Καλό επεισόδιο σε σχέση με τα υπόλοιπα της σαιζόν.
Ο θάνατος του Βάρυς ήταν κάπως απογοητευτικός και θε περίμενε κανείς ο Master of Wispers να ήταν πιο προσεκτικός στις κινήσεις του. Βέβαια, στο χολυγουντιανό μπλόκμπαστερ στο οποίο έχει εξελιχθεί η σειρά, το έξυπνο plotting behind the scenes δυστυχώς παρέλκει πλέον.
Ο σκηνή τού Τύριον με τον Τζέιμι ωραία.
Δεν μπόρεσα παρά να γελάσω με τους Ντοθράκι και τους Unsullied, που φαίνεται πολλαπλασιάζονται την ημέρα. Έδωσε άσχημα φλας μπακ για το πόσο αποτυχημένο ήταν το White walker’s story.
Το γεγονός πως η Νταινέρυς εξολόθρευσε όλη την άμυνα του King’s Landing μόνο με τον Ντρόγκον ήταν σουρεαλιστικό, δεδομένων των όσων είχαμε δει στα προηγούμενα επεισόδια, για το πόσο ευάλωτοι είναι οι δράκοι και εύστοχοι οι τοξοκαταπέλτες or whatever it’s called. Βέβαια, ολόκληρη η κατεύθυσνη του σεναρίου δεν ήταν να δώσει μια αμφίρροπη μάχη, ούτε να καταστήσει την Σέρσει τον ultimate villain, αλλά να δούμε την μετατροπή της Breaker of Chains σε Mad Queen the junior. Still, το ότι κατέστρεψε ολόκληρη την πρωτεύουσα μόνη της φάνηκε υπερβολικά εύκολο. Πάντως, η κατάληξή της στην τρέλα ήταν δικαιολογημένη και επόμενη, αν λάβουμε υπόψη το βιολογικό background και τις όσες απώλειες υπέστη η ίδια αυτή τη σαιζόν, και διαφωνώ με όσους λένε πως ήταν out of character ή rushed. Πάντως, μου έκανε εντύπωση που άρχισε να καίει όλη την πόλη και άφησε το Red Keep τελευταίο, δίνοντας έτσι παρά λίγο τη δυνατότητα στη Σέρσει(που στην τελική αυτή έπρεπε να καεί, όχι οι άμαχοι) να διαφύγει. Είπαμε Mad Queen, αλλά όχι και Stupid Queen.
To cleganebowl ήταν κάπως forced και «αμερικανιά».
Ο Γιούρον κατικατούρα. Δεν έχω κάτι να σχολιάσω.
Η Σέρσει πεθαίνει μαζί με τον Τζέιμι, σαν σε σκηνή από σαιξπηρικό έργο. Νομίζω ότι ήταν αξιοπρέπες closure στην μάλλόν πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα της σειρας. Γενικά όλοι οι Lannister είναι πάρα πολύ καλοδουλεμένοι ως χαρακτήρες, γεγονός που καταδεικνύει την συγγραφική ιδιοφυΐα τού Μάρτιν. Τόσο πολυδιάστατος χαρακτήρας και τόσο σύνθετη προσωπικότητα. Σίγουρα διέπραξε φρικαλεότητες, αλλά πάντοτε κάτω από ειδικές περιστάσεις, καθιστώντας την morally grey character. Στενοχωρήθηκα να την βλέπω τόσο απελπισμένη και τόσο αναστατωμένη για το αγέννητο παιδί της. Και τραγικό που το επεισόδιο προβλήθηκε την Ημέρα της Μητέρας.
Ορισμένοι λένε πως το redemption arc του Τζέιμι θυσιάστηκε αναιτιολόγητα και ίσως να έχουν δίκιο. Αλλά και πάλι η σκηνή μου άρεσε πολύ.
Το όλο story της Άρυα στο συγκεκριμένο επεισόδιο έχει λόγο ύπαρξης μονάχα αν στο επόμενο δολοφονήσει την Mad Queen. Αναμένουμε.
Αυτά από άποψη writing, το όποιο ήταν σκέτο καλό, με ορισμένα λογικά inconsistencies αλλά τίποτα εξόφθαλμο.
Τα visuals ήταν απίστευτα και unmatched.
Το directing φοβερό. Μου άρεσε ιδιαίτερα που εστίασαν στους αμάχους και πρόσπαθησαν να δείξουν την απόλυτη καταστροφή που συνεπάγεται ο πόλεμος για τους απλούς πολίτες. Ακόμα και οι «καλοί» του Βορρά βιάζουν και σκοτώνουν γυναικόπαιδα.
Το acting επίσης αξαιρετικό. Το βλέμμα της Νταινέρυς, όταν χτυπάπάνε οι καμπάνες. Η απόγνωση της Σέρσει. To the point.
Μάλλον το καλύτερο επεισόδιο της σαιζόν. Ούτε κατά διάνοια το καλύτερο της σειράς. 7/10.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
