Φιλοσοφικές συζητήσεις

[glayki]

Καλές οι θεωρίες περι αυθεντικότητας και "ευγενούς αγριαδας " αρκεί να έχεις να φροντίσεις και να πάρεις αποφάσεις μόνο για το τομάρι σου.
Αλήθεια ποσό εύκολο είναι να αποποιηθείς κάθε υλική εξάρτηση και να ζήσεις μινιμαλιστικά, όταν έχεις μέλη οικογένειας που εξαρτώνται από εσένα ;
ή μήπως θα επιβάλλεις έναν τρόπο ζωής, αυτόν που συνάδει με τη δική σου θεώρηση, σε όλους με συνοπτικές δημοκρατικές διαδικασίες;

 

[ilias90]

Ο όρος <ευγενής άγριος>σας λέει τίποτα?
είναι στενά συνδεδεμένος με τον πατέρα του ρομαντισμού, Ρουσσώ!
Είναι.... ένας άνθρωπος πού έμεινε ανέγγιχτος από τις κοινωνικές καί πολιτισμικές μας μολύνσεις.

Ο ευγενής άγριος είναι εξιδανικευμένη εικόνα των ανθρώπων πριν φτιάξουν κοινωνίες. Αν είχε παραμείνει ο ευγενής άγριος, δεν θα είχαμε εξελιχθεί καθόλου σαν ανθρωπότητα, δεν θα είχαμε ούτε τη φιλοσοφία ούτε τις επιστήμες ούτε τις απολαύσεις που έχουμε σήμερα. Στα θετικά το ότι δεν θα είχαμε μολύνει τη γη.
Παρόλα αυτά ο ευγενής άγριος είναι μια εξιδανίκευση για εμένα, ανθρώπων που θέλουν να αποδομήσουν τον δυτικό πολιτισμό. Είμαι σταθερά με τον Χομπς και τη δική του κοσμοθεωρία, ότι, δηλαδή, η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι ο πόλεμος, όπου σε έναν κόσμο χωρίς κοινωνίες δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία ούτε ασφάλεια από πουθενά και ο καθένας προσπαθεί να πάρει από τον άλλον, χρησιμοποιώντας βία. Ο άνθρωπος δομεί τις κοινωνίες παρέχοντας δικαιώματα και ελευθερίες του, για να πάρει σε αντάλλαγμα την πολυπόθητη ασφάλεια, η οποία παρέχεται από την πολιτική κοινότητα, που έχει το αποκλειστικό δικαίωμα στη χρήση της βίας.

Αυτός ο άνθρωπος πίστευε ο Ρουσσώ, ζει σύμφωνα με τα αληθινά του αισθήματα,
έχει αποβάλλει τον εγωισμό και ζει εν πλήρη αρμονία με το περιβάλλον του.
υστ:
Κάποιος ανάμεσά μας?

Κανένας, και όποιος πει κάτι αντίθετο λέει μεγάλους παπάδες. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι είμαστε φύσει πολιτικά όντα, ότι δεν μπορούμε, δηλαδή, να ζούμε τελείως μόνοι και όποιος το κάνει είναι είτε Θεός είτε θηρίο. Επιπλέον, επειδή έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει σε μία κοινωνία, έχουμε αποκτήσει, παράλληλα, τρόπους σκέψης, ηθικές αξίες, εξαρτημένα αντανακλαστικά κ.λπ. Θα δεις πολλούς να σου μιλάνε για κοινωνικό κομφορμισμό, υπονοώντας ότι αυτοί δεν είναι «θύματά» του. Μεγάλη πλάνη, κανένας δεν παραμένει ανεπηρέαστος και ευτυχώς συμβαίνει αυτό, για να μπορεί να προχωράει και να εξελίσσεται μια κοινωνία.
Το μυστικό είναι να μπορείς να διαχωρίζεις το πόσο σε έχουν επηρεάσει οι νόρμες της κοινωνίας και το κατά πόσο αυτές μπορούν να αποτελέσουν γενικές αλήθειες (άρα να τις ακολουθείς) ή είναι εφήμερα κατασκευάσματα.

 

[Dark_kronos]

Γιατί αυτός είναι ο δρόμος για μια αυθεντική ζωή. Ο,τιδήποτε άλλο αργά ή γρήγορα γίνεται καχέκτυπο, κάθε μέρα μια φωτοτυπία της προηγούμενης, δεν είσαι πραγματικά ΕΣΥ αλλά οι δεσμεύσεις σου. Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο, πιο οντολογικό που αγγίζει τον πυρήνα της ύπαρξης. Όπως έλεγε ο Όργουελ:

"Πολεμάμε γιατί ουσιαστικά μας αλλοτριώνει κάτι, όχι επειδή δεν είχαμε τη δυνατότητα να πιούμε μπύρα, να τρυπάμε όσα βαρέλια μπορούμε... Κάποτε ο αφρός του θα μας μεθύσει.

Και τότε, καλή διαιώνιση..."

Δηλαδή η "αυθεντική ζωή" είναι στο δάσος, χωρίς υπάρχοντα, χωρίς κοινωνικές σχέσεις. Το ευγενές που είναι σε αυτό δεν βλέπω, είναι απλά μια ζωή άγρια, όπως ζουν και τα ζώα. Εγώ σε μια τέτοια ζωή βλέπω κάθε μέρα να είναι φωτοτυπία της προηγούμενης.

 

[parafernalia]

Δηλαδή η "αυθεντική ζωή" είναι στο δάσος, χωρίς υπάρχοντα, χωρίς κοινωνικές σχέσεις. Το ευγενές που είναι σε αυτό δεν βλέπω, είναι απλά μια ζωή άγρια, όπως ζουν και τα ζώα. Εγώ σε μια τέτοια ζωή βλέπω κάθε μέρα να είναι φωτοτυπία της προηγούμενης.

Ποιος είπε όχι στις κοινωνικές σχέσεις και τα υπάρχοντα; Ο Ρουσσώ δεν είπε τέτοιο πράγμα. Αρνήθηκε την ιδιοκτησία, αρνήθηκε αυτόν τον κατακτητή που έβαλε ένα παλούκι στη γη και είπε "αυτό είναι ΔΙΚΟ μου". Το να έχεις υπάρχοντα, πηρούνι και μαχαίρι δεν είναι ιδιοκτησία, μην τρελαθούμε. Αν φυσικά τα εργαλεία του πολιτισμού γίνουν κτήσεις στα χέρια λίγων, τότε φυσικά αυτό θα οδηγήσει σε παρακμή. Κι οι Ινδιάνοι καλλιεργούσαν τη γη, δεν καβατζώνανε τα άροτρα ο καθένας για πάρτυ του.

 

[Gianfranko]

έναν alter Kommilitone θα έλεγα, απ ότι φίλο.
Είχα μιά ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του.....χαίρομαι πολύ πού σε βλεπω μετά από τόσα χρόνια....
χαίρομαι παρομοίως Φράνκο, πώς είναι η ζωή ? συνέχισα
Αχ Φράνκο ξέρεις .....το να είσαι πλούσιος έχει........ άλλη χάρη!
τον κοίταξα με έκπληξη!!

αν καί είχα την επιλογή ,συνέχισε, να γίνω φτωχός,
η ιδέα δεν μού άρεσε και τόσο,

άφησα την ιδιότητα αυτή,
να την εξασκούν οι άλλοι,......πού δένουν καλύτερα μαζί της!
ξέρεις συνέχισε ..θυμάσαι τα περασμένα χρόνια της μάθησης?
η ευφυία μου ήταν το όπλο μου,
με λόγο, ευστροφία, πειστικότητα άνευ ορίων,
αδιάκοπα ανήσυχος,
δραστήριος με εξαιρετική σωματική κινητικότητα,
ταχύτατη αναλυτική σκέψη, ασυνήθιστα ενεργό άτομο στο να εκτελώ περισσότερες εργασίες από αυτές που μου αναλογούσαν στην ζωή,

πίστευα πάντοτε και εξακολουθώ να πιστεύω ότι, όλα τα γεγονότα της ζωής προσφέρουν ευκαιρίες για δράση,
και έδρασα........
λίγη ταπεινοφροσύνη Σ...[τ όνομά του] τού είπα, δεν βλάπτει,
άχ ξέρεις ...μού απάντησε, η ταπεινοφροσύνη δεν μέ εξυπηρετούσε καθόλου και την άφησα να την εξασκήσουν άλλοι,
δέν απάντησα......συνέχισε..
προτίμησα,από το να γίνω φτωχός, καλύτερα να καλλιεργήσω 
στο έπακρο τις επίκτητες δεξιότητές μου, σκληρότητα, εργατικότητα, επιμονή,
αδιαλλαξία σε βαθμό ωμότητας, με αμετακίνητες απόψεις,καί[το τόνισε ιδιαίτερα]
εμμονή στους στόχους,
με φύση αισιόδοξη,πού βοηθά γενικά στην αντιμετώπιση 
στρεσογόνων γεγονότων στην ζωή,
δεν φοβήθηκα ποτέ να αποτύχω, θεωρώντας ότι, η αποτυχία δεν θα επηρεάσει την αυταξία μου,

λογικά πειθαρχημένος,
με λόγο συμβόλαιο καί αρκετή δύναμη να επιβάλλω την θέλησή μου
στούς άλλους,
συναισθηματικά,[αδέσμευτος, άστατος με πλήρη επίγνωση στίς βιολογικές μου αναγκαιότητες ,πολυγαμικός,
[δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα δώσω την αποκλειστικότητα τού σώματός στην ιδιοκτησία της άλλης]
διερωτώμαι................... 
..........
έκανα λάθος επιλογή?
τι να πώ... απάντησα,εάν εσύ είσαι ευτυχής με τον εαυτό σου γιατί να σε απασχολεί η γνώμη τού άλλου?
δεν με απασχολεί καθόλου, απάντησε, απλά και ξεκάθαρα απάντησα στην ερώτησή σου,
πώς είναι η ζωή μου.
αποχαιρετιστήκαμε εκφράζοντας [καλή συνέχεια στίς επιδιώξεις]
και τράβηξε ο καθένας τον δρόμο του.

 

[Gianfranko]

Το δικαίωμα per se, δεν εμπεριέχει την έννοια γιά κάτι που σου αποδίδει κάποιος,
αλλά την έννοια γιά κάτι που κανείς δεν μπορεί να σου αφαιρέσει.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι ο δικαίωμα είναι ισχυρότερο
από τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει κανείς ......
όσον αφορά στίς προτεραιότητες.

 

[Gianfranko]

Αν μου δώσεις κάτι που χρειάζομαι περισσότερο από σένα, είναι δώρο.

Αν μου δώσεις κάτι που χρειάζεσαι περισσότερο από μένα, αυτό είναι η ΑΓΑΠΗ...

 

[Πουπουλίνα]

 

[ROM32]

ίσως, να γνωρίσουμε τον πραγματικό εαυτό μας να μας φέρει ένα βήμα κοντύτερα στη γνώση του πραγματικού κόσμου, του κόσμου των Ιδεών (ή του «Θεού».) Άλλωστε, οι ερμητιστές το είχαν πει ξεκάθαρα:

Αν ισχύουν όλα αυτά πως θα γίνει να γνωρίσουμε τον Πραγματικο εαυτό αν όλα περνάνε απο τις αισθήσεις μας; Πως θα "δει" κάποιος εκτος των αισθήσεων του; Επίσης, πως είναι δυνατόν να αισθάνεσαι τον πραγματικό εαυτό; Εγώ μάλλον θα έλεγα πως το μόνο "καθαρό" εργαλείο για να προσεγγιστεί αν υπάρχει αυτή η οντότητα θα είναι η λογική, που δεν είναι αίσθηση (εκτός αν έχεις άλλο ορισμό). Αλλά για να μπορέσει η λογική να εκκινήσει χρειάζεται ενδείξεις πραγματικού εαυτού να συλλάβει πρώτα (αισθανθεί και μετά να αντιληφθεί) επομένως πάλι γυρνάμε στο θέμα των αισθήσεων. Εκτός αν θεωρείς οτι η Λογική μπορεί να τον προσεγγίσει και απο τις ενδείξεις των παραπλανητικών αισθήσεων εφόσον θεωρείς οτι αυτή είναι ανεξάρτητη απο αυτές.

 

[glayki]

Αν ισχύουν όλα αυτά πως θα γίνει να γνωρίσουμε τον Πραγματικο εαυτό αν όλα περνάνε απο τις αισθήσεις μας; Πως θα "δει" κάποιος εκτος των αισθήσεων του;

Με περικοπή των ηδονων που μας κρατούν δέσμιους στο σαρκικό κόσμο και τρέφουν τις αισθήσεις.

 

[ROM32]

Με περικοπή των ηδονων που μας κρατούν δέσμιους στο σαρκικό κόσμο και τρέφουν τις αισθήσεις.

Απο που και ως που; Ο Πραγματικός εαυτός (αν υπάρχει) κάπως θα πρέπει να εκφράζεται, αν εκφράζεται ποιές ενδείξεις εκπέμπει και με ποιό τρόπο θα ανιχνευθούν; Γιατί πιστεύεις οτι οι ηδονές χαλούν την σούπα επειδή απασχολούν τις αισθήσεις? Αφού σύμφωνα με τον Καντ ούτως ή άλλως οι αισθήσεις παραπλανούν όπως και να έχει.

 

[glayki]

Απο που και ως που; Ο Πραγματικός εαυτός (αν υπάρχει) κάπως θα πρέπει να εκφράζεται, αν εκφράζεται ποιές ενδείξεις εκπέμπει και με ποιό τρόπο θα ανιχνευθούν; Γιατί πιστεύεις οτι οι ηδονές χαλούν την σούπα επειδή απασχολούν τις αισθήσεις? Αφού σύμφωνα με τον Καντ ούτως ή άλλως οι αισθήσεις παραπλανούν όπως και να έχει.

Ίσως γιατί ο εαυτός τον οποίον αντιλαμβανόμαστε βρίσκεται σε άμεση σχέση με τα ερεθίσματα και τις επιρροές που λαμβάνει από το περιβάλλον και είναι προγραμματισμένος με το να εναρμονίζεται με αυτά για να βρει αποδοχή. Η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε κυριαρχείται από την ύλη και προωθεί την ικανοποιησή του Σώματος , τις ηδονές.

Ένας άνθρωπος που θέλει να καταδυθεί στον πραγματικό εαυτό ( αν υποθέσουμε πως θα ήταν δυνατό να διαχωριστεί από τον εαυτό που αντιλαμβανόμαστε) δε θα έπρεπε να πετύχει μια αποδέσμευση από τις επιταγές του περιβάλλοντος του;

 

[ROM32]

Ίσως γιατί ο εαυτός τον οποίον αντιλαμβανόμαστε βρίσκεται σε άμεση σχέση με τα ερεθίσματα και τις επιρροές που λαμβάνει από το περιβάλλον και είναι προγραμματισμένος με το να εναρμονίζεται με αυτά για να βρει αποδοχή. Η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε κυριαρχείται από την ύλη και προωθεί την ικανοποιησή του Σώματος , τις ηδονές.

Ένας άνθρωπος που θέλει να καταδυθεί στον πραγματικό εαυτό ( αν υποθέσουμε πως θα ήταν δυνατό να διαχωριστεί από τον εαυτό που αντιλαμβανόμαστε) δε θα έπρεπε να πετύχει μια αποδέσμευση από τις επιταγές του περιβάλλοντος του;

Πως αποκόβεσαι απο το περιβάλλον; Είναι αδύνατον να συμβεί αυτό, ακόμα και μόνος/η σου σε ένα δωμάτιο να είσαι το περιβάλλον το κουβαλάς απο την ιστορικότητα του εαυτού σου (το καταγεγραμμένο) και οι αισθήσεις σου πάντα θα δέχονται ερεθίσματα απο αυτό.

 

[parafernalia]

Πως αποκόβεσαι απο το περιβάλλον;

Δεν αποκόβεσαι ακριβώς, η συνείδησή σου γίνεται πιο κβαντισμένη.

Το περιβάλλον δεν είναι μόνο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις.Τον υλικό κόσμο τον σκιάζει ένα σκοτεινό πέπλο, σαν κουκούλι. Άλλοι το λένε "το πέπλο της Ίσιδος", άλλοι το λένε Μάγια, οι Ερμητιστές το αναφέρουν ως "σκοτεινή θάλασσα", οι επιστήμονες μπορεί να το εκλογικεύουν ως σκοτεινή ύλη ή ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση για να έχει ενδιαφέρον πρέπει να το εκλάβουμε ως κάτι το φυσικό και όχι μεταφυσικό. Είναι μια λειτουργία του κόσμου που δεν μας αφήνει να "παρατηρήσουμε" παραπάνω. Το φως συμπεριφέρεται διαφορετικά όταν αρμενίζει μόνο του και διαφορετικά όταν το παρατηρείς ακόμα και με μια άψυχη μηχανή, έναν μηχανικό αισθητήρα. Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό;

Το ίδιο το φως που μεταδίδεται σε κβάντα, άλλοτε γίνεται μέρος της ύλης και άλλοτε αποκόβεται από αυτήν.

Για μένα ο Πραγματικός ή Ανώτερος Εαυτός είναι ένα κομμάτι του συνόλου Είναι - Εαυτός - Εγώ που βρίσκεται μονίμως κβαντισμένο. Εμείς είμαστε οι μαριονέτες που αναζητάμε την αιώνια επιστροφή. Σίγουρα, η προσκόλληση στις αισθήσεις δεν είναι ένας δρόμος της επιστροφής, ούτε όμως και η περικοπή των ηδονών σε οδηγεί κάπου.

Χρειάζεται νηστεία (ας το πούμε περικοπή ηδονών) αλλά και προσευχή (φιλοσοφικά λεγόμενο, η σύνδεση με το ριζοσπαστικό Άλλο).

 

[ROM32]

Δεν αποκόβεσαι ακριβώς, η συνείδησή σου γίνεται πιο κβαντισμένη.

Το περιβάλλον δεν είναι μόνο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις.Τον υλικό κόσμο τον σκιάζει ένα σκοτεινό πέπλο, σαν κουκούλι. Άλλοι το λένε "το πέπλο της Ίσιδος", άλλοι το λένε Μάγια, οι Ερμητιστές το αναφέρουν ως "σκοτεινή θάλασσα", οι επιστήμονες μπορεί να το εκλογικεύουν ως σκοτεινή ύλη ή ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση για να έχει ενδιαφέρον πρέπει να το εκλάβουμε ως κάτι το φυσικό και όχι μεταφυσικό. Είναι μια λειτουργία του κόσμου που δεν μας αφήνει να "παρατηρήσουμε" παραπάνω. Το φως συμπεριφέρεται διαφορετικά όταν αρμενίζει μόνο του και διαφορετικά όταν το παρατηρείς ακόμα και με μια άψυχη μηχανή, έναν μηχανικό αισθητήρα. Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό;

Το ίδιο το φως που μεταδίδεται σε κβάντα, άλλοτε γίνεται μέρος της ύλης και άλλοτε αποκόβεται από αυτήν.

Για μένα ο Πραγματικός ή Ανώτερος Εαυτός είναι ένα κομμάτι του συνόλου Είναι - Εαυτός - Εγώ που βρίσκεται μονίμως κβαντισμένο. Εμείς είμαστε οι μαριονέτες που αναζητάμε την αιώνια επιστροφή. Σίγουρα, η προσκόλληση στις αισθήσεις δεν είναι ένας δρόμος της επιστροφής, ούτε όμως και η περικοπή των ηδονών σε οδηγεί κάπου.

Χρειάζεται νηστεία (ας το πούμε περικοπή ηδονών) αλλά και προσευχή (φιλοσοφικά λεγόμενο, η σύνδεση με το ριζοσπαστικό Άλλο).

Ένα κακό σε τέτοιου είδους συζητήσεις είναι ότι εκτρέπονται σε μεταφυσικές ατραπούς και περίεργες εξηγήσεις από τον απλό κόσμο. Τι σημαίνει ο Πραγματικός Ανώτερος εαυτός είναι μονίμως κβαντισμενος; Όλη η ύλη κβάντα είναι. Προσοχή! Το να μιλάς για αυρές, ενεργειακά πεδία κλπ δεν είναι ακαδημαϊκή φιλοσοφία αλλά λαϊκή μεταφυσική.

 

[parafernalia]

Το να μιλάς για αυρές, ενεργειακά πεδία κλπ δεν είναι ακαδημαϊκή φιλοσοφία αλλά λαϊκή μεταφυσική.

Κι οι αρχαίοι στον αιθέρα πιστεύανε, σε αύρες και ενεργειακά πεδία. Τι σημαίνει δηλαδή δεν φιλοσοφούσαν;
Το "ακαδημαϊκή φιλοσοφία" που λες είναι μπλιαχ από μόνο του.

Όταν λέω μονίμως "κβαντισμένος" εννοώ ότι είναι σε μια διαρκή κατάσταση υπέρθεσης. Με άλλα λόγια, είναι το κομμάτι του Εαυτού που μπορεί να βρίσκεται διακριτά σε δύο διαφορετικές καταστάσεις, αλλά μπορεί να βρίσκεται και σε ένα γραμμικό συνδυασμό αυτών των καταστάσεων και να επικοινωνεί μαζί μας. Προφανώς εμείς ως παρατηρήσιμοι στον μερικό υλικό κόσμο είμαστε το αποτέλεσμα της κατάρρευσης της κβαντικής κυματοσυνάρτησης. Υπάρχει όμως κατά τα πιστεύω πολλών φιλοσοφιών μία σύνδεση με τον "κοσμικό" (να το πούμε έτσι καλύτερα; ) εαυτό μας.

Δεν θέλω να αρχίσω να λέω λεπτομέρειες για το πως το φαντάζομαι γιατί θα αρχίσουν να μου την πέφτουν πάλι τα τρολ του φόρουμ. Στο μυαλό μου πάντως δεν είναι μεταφυσική, αλλά μία φυσική που ακόμα δεν γνωρίζουμε.

Ακόμα κι ο Ντάγκλας Άνταμς, ριζοσπαστικά άθεος, σε ένα πολυδιάστατο, φρακταλικό Σύμπαν πίστευε.

 

[ROM32]

Κι οι αρχαίοι στον αιθέρα πιστεύανε, σε αύρες και ενεργειακά πεδία. Τι σημαίνει δηλαδή δεν φιλοσοφούσαν;
Το "ακαδημαϊκή φιλοσοφία" που λες είναι μπλιαχ από μόνο του.

Όταν λέω μονίμως "κβαντισμένος" εννοώ ότι είναι σε μια διαρκή κατάσταση υπέρθεσης. Με άλλα λόγια, είναι το κομμάτι του Εαυτού που μπορεί να βρίσκεται διακριτά σε δύο διαφορετικές καταστάσεις, αλλά μπορεί να βρίσκεται και σε ένα γραμμικό συνδυασμό αυτών των καταστάσεων και να επικοινωνεί μαζί μας. Προφανώς εμείς ως παρατηρήσιμοι στον μερικό υλικό κόσμο είμαστε το αποτέλεσμα της κατάρρευσης της κβαντικής κυματοσυνάρτησης. Υπάρχει όμως κατά τα πιστεύω πολλών φιλοσοφιών μία σύνδεση με τον "κοσμικό" (να το πούμε έτσι καλύτερα; ) εαυτό μας.

Δεν θέλω να αρχίσω να λέω λεπτομέρειες για το πως το φαντάζομαι γιατί θα αρχίσουν να μου την πέφτουν πάλι τα τρολ του φόρουμ. Στο μυαλό μου πάντως δεν είναι μεταφυσική, αλλά μία φυσική που ακόμα δεν γνωρίζουμε.

Ακόμα κι ο Ντάγκλας Άνταμς, ριζοσπαστικά άθεος, σε ένα πολυδιάστατο, φρακταλικό Σύμπαν πίστευε.

Μπορεί να πίστευαν οι αρχαίοι σε αυτα, αλλά ηταν οι λογικές παραδοχές της εποχής τους. Το να θεωρούμε πως υπάρχει ένας κόσμος πέρα από τις αισθήσεις μας, όπως όντως η Φυσική σήμερα μας επιβεβαιώνει ότι υπάρχει, δεν δίνει απάντηση στο ερώτημα πώς προσεγγίζουμε τον Πραγματικό εαυτό. Επίσης, αν όντως υπάρχει και δίνει σημαδια που δεν αντιλαμβανόμαστε και ούτε θα καταφέρουμε ποτε, τότε δεν έχει καμία χρησιμότητα η γνώση του, αν πάλι δίνει σημαδια, αυτός που αποδέχεται την δεύτερη εκδοχή υπονοεί ότι μπορούν να γίνουν ανιχνεύσιμα και το ερώτημα είναι πώς. Όμως πρώτου ξεφύγουμε τελείως, θα ρωτήσω κάτι άλλο, γιατί ο Καντ πίστευε πως υπήρχε Πραγματικός εαυτός;

 

[parafernalia]

Μπορεί να πίστευαν οι αρχαίοι σε αυτα, αλλά ηταν οι λογικές παραδοχές της εποχής τους. Το να θεωρούμε πως υπάρχει ένας κόσμος πέρα από τις αισθήσεις μας, όπως όντως η Φυσική σήμερα μας επιβεβαιώνει ότι υπάρχει, δεν δίνει απάντηση στο ερώτημα πώς προσεγγίζουμε τον Πραγματικό εαυτό. Επίσης, αν όντως υπάρχει και δίνει σημαδια που δεν αντιλαμβανόμαστε και ούτε θα καταφέρουμε ποτε, τότε δεν έχει καμία χρησιμότητα η γνώση του, αν πάλι δίνει σημαδια, αυτός που αποδέχεται την δεύτερη εκδοχή υπονοεί ότι μπορούν να γίνουν ανιχνεύσιμα και το ερώτημα είναι πώς. Όμως πρώτου ξεφύγουμε τελείως, θα ρωτήσω κάτι άλλο, γιατί ο Καντ πίστευε πως υπήρχε Πραγματικός εαυτός;

Για τον Καντ δεν έχω ασχοληθεί, δεν ξέρω να απαντήσω, ας πει κάποιος άλλος. Υποθέτω όμως πως τον βόλευε η Εγελιανή, μαξιμαλιστική προσέγγιση μιας Παγκόσμιας Θέλησης που "νουθετεί" τον κόσμο για να δώσει κύρος και ύπαρξη στον Κανόνα. Κάτι σαν, μιλάει ο πραγματικός εαυτός μέσα σου και σου δείχνει το ηθικά σωστό.

Βάζεις ένα ζήτημα αποτελεσματικότητας και χρησιμότητας. Φυσικά και είναι πανδύσκολο να επικοινωνήσεις με οντότητες σε ένα Σύμπαν σε κατάσταση υπέρθεσης. Άλλοι δοκιμάζουν ενθεογενή μανιτάρια για να το κάνουν πιο εύκολο, άλλοι αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους σε τεχνικές διαλογισμού. Άλλοι ασκητεύουν, νηστεύουν και προσεύχονται μέρα νύχτα.

Τι κάνουν ουσιαστικά; Προσπαθούν να εμποδίσουν την καταστροφή της υπέρθεσης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να απομονώσουμε ένα μακροσκοπικό σύστημα από το περιβάλλον του ώστε να εμποδίσουμε την καταστροφή της υπέρθεσης. Ξέρεις ποια είναι η βασικότερη τεχνική διαλογισμού;

Να παρατηρείς τον εαυτό σου, αποστασιοποιημένα. Να παρατηρείς τις σκέψεις σου χωρίς να τις κρίνεις. Να σταματήσεις να "λογοκρίνεις" κι αυτό γιατί οι σύμφωνες κβαντικές υπερθέσεις διαρκούν μόνο όσο παραμένουν "μυστικές" και απομονωμένες.

Αν το καταφέρεις αυτό σε βαθειά συγκέντρωση τότε με έναν "αυτόματο" τρόπο αρχίζει ο Ανώτερος Εαυτός σου να παρατηρεί εσένα και έτσι ρέει μια πληροφορία από ένα άλλο σύμπαν.

Πριν φτάσεις όμως εκεί, πρέπει να αναρωτηθείς το γιατί, όπως φαίνεται στους 3 πρώτους στίχους του Corpus Hermeticum:

1. Στοχαζόμουν κάποτε τα όντα και η σκέψη μου είχε ανέλθει σε μεγάλα ύψη. Όταν σταμάτησαν οι σωματικές μου αισθήσεις, όπως παθαίνουν οι αποκοιμισμένοι από το πολύ φαΐ ή τη σωματική κούραση, μου φάνηκε κάποιο ον πελώριο, πέρα από τα προσδιορίσιμα μεγέθη, να φωνάζει το όνομά μου και να μου λέει: Τι θες να ακούσεις και να δεις, και με τη σκέψη σου να μάθεις και να κατανοήσεις;

2. – Απαντώ εγώ: Εσύ ποιος είσαι; – Εγώ, λέει, είμαι ο Ποιμάνδρης, ο Νους της ύπατης Εξουσίας· γνωρίζω αυτό που θες, και βρίσκομαι παντού μαζί σου.

3. – Απαντώ εγώ: Επιθυμώ να μάθω τα όντα, να καταλάβω τη φύση τους και να γνωρίσω τον Θεό. Πόσο πολύ, είπα, θέλω να Σε ακούσω! – Μου λέει πάλι: Κράτα γερά στο μυαλό σου όσα θες να μάθεις, και εγώ θα σ’ τα διδάξω.

 

[ilias90]

Αν ισχύουν όλα αυτά πως θα γίνει να γνωρίσουμε τον Πραγματικο εαυτό αν όλα περνάνε απο τις αισθήσεις μας; Πως θα "δει" κάποιος εκτος των αισθήσεων του;

Υπάρχουν πολλοί δρόμοι. Αν είναι ειλικρινής η απορία σου, ψάχνεις ποιος ταιριάζει με εσένα και προχωράς.

Επίσης, πως είναι δυνατόν να αισθάνεσαι τον πραγματικό εαυτό;

Τον αισθάνεσαι μέσω συμβάντων στη ζωή σου που σε κάνουν να αντιληφθείς ότι η ζωή τελικά δεν διέπεται από τυχαιότητα. Το ορθόν είναι να τα κρατήσεις για τον εαυτό σου, γιατί, όπως είπε και ο Χριστός στο κατά Ματθαίον:
«Μη δώσετε τα άγια πράγματα στους σκύλους ούτε να πετάξετε τα μαργαριτάρια στους χοίρους, γιατί αλλιώς, οι χοίροι θα τα καταπατήσουν με τα πόδια τους κι οι σκύλοι θα στραφούν εναντίον σας και θα σας καταξεσκίσουν».
Σε παρακαλώ, μην με ρωτήσεις αν τα παραπάνω είναι κυριολεκτικά.

Εγώ μάλλον θα έλεγα πως το μόνο "καθαρό" εργαλείο για να προσεγγιστεί αν υπάρχει αυτή η οντότητα θα είναι η λογική, που δεν είναι αίσθηση (εκτός αν έχεις άλλο ορισμό). Αλλά για να μπορέσει η λογική να εκκινήσει χρειάζεται ενδείξεις πραγματικού εαυτού να συλλάβει πρώτα (αισθανθεί και μετά να αντιληφθεί) επομένως πάλι γυρνάμε στο θέμα των αισθήσεων. Εκτός αν θεωρείς οτι η Λογική μπορεί να τον προσεγγίσει και απο τις ενδείξεις των παραπλανητικών αισθήσεων εφόσον θεωρείς οτι αυτή είναι ανεξάρτητη απο αυτές.

Όχι, ούτε μέσω των αισθήσεων ούτε μέσω της λογικής. Η λογική είναι το χρησιμότερο εργαλείο για τον φυσικό κόσμο. Κατά μία έννοια, όσο περισσότερο σταματήσει κάποιος να ρωτά γιατί αυτό; και γιατί εκείνο; και σιωπήσει το μυαλό του και πιστεύει ότι θα βρει αυτό που ψάχνει, τότε θα το βρει. Πάλι από κατά Ματθαίον:
«Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται.»

 

[ROM32]

Υπάρχουν πολλοί δρόμοι. Αν είναι ειλικρινής η απορία σου, ψάχνεις ποιος ταιριάζει με εσένα και προχωράς.

Τον αισθάνεσαι μέσω συμβάντων στη ζωή σου που σε κάνουν να αντιληφθείς ότι η ζωή τελικά δεν διέπεται από τυχαιότητα. Το ορθόν είναι να τα κρατήσεις για τον εαυτό σου, γιατί, όπως είπε και ο Χριστός στο κατά Ματθαίον:
«Μη δώσετε τα άγια πράγματα στους σκύλους ούτε να πετάξετε τα μαργαριτάρια στους χοίρους, γιατί αλλιώς, οι χοίροι θα τα καταπατήσουν με τα πόδια τους κι οι σκύλοι θα στραφούν εναντίον σας και θα σας καταξεσκίσουν».
Σε παρακαλώ, μην με ρωτήσεις αν τα παραπάνω είναι κυριολεκτικά.

Όχι, ούτε μέσω των αισθήσεων ούτε μέσω της λογικής. Η λογική είναι το χρησιμότερο εργαλείο για τον φυσικό κόσμο. Κατά μία έννοια, όσο περισσότερο σταματήσει κάποιος να ρωτά γιατί αυτό; και γιατί εκείνο; και σιωπήσει το μυαλό του και πιστεύει ότι θα βρει αυτό που ψάχνει, τότε θα το βρει. Πάλι από κατά Ματθαίον:
«Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται.»

Θα προτιμούσα να εβαζες το αντίστοιχο απόσπασμα του Καντ που προτείνει πως θα γίνει αυτό, όπως έκανες με την προβληματική του επί αυτου του θέματος.