Θα επεκτείνω την ανωτέρω άποψη λέγοντας ότι ποτέ δεν μπορείς να ηρεμήσεις πραγματικά όταν γνωρίζεις ότι κατά μεγάλο μέρος του το όλο σύστημα και ο κόσμος μας διαποτίζεται από την αδικία. Δεν ειπώθηκε βέβαια αυτό που θα πω τωρα, αλλά εγω θέλω να το πω, ότι το να προσπαθείς βέβαια να διορθώσεις τα πάντα είναι μια τρέλα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι, κάπου να διεκδικείς, κάπου να προσαρμόζεσαι και κάπου να αγνοήσεις.
Επι παραδείγματι, πάντα θα υπάρχουν μισανάπηροι ή φοβικοί εργοδότες που θα με βλέπουν στις συνεντεύξεις υποτιμητικά ή με επιφυλάξεις για το ζήτημα υγείας μου. Οσο και να προσπαθήσω να το αγνοήσω, είναι κάτι που θα βρίσκω μπροστά μου. Η θα διεκδικήσω το δίκιο μου, ή θα ξεμπροστιάσω τη διάκριση ή θα προσαρμοστώ αλλάζοντας δυνητικό εργοδότη, ακόμα και χώρα.
Δεύτερο παράδειγμα, κολλημένοι συγγενείς με απόψεις ΧΨΖ, που τους αγαπάς πολύ. Δεν κάθεσαι να τσακωθείς, προσαρμόζεσαι παριστάνοντας μέχρι να λήξει η συζήτηση. Τους αφήνεις λένε τα δικά τους και συνεχίζεις εσυ στην πορεία που θεωρείς ορθότερη.
Τρίτο παράδειγμα, να τσακώνεσαι στο ίντερνετ. Εκεί η καλύτερη λύση είναι να αγνοεί κανείς. Και προσπαθώ πολύ και το χω πετύχει σε μεγάλο βαθμό. "Μα είπαν ξείπαν για σένα, σε αδίκησαν γιατί σε είπαν μαλάκα στραβό επιφανειακό μπήξε δήξε χωρίς να είσαι". Οκ, πρόβλημά τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι ισχύουν τα άδικα που ειπώθηκαν. Εγω τη συνείδησή μου την έχω ήσυχη. Κλείνεις τον browser, συνεχίζεις τη ζωή σου, κι αφήνεις τον κάθε ψυχοπαθή στην τρέλα του.
Αδικία θα υπάρχει πάντα, και οχι καλώς ή κακώς, μα μόνο κακώς. Ο ιδεαλιστής μέσα μου τσακώνεται με το διδυμάκι ρεαλιστή και πραγματιστή. Κάποια άδικα δεν μπορείς να τα αγνοήσεις, κάποια άλλα επιβάλλεται να τα αγνοήσεις γιατί είναι εντελώς ασήμαντα.
Άμα κάθεσαι να ασχολείσαι με το παραμικρό άδικο όπως το αντιλαμβάνεσαι εσυ πάντα, δείχνει δυο πράγματα για σένα. Οτι πρώτον δεν έχεις τίποτα σοβαρότερο ως προτεραιότητα στη ζωή σου και δεύτερον ότι είσαι ο τρελός με το λαστιχάκι που παριστάνεις τον ρομπεν των δασών, ένας μυγιαγγιχτος υποχόνδριος νευρωτικός σπιούνος holier than thou φάση.
Τέτοια ξεφτιλίκια δεν τα μπορώ. Υπάρχουν πράγματα που you shouldn't give a fuck και υπάρχουν πράγματα που πρέπει να give a fuck μέχρι να τους φύγει ο εγκεφαλονωτιαίος.
Ρημάδες προτεραιότητες ανα περιστατικό και στιγμή, όχι μια γενική συνταγή. Μην ξεχάσουμε και να ζούμε προσπαθώντας να φτιάξουμε τα σκατά των άλλων, έτσι;
