Τι αναμνήσεις μου ανασύρετε τώρα...
Η περίοδος των Χριστουγέννων ήταν πάντοτε η καλύτερή μου -σε ποιο παιδάκι, δεν ήταν, εδώ που τα λέμε. Περίμενα πώς και πώς πάντοτε τα Χριστούγεννα. Βίωνα αυτές τις "μαγικές μέρες", με έντονη χαρά και πολύ ενθουσιασμό -σάματις είχαμε προβλήματα κι έγνοιες τότε;
Θυμάμαι το κλίμα εορτασμού, που επικρατούσε στο σπίτι, στο σχολείο, στο φροντιστήριο.
Απερίγραπτη η χαρά, όταν ερχόταν η στιγμή να στολίσουμε την αίθουσα στο σχολείο (περιμέναμε με τόση αγωνία μεν, καρτερικά δε, να φτάσουμε στις τελευταίες ώρες, για να στολίσουμε). Όλα τα παιδάκια να παίρνουμε από πίσω τους δασκάλους/καθηγητές μας μέχρι την αποθήκη, όπου μας έδιναν δέντρο και διάφορα στολίδια. Φτερά βγάζαμε στα πόδια και τρέχαμε να πάρουμε τα καλύτερα στολίδια και να τα στολίσουμε καταπώς μας αρέσει -ασχέτως αν ήταν και τόσο καλαίσθητο το αποτέλεσμα. Εμείς το βρίσκαμε πανέμορφο. Μόλις τελειώναμε, ψόφια, κοιτάζαμε την αίθουσα και γεμίζαμε μπαταρίες απ' αυτό που κάναμε. Φεύγαμε με τόση χαρά στα σπίτια μας. Κι απολαμβάναμε το όλο κλίμα τις επόμενες μέρες.
Στο φροντιστήριο των αγγλικών επικρατούσε πάρτι εκείνες τις μέρες.
Τα παιδιά των μικρότερων τάξεων, περίμεναν να φτάσουν στην Χ τάξη, όπου μπορούσαν να στολίσουν την αίθουσα. Τα μεγαλύτερα παιδάκια, αρκούνταν στο να τα βρίσκουν έτοιμα και να απολαμβάνουν, εξίσου, το αποτέλεσμα. Μετά ήμασταν όλο χριστουγεννιάτικα τραγούδια κλπ.
Οι δρόμοι στολισμένοι με αγιο-βασίληδες, φωτάκια, δεντράκια...
Παραμυθένιες και μαγικές στιγμές, που σε ταξίδευαν και σε μετέφεραν σε άλλα μέρη.
Στο σπίτι δε το συζητώ. Γινόταν χαμός όταν κατέβαζε η μαμά μου τα στολίδια.
"Μαμά, μαμά ΕΜΕΙΣ θα στολίσουμε!!!". Καταπιανόμασταν με διάφορα μέχρι να κουραστούμε κι εν τέλει να αναλάβει η μαμά μας τα υπόλοιπα. Όταν τελειώναμε με το στόλισμα, γυρίζαμε όλα τα δωμάτια και απολαμβάναμε το θέαμα. Η καλύτερή μας το δέντρο, με τα φωτάκια του (αν είχαν και μουσική, η απόλαυση έφτανε στο ζενίθ της). Ώρες περνούσαμε κοντά του, για να το χαρούμε. Πόσες τούμπες είχε φάει το έρμο. Κυνηγιόμασταν με την αδερφή μου γύρω από αυτό κι έτρωγε κάτι ξεγυρισμένες. Μετά τρέχαμε να κρυφτούμε, για να μην ακούσουμε τα σχολιανά μας απ' τους μεγάλους.
Μες το πρόγραμμα, εννοούνται, γλυκά, φαγητά, ζεστές οικογενειακές στιγμές, κάλαντα, ιστορίες κλπ.
(Η χαρά όταν βρίσκαμε τα δώρα κάτω απ' το δέντρο, δεν υπήρχε.)
-Τι ωραία, ανέμελα και χαρούμενα χρόνια!!!
Τώρα που μεγάλωσα κάπως... η μαγεία κι όλο αυτό που είχα πλάσει με το παιδικό μου μυαλουδάκι, μπορεί να μην υπάρχουν πια, ωστόσο εξακολουθώ κι απολαμβάνω το εορταστικό κλίμα, το στολισμό των δρόμων/καταστημάτων/σπιτιών και την ανθρώπινη πλευρά, που βγαίνει από όλους αυτές τις μέρες.
