Γιατί το είδες εσύ πού θα πάνε τα λεφτά του ... αγώνα; Σου έδειξε κάποιο χαρτί;

Παρεπιπτόντως από την πολλή θλίψη είδα αρκετά χαμογελάκια χθες στη συναυλία. Αρκετός κόσμος δεν είχε αίσθηση που ήταν και για ποιο λόγο ήταν εκεί. Υπήρχε μεγάλη προσπάθεια να προβληθεί η κα Καρυστινού και οι γνωστοί "αριστεροί" τραγουδιστές να δώσουν πολιτική χροιά στο πέθνος.
Προσωπικά ξέρω ότι σε ανείπωτη τραγωδία δεν πάμε να ακούσουμε μουσική. Ξέρω ανθρώπους που η ζωή απλά τερματίστηκε μετά το θάνατο του παιδιού τους. Ήταν σαν νεκροί. Ακόμη και αν ζούσαν ή μπορεί να συμμετείχαν σε κοινωνικές εκδηλώσεις ως καλεσμένοι συνήθως ή το απέφευγαν ή ήταν χαμένοι στον κόσμο τους. Το ξέρω από προσωπική εμπειρία.
Η εικόνα της μουσικοχορευτικής παράστασης στο Καλλιμάρμαρο, με το "yo-πάμε ρε bro να ακούσουμε μουσική" και δήθεν πόνος για τους νεκρούς, δεν πείθει. Χάνεται η ουσία. Δεν νομίζω ότι οι συγγενείς των δολοφονηθέντων στα Καλάβρυτα να ήθελαν μουσικό event για να "εκδικηθούν" τους Ναζί. Η τραγωδία έγινε. Τίποτα δεν φέρνει τους νεκρούς στον μάταιο κόσμο της ψευτιάς και υποκρισίας, των ζωντανών.
Αλίμονο σε αυτούς που άδικα χάνουν τη ζωή τους ώστε οι ζωντανοί να τους δουλεύουν.

Αν οι ζωντανοί πραγματικά λυπόντουσαν τα θύματα των Τεμπών, θα έπρεπε από 40 πριν να υπήρχε η πρόνοια, ώστε να μην γίνει το δυστύχημα. Κατόπιν εορτής και το πρόβλημα του ΟΣΕ παραμένει άλυτο, αλλά ... όλοι λυπούνται. Πώς λυπάσαι για κάτι όταν επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι;
Καταλάβατε γιατί είναι υποκρισία;