Τα φοιτητικα χρονια ειναι η καλυτερη ευκαιρια για καποιον να μαθει να ζει μονος του.
Μπορει να ακουγεται απλο αλλα αν μεχρι τα 25 σου τα εχουν ολα ετοιμα οι γονεις σου, δυσκολα ξεκολλας. Δεν ειναι ευκολο. Πρεπει να κανεις τις δουλειες του σπιτιου σου, να τακτοποιεις τους λογαριασμους σου, να γινεις υπευθυνος. Εισαι 18 χρονων, οχι 15. Πρεπει να συμπεριφερεσαι κι ως ενηλικας. Κι οταν τελειωσεις τη σχολη και πας για μεταπτυχιακο ή δουλεια, τοτε θα πρεπει να τα κανεις ολα αυτα απο την αρχη. Και αντε αν πας σε αλλη πολη/χωρα κι αναγκαστεις. Αν ομως μεινεις στο μερος σου; Θα μεινεις μεχρι τα 30 σου με τους γονεις σου; Θα περιμενεις απο τη μανα σου να σου φτιαξει φακες; Ή θα περιμενεις να βρεις καμια γκομενα να σε σπιτωσει για να αναλαβει αυτη να σου κανει τις δουλειες.
Το πιο σωστο ειναι να δινουν οι γονεις ενα στανταρ ποσο. Πχ 700€. Και να σου πουν: Περνα με αυτα, λεφτα θα ξαναδεις τον επομενο μηνα. Και να πρεπει εσυ να φτιαξεις το budget σου. Και να μοιρασεις τα χρηματα.
ΥΓ. Το μονο θετικο που εχει η συγκατοικηση με τους γονεις ειναι οτι καποιες φορες την βολευεις με αυτοκινητο. Αντε και ισως οτι επειδη δεν πληρωνεις νοικια μπορεις να κανεις κανα μεγαλο εξοδο που και που. Κατα τα αλλα, ειναι απαισια επιλογη (δεν λεμε αν το κανεις απο αναγκη)
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.