"Ανεξαρτήτως τι μπορεί να ήταν το παιδί πρέπει να κοιτάμε το έγκλημα".
Όχι βέβαια.-
Δε κοιτάς το έγκλημα, το έγκλημα είναι το μηλαράκι στο δέντρο που θα πέσει και θα χτυπήσει κάποιον στο κεφάλι και θα τον ξυπνήσει.
Όσο και άσχημο και αν ακούγεται, ακόμη και αν δε συμφωνείτε, ο ειδικός φρουρός δεν είναι ο θύτης, είναι το κερασάκι στη τούρτα, ένα ολόκληρο -άρρωστα- δομημένο σώμα τον έκανε αυτό που τον έκανε και του έδωσε την ισχύ και την εξουσία που έχει.
Ένας άνθρωπος είναι και αυτός, ναι, είναι ανάξιος για τη θέση αυτή, είναι ίσως φιλοπόλεμος, στρατόκ@υλος, ίσως να έχει χοντρά ψυχολογικά, αλλά είναι μπάτσος που κάποιο νοσηρό σύστημα του έδωσε θέση, όπλο, εξουσία μη κρίνοντας σωστά τις δυνατότητες του.
Φταίει λοιπόν αυτός;
Αν δηλαδή τον καίγαμε δημόσια στο Σύνταγμα, αύριο πρωί όλα θα ήταν καλά;
Μας ενοχλεί η μονάδα ή το σύνολο;
Και στο φινάλε-φινάλε, ο άνθρωπος είναι τελειωμένος, και η οικογένεια του καμμένη από χέρι και διά βίου στιγματισμένη.
Και για να τελειώσω το κρεσέντο μου και
αν μερικοί ενοχλήθηκαν, αλλά θα πω και κάτι ίσως άσχημο, όσο περνάνε οι μέρες παρατηρώ δύο κύρια στρατόπεδα, το ένα (αυτό που με κάνει να ελπίζω) είναι αυτό που αποτελείται από κόσμο που κοιτάει το πρόβλημα στη ρίζα, από κόσμο που ξεσπά σε ένα σύστημα που νοσεί, το άλλο (που με θλίβει αλλά έχω την αίσθηση πως είναι μαζικότερο) είναι αυτό που βλέπει ένα φόνο και τίποτε άλλο, μια αστυνομική βία μεμονομένης περίπτωσης και νομίζει πως επαναστατεί ή κάνει κάτι ανοίγοντας γκρουπ στο φέησμπουκ ή γράφοντας δακρύβρεχτα άτεχνα τραγούδια σαν εν δυνάμει Μικρούτσικοι και Θοδωράκηδες και ανεβάζει φωτογραφίες από εδώ και από εκεί, γράφοντας λεζάντες από κάτω του τύπου: "Εδώ ο φονιάς!", "Καμαρώστε το ψοφίμι!", "Να τον σκοτώσουμε τώρα!" και άλλες τέτοιες μ@λ@κίες. Αυτό θα μας μείνει τελικά; Η ανάμνηση ενός εγκληματία; Ένας φόνος αναίτιος και όλα καλά την άλλη εβδομάδα;
Αν είναι έτσι πολύ λυπάμαι, πραγματικά λυπάμαι.
