Εγώ πάλι είμαι αρκετά "παραδοσιακή" με το θέμα.
Δε λέω να κάνουν tattoo μόνο οι παρακμιακοί και πρώην φυλακισμένοι, όπως παλιά...
Αλλά όταν βλέπω κοπελίτσες, των οποίων ο βαθύτερος προβληματισμός ήταν για θέματα απείρου ελαφρότητος, να έχουν "χτυπήσει" ένα κινέζικο ιδεόγραμμα (όταν ήταν μόδα), ένα νεραϊδάκι (όταν ήταν μόδα), κάτι λατινικό (αν έγινεκ ι αυτό μόδα, λέμε τώρα), ξενερώνω.
Δε θεωρώ ότι έχω βασανιστεί ιδιαίτερα.
Αλλά σε κάποια θέματα μου βγάζω το καπέλο.
Κι όταν ξεπερνούσα (ή προσπαθούσα να...) μία δύσκολη περίοδο και μία αδυναμία του μυαλού, έλεγα, να ρε. θα τελειώσει κι αυτό και αν ποτέ ξανάρθει, θα έχω κάνει αυτό το ταττού εκεί, να θυμάμαι ότι περνάνε τα άσχημα.
Που και πάλι... όλο λέω να πάω... κι όλο νιώθω πολύ μικρή και μεταβλητή, για να σημαδεύσω τον εαυτό μου για πάντα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.