Γουστάρω...τον έχουμε στο χέρι.
!!!




: Λοιπόν,
«
Υπήρξε ο Ιησούς Χριστός;», ένα ερώτημα που τίθεται ιστορικά, από τα πρώτα χρόνια της ώριμης πια «Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας»(2ος μ.Χ. αιώνας). Σήμερα, με την «νέα τάξη πραγμάτων» και την «Παγκοσμιοποίηση», προφανώς η «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» δεν υφίσταται πολιτικά, άρα και «εν ζωή»:
γιατί με την πολιτική έχουν χρέος να ασχολούνται μόνον οι ζωντανοί.( Ακόμη και ο ίδιος ο Θεό, φέρεται να έχει αυτό το Χρέος! Γιʼ αυτό φέρεται να λέει κάπου και ο Ιησούς Χριστός: «
Ο Θεός είναι Θεός ζώντων…» και όχι νεκρών, πχ σαν τον Αβραάμ!). Αλλά υπάρχουν ακόμη στη ζωή (μας) τα «ερείπιά» της. Ένα από αυτά, είναι και ο «ιστορικός Χριστιανισμός». Ο «ιστορικός Χριστιανισμός», ακόμη και μέσα στα ιστορικά «ερείπιά» του, εδράζει σε μία «ιστορική προϋπόθεση»: στην ιστορική παρουσία του Ιησού Χριστού, στον «
εν σαρκί Ιησού Χριστό». Ενσάρκωση-Παρουσία-Σταύρωση-Ανάσταση-Ανάληψη, αποτελούν την «πεντέμυχο» του μυστηρίου: «
Υπήρξε ο Ιησούς Χριστός;».
Ανήκω σʼ εκείνους που θεωρούν ότι σήμερα η Δύση και η «ιστορία» της κρίνονται και βρίσκονται σε Κρίση. Και αυτό κάνει, την ίδια την ιστορία όλου του Πλανήτη, να βρίσκεται σε «κρίση προσανατολισμού»:"
ανατολικά ή δυτικά; νότια ή βόρεια" που λέμε. Αν πράγματι όμως είναι έτσι, τότε εκείνο που βασικά κρίνεται, είναι το ιστορικό υπόστρωμα, η παράδοση της Δύσης, όπου «πλειοψηφική υπεροχή» και ευθύνη έχει, ο ιστορικός Χριστιανισμός. Και η ευθύνη του, κατά βάθος χρόνου, τόπων και γεγονότων, είναι, ότι μετά από «δύο χιλιάδες χρόνια», έχει αφήσει μετέωρο το
ερώτημα: Υπήρξε, τελικά, ο Ιησούς Χριστός?
Στο ζήτημα αυτό τουλάχιστον, ο ιστορικός Χριστιανισμός και η σύγχρονη επωνυμία του(μερικές εκατοντάδες «ομολογίες»), φαίνεται να έχει τις ευθύνες ενός φαντάσματος, που επιμένει ακόμη να ζει, σύμφωνα με τον «ρωμαϊκό νόμο», στα ρωμαϊκά ερείπια. Οι απόγονοι του Παύλου σήμερα, μέσα από όλους αυτούς τους αιώνες, το μόνον που μπορούν να ισχυριστούν πειστικά, είναι ότι υπάρχει «μία κάποια διαφορά», πχ ανάμεσα σʼ έναν άνθρωπο με «Αλτσχάιμερ» και στο άγαλμα των «Αθηναίων», προς έναν «Άγνωστο Θεό»!
Με αυτές τις παραπάνω «αιτιάσεις» και όλα τα υπόλοιπα «ενδεχόμενα» που συνεπάγεται το θέμα,
προτείνω ένα ευρύτερο θέμα: μία «
Συστηματική Κριτική της Αποκάλυψης». Και ως «
Αποκάλυψη» εδώ εννοείται, η ιστορικότητα της τριαδικής δυτικής παράδοσης(Ιουδαϊσμός-Χριστιανισμός-Μωαμεθανισμός) και το «μέλλον» της, το πραγματικό «αποκεκρυμμένο», μέχρι μόλις πρόσφατα. Γατί τώρα όλοι ξέρουμε, ότι πράγματι, «
πάσα η κτίσις συστανάζει και συναγωνιά»: «
Επειδή η κτίσις υπετάχθη εις την ματαιότητα ουχί εκουσίως, αλλά δια τον υποτάξαντα αυτήν», επειδή".
.. και οι πάγοι λιώνουν"!


