Το κέρατό μου τι απροκάλυπτα ωφελιμιστική προσέγγιση είναι αυτή τώρα; Ας κρατήσουμε λίγο τα προσχήματα της φιλάνθρωπης ανυστερόβουλης αλληλεγγύης, κακό δεν το λες, όλο και κάποιος μπορεί να την πατήσει και να πειστεί. (Ντροπή, ξέρω :$)
Πάντως η ευθύτητα και η ειλικρίνεια εκτιμητέες!
Υπάρχουν φάσεις στην ζωή μας, πχ μιά ξεχωριστή προσωπική σχέση ή στην δουλειά μας πχ να λείπεις από το σπίτι πάνω από 100 ώρες την βδομάδα, κάθε βδομάδα, επί μήνες ή και πάνω από χρόνο, όπου ναι, όχι απλά δεν γουστάρεις αλλά δεν αντέχεις καν τις πέρα από τις απολύτως απαραίτητες κοινωνικές επαφές. Και τότε ναι, χάνεσαι από τους πάντες κι άλλον από τον άνθρωπό σου δεν θες. Όλα μαζί του και μόνο. Ή οι δυό σας εν μέσω εντελώς αγνώστων, κι αυτό τέλειο. Πες μου πως δεν το έχεις περάσει!
Ε, κι άμα περάσει αυτή η περίοδος, οι φίλοι οι σωστοί είναι πάντα εκεί, λες και δεν χάθηκες μιά μέρα