Αν η 15χρονη ξαδέρφη σου αποφασίσει ότι θέλει να κάνει πεζοδρόμιο, θα την αφήσεις;
Αν ο 14χρονος αδερφός σου αποφασίσει να παρατήσει το σχολείο γιατί βαριέται ή γιατί who cares θα καταλήξουμε όλοι στην ανεργία ή στα σουβλατζίδικα, θα τον αφήσεις;
Αν η 20χρονη κόρη σου γίνει χρήστρια, θα την αφήσεις;
(Σκέφτηκα στην αρχή να το περιορίσω μόνο σε ανηλίκους αλλά και οι young adults είμαστε πολλές φορές λίγο στόκοι).
Κανείς από αυτούς δεν ζει εις βάρος των άλλων, με την έννοια του να εξαπατά, να κλέβει ή να βλάπτει άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν νομίζω να απαντούσες ναι σε κάποια από τις 3 προηγούμενες προτάσεις. Επομένως γιατί να είμαστε οκ με το 12χρονο που αποφάσισε να πάει να ζήσει σε μοναστήρι for life? (Όσο εφήμερη και αν προκύψει να είναι τελικά αυτή του η απόφαση?)
Ωριμάζουμε και παίρνουμε (θέλω να πιστεύω) σωστότερες αποφάσεις, και μέσω των λαθών που κάνουμε. Ωστόσο επειδή νομίζω ότι κανείς από εμάς δεν γεννήθηκε ξαφνικά young adult, όλοι θυμόμαστε τις μεταπτώσεις της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας. Δηλαδή για όνομα, ένα κοριτσάκι στα 7 του παίζει με Barbie και θέλει να παντρευτεί κάποιον σαν τον Ken, στα 14 θέλει να γίνει μοντέλο και τελικά μπορεί στα 27 να καταλήξει σε ερευνητική αποστολή στον Βόρειο Πόλο να μελετάει πιγκουίνους με άλλους 3 ανθρώπους. (Αντίστοιχα και με τα αγοράκια, αλλά δεν μου έρχονται τόσο παραστατικά παραδείγματα
). Το θέμα είναι ότι σε τέτοιες ηλικίες δεν μπορούμε να μιλάμε για κάτι τόσο lifechanging επειδή
το θέλει το παιδί. Τι έχεις δει στα 12 σου για να ξέρεις ότι αυτό είναι για σένα;
