Αρχική Δημοσίευση από MonaXoS:
Το θέμα δεν είναι τα κίνητρα, αλλά η πνευματική κατάσταση του ατόμου το οποίο έκανε την δολοφονία. Σε αυτό στηρίζεται και το ελαφρυντικό της "εν βρασμώ ψυχής" δολοφονίας. Στις περιπτώσεις ανηλίκων το ερώτημα είναι το κάτω από ποιες συνθήκες το έκαναν και όχι το γιατί. Γενικά οι ανήλικοι θεωρείται (όχι τυχαία, αλλά μετά από συνεχείς έρευνες και ανανεώσεις του ορίου ενηλικίωσης) ότι δεν έχουν αναπτύξει τις "άμυνες" που΄εχει ένας ενήλικος ώστε να έχει πλήρη συνείδηση του τι κάνει. Είναι δηλαδή σαν να βάζεις στο ίδιο τσουβάλι έναν δολοφόνο με πλήρη συνείδηση, ετών 35, με έναν καθυστερημένο δολοφόνο, ετών 35, με IQ 50.
Όπως έχω γράψει σε παλαιότερο πόστ, σε μια άλλη συζήτηση εδώ στο ε-στέκι, τα άτομα που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τη διαφορά ''σωστού-λάθους'', πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά. (Πολύ μικρές ηλικίες, πνευματικά καθυστερημένοι. Ακόμα αποδέχομαι την αιτιολογία ''εν βρασμό ψυχής''. Το θέμα είναι αν εδώ ισχύει. Αν όχι επιμένω σε αυτά που είπα. (Και τα πράγματα δείχνουν ότι ήταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, για να μη πώ ότι είχαν σχέδιο να τον δολοφονήσουν.
Αρχική Δημοσίευση από Monaxos:
Έχεις στοιχεία που το λένε αυτό; Επειδή είχα στήσει κάποτε (πριν 2 χρόνια) ένα site κατά της θανατικής ποινής και μαζεύοντας στοιχεία είχα βρει ότι δεν υπήρξε μείωση της εγκληματικότητας στις ΗΠΑ από το 1976 (νομίζω) που επανέφερε την θανατική ποινή. Και μιλάω για τα εγκλήματα που τιμωρούνταν με θάνατο. Και αυτό γίνεται γιατί η αιτιολογία της εγκληματικότητας εχει μεγαλύτερο βάθος από την μη αποτροπή για να κάνω μία ανήθικη (παράνομη, αποτρόπαια - όπως θες πες το) πράξη.
Η κατάργηση της θανατικής ποινής σε κάποιες από τις νότιες και κεντρικές πολιτείες των ΗΠΑ, είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της εγκληματικότητας. (Παγκόσμιος Ατλας 1995) Αυτό ανάγκασε τις πολιτείες αυτές να την επαναφέρουν στα μέσα του 80, κάτι που σήμανε και ελαφρά μείωση των εγκλημάτων κατά ζωής. (Παγκόσμιος Ατλας 1995) ΑΚΟΜΑ στις νότιες κυρίως πολιτείες των ΗΠΑ που έχουν θανατική ποινή, η εγκληματικότητα κατα ζωής (Δε μιλώ γενικά)είναι μικρότερη σε σχέση με τις πιο βόρειες που λειτουργούν πιο φιλελεύθερα. Χαρ/κα το Τέξας είναι από τις πολιτείες που έχουν θανατική ποινή και τις περισσότερες εκτελέσεις. Ακόμα έχουν από τα μικρότερα ποσοστά εγκλημάτων κατά ζωής.

(Από τις ειδήσεις, με αφορμή εκτέλεση θανατοποινήτη στο Τέξας)
Αρχική Δημοσίευση από Monaxos:
Από όσο γνωρίζω, η μειωμένη παραμονή στη φυλακή δεν είναι προνόμιο όλων. Όταν το έγκλημα είναι μεγάλο (δολοφονία) το δικαστήριο ορίζει ότι η φυλάκιση είναι δίχως αναστολή. Και έπειτα όταν κάποιος φάει 2 και 3 φορές ισόβια θα ζήσει όλη του τη ζωή στη φυλακή έτσι κ αλλιώς.
Ναι, στα χαρτιά, δεν είναι προνόμιο όλων. Στη πράξη κοίτα τις αποφυλακίσεις Παπαχρόνη και άλλων (Ξέρω τις περιπτώσεις, δε θυμάμαι ονόματα) ισοβιτών που τα διαψεύδουν αυτά. Ακόμα και οι ισοβίτες στην Ελλάδα, έχουν το δικαίωμα στην εργασία στις φυλακές και η μια μέρα πιάνει για δύο. Κάποτε όλοι βγαίνουν και ας έχουν φάει ισόβια. (Εκτός αν πεθάνουν στη φυλακή από φυσικά αίτια) Όταν πάντως ένας νέος σχετικά τρώει ισόβια, θεωρητικά, κάποτε θα βγεί.
Αρχική Δημοσίευση από Monaxos:
Συμφωνώ απόλυτα στο πόσο δύσκολη είναι η θέση των γονιών του Άλεξ και κατανοώ το απόλυτο κενό το οποίο νιώθουν και θα νιώθουν για πάντα. Αλλά αν η ποινή ήταν καθαρά συναισθηματική τότε γιατί να μην σκεφτούμε και τους γονείς των δολοφόνων; Κατάλαβες τι εννοώ; Ένα ποινικό σύστημα είναι λανθασμένο ότι στηρίζεται στο συναίσθημα γιατί είναι κάτι ρευστό. Η δικαιοσύνη είναι δικαιοσύνη και πρέπει να είναι πιο αντικειμενική και να στηρίζεται πάνω σε συγκεκριμένες "νομικές φόρμουλες" ώστε η ποινή να αναλογεί με το κάθε έγκλημα και τη βαρύτητά του.
Τέλος, εάν θεωρήσουμε ότι το σύστημα πράγματι είναι σωφρονιστικό, τότε σκοπός του είναι ο σωφρονισμός και η επανένταξη του ατόμου στην κοινωνία ώστε να γίνει χρήσιμο μέλος της. Εάν σκοπός ήταν μόνο η τιμωρία τότε αμέσως θα δέναμε τα παιδιά σε έναν πάσαλο στην μέση της πλατείας και θα τα λιθοβολούσαμε μέχρι θανάτου. Το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" δεν θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει βάση μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας.
Μα δεν έκανα λόγω για δικαιοσύνη που βασίζεται στο συναίσθημα. Αλλά στη δικαιοσύνη που αποβάλλει μέλη από τη κοινωνία, που δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα εκτός από νέα εγκλήματα. Η λογική της θανατικής ποινής ή ακόμα και των ισοβίων, είναι ότι το άτομο πρέπει να εκτελεστεί ή να μείνει στη φυλακή διότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα στη κοινωνία. Ο σωφρονισμός, είναι μια ουτοπία που δεν εφαρμόζεται στη πράξη, πουθενά στο κόσμο. Γιατί εξάλλου, να μπώ εγώ σα κράτος στη διαδικασία να σωφρονίσω κάποιον τη στιγμή που πολύ πιο εύκολα, μπορώ να τον αποβάλλω από τη κοινωνία και να δώσω και ένα μήνυμα στους άλλους? Προσωπικά δε πιστεύω στο σωφρονισμό, αλλά στη σκληρή τιμωρία που λειτουργεί ΚΑΙ σα φόβητρο.
