Μάγκες, με μερικά που διαβάζω σε αυτό το θρεντ, καιρό τώρα, θέλω να επιστρέψω τα οστά μου στη μάνα μου.
(και τελικά επαναπαύομαι με μερικές νέες κυκλοφορίες από μπιτάτη μουσική κι έτσι εκτονώνω τις βωμολοχίες που σκαρφαλώνουν στις ρώγες των δαχτύλων μου)
μα ως εδώ...
Ονομαστικά δε θα αναφερθώ γιατί σκυλοβαριέμαι να παραθέτω.
όποιος νιώσει θιγμένος, θα του κρατήσω από ένα κοκκαλάκι.
- Το παιδί δεν είχε καμιά σχέση με την κοινωνική τάξη που το υπερασπίζεται και φαίνεται έτοιμη να πεθάνει γιʼ αυτό.
- Τα κώματα και ειδικά ο Σύριζα με τη συνήθη τακτική του να απευθύνεται στα γκέτο (βλέπε κουκουλοφόροι και μαύροι) προσπαθεί να καρπωθεί το πολιτικό όφελος του ξεσηκωμού ως μπροστάρης του.
Με απλά λόγια πάει να επικαρπωθεί - ανεπιτυχώς και αισχρώς - πίσω από υποκινήσεις βίας και διαδηλωτικών πρακτικών το πρόσωπο και την υστεροφημία του.
Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ήταν ένα παιδί που έπινε τη κόκα κόλα του. Είναι αναξιοπρεπές να κάνουν χρήση του προσώπου του και του ονόματός του για ίδι-ους πολιτικούς ή εγκληματικούς σκοπούς.
Πράγμα ακόμη χειρότερο μετά τον θάνατο του Α.Γ. είναι πως έγινε το αντικείμενο του οίκτου του κάθε καλλιτέχνη που καιροσκοπεί.
- Οι γονείς του παιδιού έκαναν έκκληση να μην γίνουν οι διαδηλώσεις ενώ αν γίνουν να έχουν τουλάχιστον ειρηνικό χαρακτήρα.
όσοι πήγαν, σεβάστηκαν τη μνήμη του νεκρού παιδιού, τη μνήμη των συστάσεων των ζωντανών γονιών του όμως; (ή μήπως ο χρυσοχοϊδης τους πήρε τηλ. και τους έκανε παπαγαλάκια του για εφησυχασμό του δημοσίου αισθήματος;
)
- ένα έγκλημα δε δικαιολογεί, ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ
ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ τη διάπραξη περισσότερων εγκλημάτων επικαλώντας το, εκτός κι αν είμαστε νονοί της νύχτας ή νοσταλγοί της βεντέτας ...
- Όποιος έχει πάει έστω και μια φορά στα στέκια των αναρχικών τα οποία μονοπωλούν το ενδιαφέρον των …ρεπόρτερ (βλέπε τσιλιμπουνιδάκης/μπουμπούκος του σταρ) ξέρει πολύ καλά οτι δεν έχουν όρεξη για ξύλο, εκτός από κάτι ζά.
Πολλοί είναι καλοί γνώστες της θεωρίας του αναρχισμού, απλώς στη πράξη τα πράγματα παραλάσσουν γιατί αρκετοί ματατζήδες είναι χουλιγκάνια με κράνος κι οπλισμό. Να το πούμε κι αυτό...
εξού και το σύνθημα "δε με νοιάζει τι ψωμί δε με νοιάζει τι τυρί, αρκεί το παριζάκι μου να είναι ματατζής" 
Μα απορώ κιόλας με όσους ζουν στην Ελλάδα (οδηγούν στους δρόμους της, λόγου χάρη, δε χρειάζεται να πάμε αλλού) και υποστηρίζουν ότι όλο το νταηλίκι έχει μαζευτεί στην αστυνομία.
Δεν μπορώ, βεβαίως, να στήσω το πείραμα για να πείσω:
να δώσω όπλο σε όλους τους Έλληνες οδηγούς και να περιμένω πότε κάποιος θα το χρησιμοποιήσει επειδή κάποιος άλλος του είπε "άντε ρε". (ανοίγω μια παρένθεση εδώ, για να θυμηθώ ένα από τα περσινά γεγονότα που πέρασε στα ψιλά: οδηγός έπεσε εσκεμμένα πάνω σε οδόφραγμα που είχαν στήσει νέα παιδιά, τραυματίζοντάς τα)
Είναι αυτονόητο ότι ο νταής δεν πρέπει να κρατάει όπλο. Ίσως δεν πρέπει να κρατάει και τιμόνι ή κιμωλία ή τη σφραγίδα μιας δημόσιας υπηρεσίας…
- όποιος ψάχνει να βρει ποιανού ο κατάλογος έχει περισσότερους νεκρούς (κατάλογος νεκρών νεαρών φοιτητών/μαθητών/πολιτών
Vs. κατάλογος νεκρών αστυνομικών) έχω να τον ρωτήσω:
Θα ενηλικιωθούμε επιτέλους;
Μπορεί κάποιος να μας δώσει επιγραμματικά ένα σχεδιάγραμμα της βίας των τελευταίων χρόνων;
Θα ήταν πολύ διασκεδαστικοί και σοκαριστικοί οι συσχετισμοί.
- ο αναρχισμός έχει πάρα πολλά παρακλάδια. Οι μεγάλοι θεωρητικοί του συμφωνούσαν ότι η βία είναι απαράδεκτη γιατί εκφράζει αστικές ορμές.
- δε κατάλαβα γιατί να κατέβει στο δρόμο να διαδηλώσει κάποιος, επειδή ένας ψυχοπαθής σκότωσε έναν άνθρωπο; Γιατί στη βάση του αυτό είναι το θέμα.
Η συγκυρία ναʼ ναι και αστυνομικός βολεύει βέβαια… Αν ήταν ένας ψυχοπαθής εργαζόμενος σε εργοστάσιο…θα διαδήλωνε εναντίον των εργαζομένων στα εργοστάσια;
- (σε συνέχεια του προηγούμενου..) ο κόσμος δεν είναι παζάρι όπου ο κάθε πικραμένος καταθέτει εναγωνίως βγαίνοντας στους αιματοκαπνίζοντες δρόμους το όραμά του...
Η ζωή είναι πιο σύνθετη από το να ακολουθείς την επιφάνεια του γούστου που σου χαράζουν οι δημοσιογράφοι, η επικαιρότητα και η παρέα σου...
ή όπως σωστά είπε κάποιος ότι
η ζωή μπορεί ακόμα να παράγει νόημα σε όσους πληρώνουν το κόστος, ένα νόημα που νέμεται την αντιδημοτικότητα του κοπαδιού... ,
που στοχάζεται ήρεμα πάνω από το πάθος της καθημερινής λάσπης, και που λείπει από τη ζωή ακόμα και αυτών που πιστεύουν οτι διαφέρουν και είναι στο απυρόβλητο...
Και κόστος δεν είναι μόνο να φας ένα καπνογόνο στη μάπα ή να σου ανοίξουν το κούτελο...
Αλλά τώρα, ποιος ασχολείται με τέτοια θεωρήματα.
Εδώ έχουμε εξέγερση.
Και μάλιστα εξέγερση στην οποία πολλοί από τους συμμετέχοντες φροντίζουν να μην παραλείπουν να γεμίζουν το CV τους από το χρήμα και την εξουσία του μπαμπά και της μαμάς. Προφανώς αν αποτύχει η εξέγερση, να βρούμε και καμία καλή δουλειά…
- Επίσης κάπου διάβασα και το σημείωσα ότι "τα νεκρά μας παιδιά θα είναι για πάντα/τα ίχνη της ασημαντότητάς μας"....λες και όσοι πρέπει να διαβάσουν κάτι τέτοιο είναι όλοι μπαμπάδες, αλλά το προσπερνώ αυτό σαν αόρατη λεπτομέρεια
Αυτοεκπληρούμενη προφητεία;
Ο (γ)καμύ (
) κι ο μπατεϊγ είχαν δίκιο στο ότι η τραγωδία ενώνει. Και μία ολόκληρη κοινωνία εκλιπαρεί για το τέλος της, πεινασμένη για κρίσεις, οικονομικές, πολιτικές, για πανούκλα, για τη γρίπη της χοιρινής μπριζόλας και το 2012.
- αν ο μπάτσος ισχυριστεί ψυχική ασθένεια και ήμουν ο δικαστής, θα την έκανα δεκτή και θα τον εξανάγκαζα να καταπίνει ένα μπουκαλάκι του ισχυρότερου ψυχοφαρμάκου για 16 χρόνια, όσα τα χρόνια του πιτσιρικά.
Καληνύχτα εξάρχεια.
(Ημί-ανάπαυση)
