του για την οποία είναι περήφανος
Δηλαδή να με λένε Ελλάδα ?
Και να μου τραγουδάνε οι μνηστήρες : Αχ , Ελλάδα σʼ αγαπώ και βαθιά μελαγχολώωωω ?
Μπααα... προτιμώ να μου λένε : Αχ, Μαρία Μαρία Μαράκι Μαριώ ….
Κι εγώ να απαντώ :
Είμαι η Μαίρη η Μαιρούλα το Μαιράκι σου βάλε ένα εψιλον να γίνω το μεράκι σου …
( Κι όταν θα σε πάρω με παπά και με κουμπάρο τραγουδάς και τη Μαίρη Παναγιωταρά και εκτονώνεσαι βρε αδελφέ
)
Τεςπα μη μου δίνετε σημασία γιατί έχω μια εκ γεννετής αλλεργία απέναντι στο κάθε βιβλίο
που πρέπει να παραδώσει ο κάθε " συγγραφέας " στην εκδοτική του και αναγκάζονται να συγγραφουν ενίοτε πράγματα τραβηγμένα από τα μαλλιά και να υπεραναλύουμε την υπερανάλυση που υπεραναλύθηκε αναλύοντας την υπεραναλυμένη ύπαρξή μας , που αναλυόμενη ανέλυσε τον αναλυμένο της ....
Και για να κάνω την προτάση μου εγώ το παιδί μου θέλω να το ονομάσω Βραχμαπουτρα
γιατί θα μου άρεσε ο δάσκαλος να τον φωνάζει στον πίνακα :
" Βραχμαπούτρα πιδιʼ μ σήκω να μας πεις μάθημα "
Κι εκείνος να του απαντά :
" Δεν μπορώ τωρα κύριε καθηγητά έχω πιάσει ψιλοκουβέντα με τον Δούναβη …."
