Απέχω από παρελάσεις, τις βαριέμαι απίστευτα .Δε μου άρεσαν από παιδί ακόμη και όχι δε με βοηθούν να κάνω τις συνδέσεις που θέλω. Προτιμώ να μείνω σπίτι και να δω σχετικά ντοκυμαντέρ.
Ως εκπαιδευτικος δεν έχεις ποτέ την ανάγκη να παρακολουθήσεις το σχολείο σου ;
Να καμαρώσεις τα παιδιά με τα οποία έχετε συνδεθεί μέσα στις σχολικές αίθουσες;
Μου κάνει εντύπωση πως μια εκπαιδευτικος δεν συνδέεται με την αξία της μάθησης και την επιβράβευση του αποτελέσματος μέσα από την εικόνα των παιδιών της που είτε κουβαλούν την σημαία, είτε πλαισιώνουν αυτή!
Τιμή και δόξα στου ήρωες μας ,τιμή και δόξα σε αυτά τα παιδιά που ΚΑΙ με την δική μου βοήθεια ως εκπαιδευτικος είναι σημαιοφόροι και παραστατες!
Μεγαλύτερη γραφικότητα από το να ακούς πασοκόγερους και αριστεροθείες καθηγητές να ωρύονται με δάκρυα στα μάτια για τη "γιορτή της δημοκρατίας" που μας έφερε την πιο ανθελληνική και προδοτική πολιτική κατάσταση στην ιστορία της Ελλάδας δεν υπάρχει.
Η λεγόμενη "ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς" που κυριάρχησε από τα δημοτικά μέχρι τα πανεπιστήμια. Δημόσιοι υπάλληλοι/προπαγανδιστές του αφηγήματος υπεύθυνοι να διδάσκουν τις νέες γενιές.
Κι εδώ ανοίγει ένα άλλο, πολύ πιο δύσκολο κεφάλαιο.
Πόσο εκτεθειμένα είναι τα παιδιά μας σε ανθρώπους που κουβαλούν τα δικά τους κόμπλεξ και δεν υπηρετούν πραγματικά την παιδαγωγική.
Έχω βρεθεί κι εγώ ως γονιός στη θέση να εξηγώ στο παιδί μου τα αυτονόητα ,για το δικαίωμά του να πιστεύει, να σκέφτεται, επειδή κάποιος «εκπαιδευτικός» θεώρησε σωστό να το φορτώσει με τη δική του μιζέρια και τα άλυτα τραύματα της δικής του παιδικής ηλικίας.
Πίσω από τα μεγάλα λόγια για “αξίες” και “παιδεία”, υπάρχουν παιδιά που απλώς ζητούν σεβασμό.
Αυτό δεν είναι παιδαγωγική. Είναι
κατάχρηση ρόλου.
Κι αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για εκπαίδευση, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι να πείθει, αλλά να καθοδηγεί , όχι να “μπολιάζει”, αλλά να εμπνέει.
Τα σχολικά περιβάλλοντα εχουν μετατραπεί σε αρένες πεποιθήσεων και τραυμάτων των εκπαιδευτικών. Αξιολόγηση μηδέν ,εποπτεία μηδέν .
Γιατί κάποιοι νοιάζονται περισσότερο για το “πώς θα φανεί”, παρά για το
τι θα μάθει το παιδί.Δεν τους νοιάζει γιατι δεν ειναι το παιδί που ενας γονέας το εμιστευτικε στα χερια του και ουσιαστικά υπογράφει ενα χαρτί λευκό ...
Δεν στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μπολιάζονται με την προσωπική ιδεολογία του εκάστοτε καθηγητή.
Χάνεται το νόημα.
Εκει ο γονέας καλείται να εξηγει αυτα που ενας δάσκαλος θα έπρεπε να κανει
Ας ξαναδούμε τις σχολικές “παραδόσεις”. Όχι για να τις καταργήσουμε, αλλά για να τους ξαναδώσουμε το νόημα της παιδαγωγικής, ανθρώπινο, ουσιαστικό.
Για να σταματήσουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά να απαγγέλλουν λόγια που δεν καταλαβαίνουν και να αρχίσουμε να τους δίνουμε λόγους να νιώθουν περήφανα, άξια και συνειδητά υπεύθυνα και οχι να το παίζουν θυματα μιας δηθεν ακατάλληλης κοινωνίας ...
