Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει πολύ: Έχω απότομες μεταπτώσεις. Εκεί που τις τρείς τελευταίες μέρες ένιωθα καλύτερα, έπεσα απότομα ψυχολογικά. Εκεί που γελάω επειδή ακούω κάτι αστείο, μετά από λίγο μπορεί να βάλω τα κλάματα. Επίπλέον, το βράδυ είναι αφόρητο. Κυριολεκτικά φράζω. Αυτό συμβαίνει διότι τότε έρχομαι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ περισσότερο την απώλεια. (Την ημέρα με τη δουλειά, το διάβασμα για τη σχολή και τις διάφορές άλλες υποχρεώσεις ξεφεύγω κάπως).
Επίσης, είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι έχω αρχίσει να γίνομαι οξύθυμη. Δεν το εξωτερικεύω βέβαια, γιατί το θεωρώ άδικο να ξεσπάω στους άλλους, ενώ δεν φταίνε σε τίποτα απολύτως. (Θα πώ ένα παράδειγμα: Είδα σ' ένα από τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας που μένω δύο άτομα να στολίζουν για Χριστούγεννα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να τους περιλούσω με την υδροφόρα της πυροσβεστικής, ενώ δεν μου φταίνε σε τίποτε. Ο θυμός μου δηλαδή βγαίνει με έναν εσωτερικευμένο τρόπο. Αν και δεν ενοχλώ κανεναν οτιδήποτε κι αν σκέπτομαι, μιας και η σκέψη δεν δαμάζεται, υποφέρω για τον θυμό που αισθάνομαι). Μήπως τρελάθηκα; Ώρες ώρες νιώθω ότι σπάζουν οι κίονες της ψυχικής μου αντοχής και δν ορίζω τον εαυτό μου. Και πάλι συγνώμη για τα λόγια απόγνωσης. Πρέπει να επισκεύσω τελικά το ραντεβού με τον ειδικό.
Υ/Γ Συμβαίνουν αυτά και σε άλλους/ες που πενθούν;
Η απώλεια ενός δικού μας ανθρώπου, αλλάζει τη ζωή μας κι αυτό δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο.
Όταν έχασα τον πατέρα μου, ένιωθα κι εγώ κάπως έτσι. Ένα είδος φθόνου για εκείνους που είχαν ακόμα το προνόμιο να αποκαλούν κάποιον με τη λέξη "μπαμπά", που μετά εξελίχθηκε σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας που έβλεπα στο δρόμο και σχεδόν αντιπαθούσα επειδή απλά ζούσαν ενώ ο δικός μου πατέρας ήταν στο χώμα... Ακόμα και ζητιάνους κι έλεγα μέσα μου πόσο "πλούσιοι" είναι στην πραγματικότητα γιατί έχουν τη υγεία τους, ότι πιο πολύτιμο.
Όσο για το ψυχολογικό, και που το εξωτερίκευα, δεν "κέρδισα" και πολλά πράγματα. Εμένα μου εξελίχτηκε σε ψυχοσωματικό, και μάλιστα όχι αμέσως, αλλά 6 μήνες αργότερα, άρχισα να έχω προβλήματα υγείας. Όχι φανταστικά, αλλά πραγματικά. ΄Ετρεχα σε γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων γιατί μέχρι να γίνει θεραπεία από κάτι που υπέφερα, προέκυπτε κάτι άλλο. Όταν μετά από καιρό σταμάτησε κι αυτή η ταλαιπωρία μου, άρχισα να έχω αρρωστοφοβία. Με το παραμικρό, ήμουν σίγουρη οτι ήταν κάτι πολύ σοβαρό. Με τον καιρό αυτό μειώθηκε, αλλά πρέπει να ξέρεις οτι μεγάλο ρόλο παίζει το περιβάλλον σου.
Είναι καλό να έχεις γύρω σου ανθρώπους να σε στηρίζουν. Είτε συγγενείς, είτε φίλος, είτε σύντροφος, αυτό είναι που τελικά βοηθάει πολύ για να περάσεις αυτή την επώδυνη περίοδο του πένθους, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.
Εν κατακλείδι, γινόμαστε φτωχότεροι όταν κάποιος που αγαπούμε "φεύγει" είναι σαν να χάνουμε ένα μέλος του σωματός μας.
Το χαμένο μέλος δεν πρόκεται να ξαναφυτρώσει, αλλά μπορούμε σιγά-σιγά να επιβιώνουμε και χωρίς αυτό, ωσότου τελικά να καταφέρουμε να ζούμε και να προχωράμε τη ζωή μας.
