Η υποστήριξη του αδυνάτου ή του περιθωριοποιημένου έχει θεοποιηθεί στην κουλτούρα μας. Τόσο πολύ δε, ώστε καταλήγουμε να υποστηρίζουμε αναρχικούς τρομοκράτες, ληστές κ.ο.κ.
Η αλήθεια είναι πως η κοινωνία μας είναι άκρως υποκριτική. Κάνουμε διαγωνισμό ποιος είναι λιγότερο ομοφοβικός, ποιος είναι περισσότερο politically correct και ποιος νευρίασε περισσότερο με το θάνατο ενός ληστή. Γι'αυτό δεν πρόκειται να πάμε ποτέ μπροστά, και ας ακούγομαι cliche.
Ναι, η κοινωνία τον υποστηρίζει και τον θαυμάζει επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, φορέας του AIDS και ναρκωμανής. Εάν ήταν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του, τότε δεν θα γινόταν τόσο μεγάλο θέμα. Πρόσφατα ένας παππούς πυροβόλησε ένα ληστή και τον πήραν μέσα για ανθρωποκτονία. Αλλά ο ληστής δεν ήταν ομοφυλόφιλος ή ναρκωμανής, γι'αυτό και δεν έγινε καμιά διαδήλωση.
Τέλος πάντων, δύο πράγματα είναι σίγουρα.
1. Ο κοσμηματοπώλης δεν επιτέθηκε επειδή ο ληστής ήταν ομοφυλόφιλος, καθώς δεν γνώριζε ποιος είναι ο ληστής. Αντ'αυτού αμύνθηκε επειδή τον είχαν κατακλέψει στο παρελθόν και ήθελε να προστατεύσει την οικογένεια και την περιουσία του.
Φανταστείτε να σας κλέβουν 3 μηνιάτικα μέσα από τα χέρια, πάνω που ξεκινά η νέα σχολική χρονιά και ο χειμώνας, και πρέπει να κάνετε έξοδα.
2. Ο ληστής δεν πέθανε από κακώσεις.
Άρα ας αφήσουμε το παραμύθι με τον ομοφοβικό πωλητή και το ξυλοδαρμένο θύμα.