"Όταν χάθηκε η δικαιοσύνη, πολλαπλασιάστηκαν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις..."
Κρατώ αυτή τη γραμμή από την αρχή του βίντεο που παρέθεσε η Ηρώ και συνεχίζω...
Κατάγομαι, από την πλευρά της γιαγιάς μου, μητέρας της μητέρας μου, από την Ολυμπιάδα της Χαλκιδικής (ναι, δίπλα στα αρχαία Στάγειρα, χωριό του Αριστοτέλη
), συνεπώς έχω προσωπική αντίληψη της ιστορίας αυτής. Οι συγγενείς μου που ζουν στο χωριό, μου τα έχουν διηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια. Μάλιστα, πρωτοστάτησαν στις ταραχές κι αντιμετώπισαν τα ΜΑΤ που τους έστειλε η ευνομούμενη πολιτεία μας ως ένδειξη της προσοχής και της στοργής της (το σόι Χάουλα πάντα αναρχοαυτόνομο
). Η φύση στην περιοχή είναι πραγματικά ονειρική. Το τοπίο υπέροχο. Εδώ και δεκαετίες, οι άνθρωποι ζουν από τον τουρισμό, την αλιεία αλλά κι από την εκμετάλλευση της ξυλείας του δάσους. Η προοπτική που τους έδινε η TVX, ώστε να χάσουν για πάντα όλα αυτά, ήταν να ζήσουν (και σύντομα να πεθάνουν) ως εργάτες ορυχείων, εργασία την οποία από την αρχαιότητα επεφύλασσαν για τους δούλους, που ήταν πάντοτε αναλώσιμοι. Πνευμονοκονίαση, τοξίκωση, μολύβδωση, η μοίρα όσων θα έτρωγαν το παραμύθι του πλούτου και θα επέτρεπαν την καταστροφή του περιβάλλοντός τους για χάρη των πολυεθνικών συμφερόντων. Το χρυσάφι για τους λίγους, ο καρκίνος για τους πολλούς...
Πρόκειται για την ίδια μοίρα που ακόμη μέχρι και σήμερα επιφυλάσσεται στους κατοίκους του Λαυρίου. Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων μαρμάρου, αργύρου και μολύβδου από την αρχαιότητα μέχρι τον 20ο αιώνα, έχει καταστήσει το έδαφος της περιοχής ένα από τα πλέον ρυπασμένα με μόλυβδο στην Ευρώπη, το οποίο δεν έχει, σύμφωνα με κάποιο ντοκιμαντέρ που έχω δει, καμμία ελπίδα εξυγείανσης.
Η ίδια μοίρα που επιφυλάσσεται και για τους κατοίκους της Πτολεμαΐδας, με τα τεράστια κοιτάσματα λιγνίτη που δίνουν ηλεκτρισμό σε όλη την Ελλάδα. Οι κάτοικοι της περιοχής εύχονταν να περάσει το κοίτασμα κάτω απ' τα χωράφια τους, ώστε να βγάλουν λεφτά και να "βολευτούν" ως υπάλληλοι της ΔΕΗ. Τους έδιναν και τσάμπα ρεύμα. Επίσης μια πόλη με τεράστια περιβαλλοντικά προβλήματα. Κατά τη δεκαετία του '80 είχαμε επισκεφτεί την περιοχή με τη σχολή, για κάποιο μάθημα οικολογίας και δεν μπορώ να ξεχάσω τον πονοκέφαλο που μ' έπιασε έπειτα από λίγων ωρών παραμονή μου εκεί, αν και ως γνήσιο παιδί της πόλης θα έπρεπε να ήμουν συνηθισμένος στη ρύπανση. Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως ο αντιδήμαρχος περιβάλλοντος του δήμου Πτολεμαΐδας, ο οποίος μας μίλησε σε ειδική ημερίδα, ήταν κι εκείνος υπάλληλος της ΔΕΗ!!! Από την άλλη πλευρά, θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει, ότι εάν οι κάτοικοι της Πτολεμαΐδας είχαν κάνει το ίδιο, όπως και οι κάτοικοι της Βόρειας Χαλκιδικής, σήμερα η Ελλάδα θα είχε τεράστιο ενεργειακό πρόβλημα κι ακόμη βαρύτερη οικονομική εξάρτηση και χρέη. Είχαν δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο; Είχαμε όμως κι εμείς το δικαίωμα να τους "θυσιάσουμε" ώστε ν' απολαμβάνουμε χωρίς προσωπικό μας κόστος τις φωτεινές πινακίδες των σκυλάδικων της παραλίας; Ένα κλασικό ηθικό δίλημμα...
Θα ήθελα να προσθέσω και κάτι ακόμη: Εάν ένας σεισμός, σε μια περιοχή εκ φύσεως σεισμογενή έσπαγε το φυσικό τοίχωμα της λίμνης των τοξικών αποβλήτων στη Βόρεια Χαλκιδική, όπως μου είπαν οι κάτοικοι, η τοξική ρύπανση η οποία θα ενέσκηπτε σ' όλον τον Στρυμωνικό κόλπο, θα ήταν ανυπολόγιστη. Σημειωτέον, ότι ψάρια και μύδια από τον Στρυμωνικό τρώμε σ' όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Σε κάποιο σημείο του ντοκυμαντέρ, μία ταπεινή κάτοικος της περιοχής μας λέει: Θα δίναμε τη γη μας για να την εκμεταλλεύονταν για λίγα χρόνια κι όταν το κοίτασμα στέρευε, θα έφευγαν και τότε εμείς τι θα γινόμασταν;
Τελειώνοντας κι αφού η λέξη "πνευμονοκονίαση" αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, θα ήθελα να πω τη γνώμη μου για όλα αυτά που συζητάμε μέσα στο παρόν θέμα, μέσω του ταλέντου του Νικόλα Άσιμου:
Εκπορνεύεσαι κουρέλι, στη μπορντελοκοινωνία
Ξεπουλάς και την ψυχή σου για την υπεραυθονία
Στην καρδιά σου βάλαν φρένα, το μυαλό σου παίρνει βύσμα
για χιλιάδες σαν εσένα, θα αρκέσει μία μπρίζα
Κι πνευμονοκονίαση, η πνευμονοκονίαση κι αυτή θα έχει πάψει
ρομπότ μ' ανθρωπομήχανση κι εξυπνοπνευματύπνωση και ΧΡΥΣΩΜΕΝΟ ΧΑΠΙ (μιας και μιλάμε για χρυσό)
VIDEO
Όσο για το τι θα έκανα προσωπικά; Ο Νικόλας έχει και πάλι την απάντηση: "Την ψυχή μου δεν πουλάω και το δρόμο μου τραβάω. Ξερνάω την μπαταρία, δεν εκτελώ εργασία, δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση, γουστάρω ελευθερία "...
