1)
Lory είμαι απόλυτα (!!!

) πεπεισμένος ότι δεν ήταν τύχη. Αν παρακολουθήσει κανείς τη Χαοτική σειρά γεγονότων που μας έφερε μαζί θα δεις το bias ξεκάθαρα.
Bias? Μα αν υπαρχει bias τοτε ειναι που ισως να το βλεπεις λαθος. Μηπως κατι αλλο εννοεις ; Και καλυτερα να μην εισαι απολυτος ειδικα για τετοια ρευστα θεματα, τοτε κινδυνευεις να κανεις λαθος πιο πολυ απο οποιαδηποτε αλλη φαση.
Σου είπα ότι και άλλες φορές συνάντησα τους κατάλληλους ανθρώπους ακριβώς τη στιγμή που τους χρειαζόμουν.
Σορυ αλλα αυτο ειναι κλασσικο σφαλμα αντιληψης που εχει πολυς κοσμος. (εκτος απο τους ΠΟΛΥ τυχερους).Εχει εξηγηθει γιατι δημιουργειται αυτη η εντυπωση και δεν εχει καμια σχεση με συμπαντα που συνωμοτουν.Δες παρακατω.
"Σύμπτωσις επαναλαμβανομένη, ουκ έστι σύμπτωσις"
Βρε μην εισαι απολυτος λεμεεε. Ναι αν καθε φορα παω νωρις για παρκαρισμα (και το χρειαζομαι για να μην αργησω) θα βρισκω. Δεν ειναι συμπτωση. Αν πηγαινεις σε συναντησεις με καμποσα ατομα και επανειλημμενα βρισκεις ατομο με το οποιο εχεις ιδια γενεθλια...νομιζεις οτι επειδη εγινε συχνα δεν ειναι συμπτωση και εχει καποιο κρυφο νοημα...και ομως εναι συμπτωση.
Ατομα που δεν πιστευουν στις συμπτωσεις , στην τυχη, και προσαπτουν ή ψαχνουν καποιο ανωτερο νοημα σε κατι που τους συμβαινει, δεν γνωριζουν και δεν εχουν ψαξει λιγο, πως δουλευει ο εγκεφαλος και η μνημη. Στη μνημη μας αποτυπωνονται με πολυ μεγαλυτερη συχνοτητα οι συμπτωσεις, παρα γεγονοτα οπου δεν ηταν συμπτωσεις και δεν συσχετιζονται με κατι . Ετσι μας δημιουργειται η εντυπωση οτι κατι συμβαινει τοσο συχνοτερα απο οταν δε συμβαινει, που..."δε μπορει να ειναι συμπτωση". Ενας ακομα λογος, ειναι οτι ο περισσοτερος κοσμος αγνοει νομους πιθανοτητων και μεγαλων αριθμων, και νομιζει οτι κατι ειναι τοσο σπανιο που πρεπει να χει καποιο λογο που εγινε !
Επισης πολλα ατομα τεινουν να επικεντρωνονται σε οτιδηποτε επιβεβαιωνει τα "πιστευω" τους και να απορριπτουν οποια πληροφορια συγκρουεται με αυτα.Ολο αυτο γινεται υποσυνειδητα. Μονο αν κατσει και σκεφτεις κατι συνειδητα, θα μπορεσεις να ξεφυγεις απο αυτην την πλανη.
2)Και αλλοι επιστημονες που λενε αλλα. Ασε να καταληξει καπου κατι, και μετα θα αρχισουμε να τα αξιολογουμε. Προς το παρον, το να αλλαζουμε την πραγματικοτητα με τις σκεψεις μας, ειναι λιιιιιγο προωρο.
4)
Ποτέ δεν έφτασα σε σωστό συμπέρασμα μόνο με τη βοήθεια της "λογικής" σκέψης, απλά γιατί το τι είναι λογικό και τι όχι καθορίζεται από τους εξουσιαστές της κοινωνίας, όπως αναφέρεις και στην υπογραφή σου (μέσω Όργουελ).
Η λογικη καθοριζεται απο τους εξουσιαστες της κοινωνιας ; Ποιος το λεει αυτο ; Δε λεει αυτο η υπογραφη μου παντως...Μιλαμε για λογικη, οχι για γνωμες και συμφεροντα.Ουτε για χειραγωγηση.
Πώς ξέρω ότι ήταν αλήθειες; Απλά είχα την τρέλλα και το θράσσος να τις ακολουθήσω και (μέχρι στιγμής) με βοήθησαν πολύ να επιλύσω τα προβλήματά μου, πράγμα που δεν κατάφεραν οι "λογικές" προσεγγίσεις.
Πες ενα παραδειγμα που ελυσες ενα προβλημα, και η λογικη δε σε βοηθησε, αλλα κατι μη λογικο "τρελο" οπως λες στο ελυσε. Γιατι ετσι αοριστα δεν...
Αυτο που λες για λογικη και βασιλιαδες και μπανανες, νομιζω εξυπακουεται. Η λογικη σκεψη πρεπει να ειναι πληρης. Γιαυτην μονο μιλαω εγω παντως, οχι για "λογικες" υποκειμενικες που νομιζει ο καθενας οτι λεει το σωστο, αλλα ουσιαστικα την προσαρμοζει με βαση το συμφερον του.
Δεν μου λες, αυτός ο Σάιφερ ήταν που είπε την φράση: "Ξέρω ότι η μπριζόλα αυτή είναι εικονική, όμως παρολαυτά είναι ζουμερή και νόστιμη...Όταν με ξαναβάλετε στο Μάτριξ θέλω να με κάνετε ροκ σταρ";;;
Επ ! Ξεχνας οτι ο Σαιφερ ειπε και το ΤΟΝΙΣΕ "Δε θελω να θυμαμαι ΤΙΠΟΤΑ" ! Γιατι δεν ΘΕΛΕΙ να ξερει οτι ολα γυρω του ειναι ψευτικα ! Σημαντικη λεπτομερεια δε νομιζεις ; Ολοι "κοιμουνται" αλλα καποιοι παντα ενιωθαν οτι κατι δε παει καλα (το 1%).
Αν ειμαστε οντα που κανουν τετοιες σκεψεις, τοτε εμεις ξερουμε οτι το να κοροιδεψουμε τον εαυτο μας με μια αλλη πραγματικοτητα, δεν θα μας κανει ευτυχισμενους. Ισως για καποιο καιρο μονο.
That said, δεν ειμαι μεγαλος fan του Κοελο και του Αλχημιστη. Θελω να πιστευω οτι ολα ειναι τοσο μαγικα και ωραια, αλλα αν ειναι ετσι οντως, τοτε ας μη μας εδινε ο δημιουργος την λογικη, την αμφισβητιση και την απυθμενη αναγκη να ρωταμε, να εξηγουμε, και να ψαχνουμε την αληθεια.
Η πραγματικότητα δεν είναι και τόσο πραγματική όσο νομίζουμε. Την καθορίζει το μάτι του παρατηρητή.
Το λες και μονος σου. Αφου την καθοριζει το ματι (αρα το πως μεταφραζουμε αυτο που βλεπουμε) τοτε πως εισαι σιγουρος απολυτα κιολας, οτι το ταδε δεν ηταν συμπτωση, οτι βλεπεις αυτο που εγινε και οχι αυτο που θελεις να δεις κλπ ;
Mε το αλλο σκεπτικο, τουλαχιστον προσπαθεις να δεις αυτο που
ειναι , οχι αυτο που θελεις να ειναι. Τωρα το αν ειναι εφικτο να αντιλαμβανομαστε την πραγματικοτητα γενικοτερα, αυτο ειναι φιλοσοφικο ερωτημα και εχουμε ξεφυγει πολυ ηδη.