Σχωράτε με ..... μα ....
Έτσι κι αλλιώς , έτη και έτη τώρα δεν ασχολούμαι με τη γιουροβιζιόν για πολλούς και διάφορους λόγους όμως …
Τον Αλκαίο τυγχάνει να τον συμπαθώ επίσης για πολλούς και διάφορους λόγους , και ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω
πως ένα τέτοιο άσμα που χαλαρά θα μπορούσε να σταθεί σε ένα σκυλάδικο μετά το δεύτερο
μπουκάλι όπου ως γνωστόν και ειδήσεις με τον Χατζηνικολάου να σου βάλουν εσύ κάνεις κέφι
έπρεπε να είναι η εκπροσώπησή του .
Κρίμα. Κρίμας Γιώργη .
Γιατί έχεις γράψει και έχεις πει τραγούδια σαν αυτό
Που όχι δεν θα το κατέτασα στην κατηγορία του απλού βαριεστημένα αναμενόμενου καψουροτράγουδου
αλλά στην ειδική κατηγορία του ερωτικά αυτοκτονικού άσματος , που αποδόθηκε χωρίς ραψίματα .
Τι εννοώ ?
Τα πιο πολλά τραγούδια πλέον δεν λέγονται ..μονοκοπανιά … δλδ δεν μπαίνει ο ερμηνευτής στο στούντιο
φτιαγμένος ή και «φτιαγμένος» όπως οι παλιοί τραγουδιστάδες και το βγάζει μονοκοπανιά , όπως το νιώθει
η ψυχή του , αλλά στιχάκι - στιχάκι με τα ανάλογα κοψίματα – ραψίματα από τον κονσολιέρη ακα ηχολήπτη .
( η χαρά του άφωνου τραγουδισταράρου δλδ κι έχουμε πήξει από τέτοιους
)
Εδώ ο Αλκαίος το πηγαίνει ..όχι σε όλα , μα σε αρκετά σημεία , μονοκοπανιά , και αυτό φαίνεται
από τις … ανάσες του , ένα έμπειρο αφτί μπορεί να το ξεχωρίσει για να μη μιλήσω για τη μουσική
το μεγαλείο της απλότητας των στίχων – ποιος Τζόνι Λόγκαν δηλαδής και τα απαυτά μας ερυθροπυρώθηκαν .
( πω- πω στόμα πρέπει να κόψω τις παρέες με τους παίχτες του Αστέρα κάτω Κατω-μαγούλας
)
Με ένα τέτοιο άσμα λοιπόν κατʼ εμέ , χαλαρά όλα τα άλλα θα ήταν απλώς οδοντόκρεμες .
Τεςπα περιαυτολογώ γιατί λυπάμαι .
Κρίμας .
Παρόλα αυτά συνεχίστε την ωραιότατη γιουροβιζιονική συζήτηση σας .
