Κάποτε δούλευα Τοσίτσα και θυμάμαι την έκπληξή μου όταν είδα αστυνομικούς να πηδάνε σαν καγκουρώ πάνω στα καπό αυτοκινήτων μέσα στο πλήθος που κυνηγούσαν…
Πρίν λίγες μέρες είδα κι έναν χρήστη ναρκωτικών που με χαιρέτισε στα Εξάρχεια και δεν τον γνώρισα… τόσο αφομοιωμένος ήταν…
Σήμερα με εκπλήσσει η έκπληξη των άλλων όταν συνειδητοποιούν ότι οι αστυνομικοί είναι η άρχουσα σημερινή τάξη.
Πριν μια βδομάδα είδα πως είμαι γέρος (ή λαπάς) γιατί με άφησαν να περάσω στη Σόλωνος και όταν έφευγα ξεβράκωναν κάτι δεκατεσάρια παιδιά που πήγαιναν ζευγαράκι…
Σκέφτηκα πως ήταν θέμα χρόνου ο νεκρός έκανα και τον προφήτη στο περιβάλλον μου μια βδομάδα πριν.
Και τι έγινε;
Ο κόσμος άλλαξε, η συνενοχή στέλνει δεκατετράχρονα πάνω σε “εξοστρακισμένες” σφαίρες…
Κι αφού ο Αλαβάνος δεν αρχίζει από την Αυγή, εγώ είπα να αρχίσω από το σπίτι μου. Δεν με γοητεύουν οι συναισθηματικές εξάρσεις, απλώς αναφέρω και αυτήν την πλευρά (με την εκδοχή των φίλων του Αλέξανδρου). Μέσα στην παρα-αναφορά της περιρέουσας βλακείας των ημερών που όλα (σχεδόν) λέγονται κι α-Κούγιο-νται αυτό μοιάζει με ένα μανιφέστο σαν τα τριαντάφυλλα που μοίραζαν κάποιοι μαθητές στους αμήχανους αστακούς των ΑΤ και που πολύ μου άρεσε.
Εγώ αν ήμουν αστυνόμος, θα ΄δινα ένα φιλάκι στο κορίτσι.
Έχουμε πόλεμο,( στις λεωφόρους σε σκοτώνουν και δεν σταματάνε, στις καλές συνοικίες δέρνουν για να σου πάρουν ένα κινητό… έχει διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός που λέμε..)
Και ο πόλεμος θέλει εγρήγορση και προετοιμασία κι όχι ευχολόγια και συναισθηματικές εξάρσεις με μνήμη χρυσόψαρου.
Τα χειρότερα ακολουθούν. Γι αυτό να κρατήσουμε καλύτερα την όρεξή μας.
Θα έχουμε πολλές ευκαιρίες και λίαν συντόμως για να οργιστούμε.
Υπάρχει και το παράδειγμα εκείνου του υπουργού του Σημίτη που η πολιτική του του έστειλε πακέτο το γιο δολοφονημένο από το Μεξικό. Τον είδατε να βάλει μυαλό;
Περιμένετε. Οι Ρώσοι μαφιόζοι δεν ήρθαν ακόμη να πάρουν τις δουλειές από τους παραδοσιακούς.
Στον Σαιν Λιούις προχτές κάποιοι βίασαν μια κοπέλα. Πήγαν οι γονείς στην αστυνομία. Τίποτα.
Απευθύνθηκαν στην τοπική μαφία και τους κρέμασε μακελεμένους στην εθνική οδό…
Τέτοιο είναι το μέλλον που ήρθε. (Δεν έρχονται μόνο τα λιβάϊς απ'έξω, δυστυχώς.
)
Έχουμε συνηθίσει πολλά. Το μόνο που μένει είναι να σκοτώνουν έναν νεαρό κάθε βδομάδα για να το συνηθίσουμε κι αυτό.
Καθίστε και μετρήστε. Όλες οι αποφάσεις μας δείχνουν ότι θα ζήσουμε διακόσια χρόνια και τα παιδιά μας (στα 30 τους άλλοι ταϊζουν μωρά) μας είναι περιττά. Ας πάνε αλλού.
Καλές οι επιστολές του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά θα προτιμήσω να τις στείλει σε κανέναν άλλον αφελή που πιστεύει ό,τι του ξεφουρνίζουν οι δημοσιογράφοι και όχι τα μάτια του.
Ηρωϊσμός είναι να γλιτώσει το παιδί, γιατί άμα γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα…κι αυτό δεν είναι μια συναισθηματική έξαρση.
Οπότε είμαι ηθικός αυτουργός όταν σκοτώνεται ένα παιδί. Δεν θέλω να αθωωθώ με συναισθηματικές εξάρσεις.
Θέλω να θυμάμαι και να πάρω αποφάσεις.
Όχι τι θα ψηφίσω. Αλλά με ποιούς άλλους μαζί θα προφυλαχθώ… και πως θα βάλω άλλες λογικές στην κοινωνία στην πορεία βλέπουμε…
Τα υπάρχοντα “μαγαζιά” δεν με εκπροσωπούν.
Κάποτε θα γράψω και το ποίημα της ενοχής μου.
(...)
