Ο πρώην μου φιλούσε την γυναίκα του κολλητού του οπωσδήποτε στο στόμα όταν ήθελε να την χαιρετήσει μπαίνοντας ή βγαίνοντας και δεν μου το έκρυψε ποτέ. Εννοείται πεταχτό φιλί που διαρκούσε δέκατα δευτερολέπτου. Την πρώτη φορά ομολογουμένως ξαφνιάστηκα, αλλά ουδέποτε ζήλεψα ή ανησυχήσα - αργότερα μου είπε πως απ' όταν την γνώρισε ο κολλητός του φιλιόντουσαν έτσι (παρουσία του ή απουσία του), χωρίς να μου δώσει ειδικό λόγο. Ομολογουμένως δεν το κατάλαβα ποτέ απόλυτα, αλλά δεν μ' ένοιαξε και να το ψάξω. Επίσης ενίοτε φιλούσε και μια ξαδέρφη του έτσι - μάλιστα αυτό το έχω και σε φωτογραφία και πάντα, αν πέσω επάνω της, πρώτα συγχύζομαι γιατί "ποια είναι αυτή που φιλάει;;;" και μετά θυμάμαι πως είναι η ξαδέρφη του και ηρεμώ
Και μιλάμε για ένα άτομο που δεν είναι γενικά εκδηλωτικό, απλά έχει αδυναμία σε συγκεκριμένα άτομα.
Εγώ δυσκολεύομαι πολύ να φιλήσω κάποιον στο στόμα αν δεν είναι ο σύντροφός μου (ή έστω κάποιος πρώην
). Η μαμά μου ακόμα επιμένει ανά διαστήματα να θέλει να με φιλήσει έτσι, αλλά συνήθως το αποφεύγω, γιατί δεν το θεωρώ σωστό, δεν το θέλω και δεν βλέπω που χρειάζεται. Τον μπαμπά μου δεν θυμάμαι ποτέ να τον φίλησα στο στόμα. Τις φίλες μου επίσης δεν θέλω, αν και με μία κολλητή, ιδίως όσο είμασταν σχολείο, το κάναμε καμιά φορά, μόνο και μόνο όμως για να δούμε τις αντιδράσεις όσων ήταν μπροστά
Τέλος ενίοτε με φιλάει η σκύλα μου στο στόμα, αλλά αυτό μόνο και μόνο γιατί δεν προλαβαίνω να την απομακρύνω εγκαίρως
Όταν βλέπω πάντως γονείς να φιλάνε κάθε τρεις και λίγο το παιδί τους στο στόμα, δεν ξέρω γιατί, ενώ δεν με αηδιάζει, το θεωρώ αρνητικό.
