Με κάποιους έχω πολύ φιλικές σχέσεις (και να σημειώσω πως το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες, συντρόφους τους..όσες έχω γνωρίσει τέλος πάντων) και όχι απαραίτητα επειδή μας ανάγκασαν οι συνθήκες (πχ κοινή παρέα), αλλά επειδή στα αλήθεια το θέλαμε.
Έχω την τάση να δένομαι αρκετά με ανθρώπους και από ότι μου έχουν πει το ίδιο βγάζω και εγώ στους άλλους, οπότε θα μου (μας-να βάλω μέσα και τους πρώην) ήταν πολύ δύσκολο να απομακρυνθώ τελείως από ένα πρόσωπο που αισθάνομαι τόσα πολλά πράγματα πέρα του ερωτικού κεφαλαίου.
Βέβαια πάντα αυτό γινόταν με μια σειρά, απομάκρυνση για ένα διάστημα μέχρι να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά νιώθουμε (και πολλές φορές να φύγει και ο εγωισμός του χωρισμού) και όταν ο ένας ένιωθε την ανάγκη να δει τον άλλον από καθαρό -ενδιαφέρον προσπαθούσε να κάνει κίνηση για μια επικοινωνία, μέχρι τώρα ήμουν τυχερή είχα καλό timing με όλους, τι στιγμή που ήμουν σίγουρη πως θέλω κάποιον πρώην δίπλα μου σαν έναν καλό φίλο, ήταν και αυτός σίγουρος για το τι θέλει.
Στο σήμερα τώρα, όταν βρίσκομαι μαζί τους μπορώ να πω με σιγουριά πως θυμάμαι αμυδρά στιγμές από το διάστημα που ήμασταν μαζί, είναι όλα θολά, με έχουν γεμίσει τόσο πολύ με στιγμές φιλίας, συμπαράστασης, διασκέδασης -ΕΚΤΟΣ σχέσης και νομίζω πως αυτό επισκιάζει κάθε τι που έγινε στο μακρινό παρελθόν, και το γεγονός πως οι περισσότεροι έχουν προχωρήσει στη ζωή τους (παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά,είναι με διαζύγιο...ένας έγινε ομοφυλόφιλος) και πλέον έχουν αρκετά σημαντικές εμπειρίες σε σχέση με αυτήν που είχαν με εμένα, βοηθάει πολύ.
Από΄κει και πέρα δεν ισχύει το ίδιο με όλους, υπάρχουν αρκετοί που λόγω συνθηκών απομακρυνθήκαμε και δεν γνωρίζω καν αν ζουν, υπάρχουν και αρκετοί που με πλήγωσαν πάρα πολύ και εύχομαι να μην συναντήσω ποτέ ξάνα στη ζωή μου.
Ίσως φταίει ότι είμαι μόνη μου τα τελευταιά 2 χρόνια, όποτε δεν έχω κανένα αποθημένο με κάποιον ή τέλος πάντων κάποιο πρόσφατο καρδιοχτύπι...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
