Δεν θα πω ψεμματα μου αρεσε το βρηκα πολυ ενδιαφερον κυριως γιατι ειναι κυριολεκτικα η οικογενεια της διπλανης πορτας, ΑΑΛΛΑ ενιωθα αρκετα αβολα με το γεγονος οτι βλεπω τοσες λεπτομερειες (πχ απο συνομιλιες) για την προσωπικη ζωη ενος ανθρώπου που δεν μπορει να επεμβει αν δεν ηταν στη θεληση του αυτο το πραγμα. Το οτι βγηκε στη φορα τοσο πολυ η ζωη της και η ιδια ειναι νεκρη και δεν το επελεξε μου φαινεται αρκετα τραγικο, ενιωσα οτι βεβυλωνω τη μνημη της και επειδη ειναι και πολυ προσφατο σαν γεγονος το θεωρω λιγο προσβλητικο που εγινε σε τοσο συντομο χρονικο διαστημα ντοκιμαντερ στο νετφλιξ. Ξαναλεω μου αρεσε και θεωρω πολυ σημαντικο να αφυπνιζεται ο κοσμος οσον αφορα τις υποθεσεις ενδοοικογενειακης βιας, απλα το οτι εγινε αυτο και εγω ξεκινησα να παρακολουθω, αρχικα, με τη λογικη σαββατο βραδι ενα ντοκιμαντερ για δολοφονιες, να περασω ξεκουραστα την ωρα μου- ηταν disturbing για μενα.
ΕΠΙΣΗΣ (ο κυριος λογος για αυτο το ποστ)
Συνηθως σε ιστοριες δολοφονιων παντα προσπαθω να δω και την αλλη πλευρα, δεν συνηθιζω να ειμαι απολυτη σ'αυτο το "δολοφονος= κακος", γιατι παντα μιλαμε για ανθρωπο, αλλα ειλικρινα, ειναι απο τις φορες που δεν μπορω να τον δω σαν κατι λιγοτερο απο τερας αυτον τον ανθρωπο.
Και μονο που γυρισε και ειπε "παντα ηθελα να γινω πατερας, να κανω παιδια ΜΕ αγαπανε" και το οτι ελεγε οτι επαναλαμβανει καθε βραδι στον υπνο του τη σκηνη που η κορη του ελεγε "μπαμπα σε παρακαλω μη" και παρολαυτα αντεχε να λεει και ψεμματα, να κατηγορησει τη γυναικα που σκοτωσε για τη δολοφονια των ιδιων των παιδιων τους, για να σωσει το τομαρι του και αν επιανε ολο αυτο θα συνεχιζε κανονικα τη ζωη του, ε τον σιχαθηκε η ψυχη μου.. Δεν θελω ποτε να το παιζω κριτης και η τιμωρια που γινεται για την τιμωρια και οχι για τη συμορφωση ειναι ξεκαθαρα λαθος, αλλα απο τις υποθεσεις που θα ειναι ψεμα να πω οτι δεν ευχομαι να σαπισει στη φυλακη και ποσο αδικο και σιχαμενο θα θεωρησω να βγει μια μερα, παρα το τρις ισοβια, να του δωθει η ευκαιρια να ζει κανονικα
