Τα φιλαράκια όσες φορές κι αν κάθισα να το δω, δεν μπόρεσα ποτέ να γελάσω με κάτι από αυτά που λέγανε. Φυσικά δεν μπορώ να κρίνω αν ήταν ή όχι καλό σίριαλ. Απλώς δεν με αγγίζει το χιούμορ του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την μητέρα μου η οποία δεν καταλαβαίνει πώς κάθομαι και βλέπω για άλλη μια φορά τους δυο ξένους. Εγώ όμως δεν χορταίνω με τις ατάκες της Ντένης Μαρκορά... Όσον αφορά στο παρά πέντε, στην αρχή δεν το έβλεπα καθόλου. Μου ήταν αδιάφορο. Προς το τέλος, όταν άρχισε να αποκτά και λίγο σασπένς, έφθασα στο σημείο να μαζευόμαστε σε σπίτι να δούμε το επεισόδιο και αν τελικά θα τους σκοτώσουν ή όχι. Αν και αφελές σε πολλές περιπτώσεις, είχε κάποιες απίστευτες σκηνές. Ιδίως αυτή στην παραλία της Μυκόνου... Γενικά πάντως, αυτό που παρατηρώ στις ελληνικές σειρές, είναι ότι ξεκινάνε καλά (τουλάχιστον αυτές που μου αρέσουν), μετά επειδή συνήθως δεν είχαν προβλέψει τα επεισόδια από την αρχή, κάνουν μια κοιλιά και στο τέλος καταλήγουν να είναι πάλι ενδιαφέρουσες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα εγκλήματα. Στην αρχή έχουν πολύ καλή δράση, στον δεύτερο χρόνο γίνεται ένα τυπικό σίριαλ και στο τέλος καταλήγει καλά αν και έντονα συγκινησιακά φορτισμένο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.