Βλεπω πως κρατάει χρονια αυτο το topic! Ισως γιατι η χρηση ουσιων ειναι πια στην ζωή ΟΛΩΝ μας με τον ενα ή τον αλλο τροπο.
Θα ηθελα να καταθεσω κ εγω την προσωπικη μου εμπειρια. Είμαι ατομο με ανωτερο μορφωτικό επίπεδο κ θεωρουσα μεχρι πριν μερικους μηνες οτι η χρηση χασις θα επρεπε να απενοχοποιηθει. Μαλιστα με παθος υποστηριζα οτι η ποινικοποιηση του κρυβει πολιτικα παιχνιδια. Υποστηριζα οτι ΔΕΝ βλαπτει κ οτι για καποιους ανθρωπους προσφερει θετικη εμπειρια. Προσωπικα, οι μονες εμπειριες μου ηταν στην εφηβεια αλλά οχι τοσο εντονες για να με κανει να κολλησω. Οποτε απο τα 18 κ μετα δεν το αγγιξα ξανα.
Αλλαξα ομως θεση και ειμαι πλεον πεπεισμενη, οτι η η μονη κοινωνική συνομωσία που εξελλισεται είναι αυτή της εξαπατησης της μάζας υπερ της χρησης του χασις.
Ισως αυτο να συμβαινει επειδη η χρηση εχει συνδιαστει με "διανοουμενους" χωρους που κοινουν τα media.Δεν ξερω.
Η γνωμη μου αλλαξε για τον εξης λογο: Ο ανθρωπος που ειχα σχεση (την οποια τερματισα) πριν 1 μηνα, ηταν καθημερινος χρηστης χασις. Επινε οσο ηταν σπιτι. Δεν επινε εαν ειχε καποια επαγγελματικη υποχρεωση. ΠΟλλες φορες επινε από το πρωι, μεχρι τα ξημερωματα. Εγω ειχα αντιληφθει περιπου τα 2- 6 τσιγαρα την ημερα. Και παντα επινε μονος.
Αρχισα να το "βλέπω" αλλιως οταν στον 1 χρονο της συγκατοικησης μας διαπιστωσα την μανια του. Το προβλημα δεν ηταν εκει μονο. Συνειδητοποιησα μια παραξενη συμπεριφορα: Μη προθυμια στο να κανουμε πραγματα που καναμε παλαιοτερα: (ταξιδια, διασκεδαση κ.α.), κυκλοθυμικη συμπεριφορα, να ξεχναει, να συμβαινουν πραγματα στη ζωη μας και στη συνεχεια να προσπαθει με πολυ αληθοφανη τροπο να με πεισει οτι δεν ειχαν γινει ποτε, ειχε συνέχεια ξεσπασματα θυμουακομα και ακραια βιαια ξεσπασματα, χωρις σοβαρες αιτιες που πολλες φορες κραταγαν πολλες συνεχομενες μερες. Ειχε γινει αδιαφορος στο σεξ, αδιαφορος στο να αναλλαβει πρωτοβουλιες και ευθυνες στη κοινη μας ζωη κ.α. Επισης ειχε συχνα, κρισεις πανικου: αισθανοταν ξαφνικα οτι πεθαινει, οτι δεν μπορει να αναπνευσει οτι ολα σκοτηνιαζουν. Ειχε πολλες φορες την αισθηση οτι θα σταματουσε η καρδια του γι αυτο και πολυ συχνα ετρεχε στα νοσοκομεια για εξετασεις.
Αρχισα να το ψαχνω. Μιλησα με ειδικους, ψυχολογους, ψυχιατρους, ατομα απο το ΚΕΘΕΑ, πρωην χρηστες, και ολοι υποστηριξαν μεσα απο την εμπειρια και την βιβλιογραφια, οτι ο ανθρωπος ήταν "αλλου".
Προσπαθησα να τον πεισω να αντιμετωπισουμε μαζι το θεμα αλλα ηταν ανενδοτος. Ο χωρισμος ηταν μονοδρομος.
ΠΟλλα μπορω να πω και να σχολιασω , ακομα κ να συμμεριστω απο αυτην την εμπειρια.
Τα σχόλιά σας παρακαλώ.
