To μονο κακο που εχουν τα Γιαπωνεζικο-Ασιατικα εργα (και το Ringu σε ορισμενα σημεια), ειναι οτι σε πολλες περιπτωσεις γινεται πολυυυυ αργα η εξελιξη της υποθεσης με αποτελεσμα να κανει κοιλια...
δηλαδη σε πολλα Γιαπωνεζικα εργα που εχω δει καμια φορα ακομα και οι ηθοποιοι περπατανε αργα και νομιζεις οτι εχεις βαλει στο dvd την ταχυτητα στο 0.5.
Απο εκει και περα οι Ιαπωνες φτιαχνουν πολυ καλη undergroud ατμοσφαιρα με ενα πιο "φυσικο" στυλ απ' οτι οι Αμερικανοι ενω ξερουν να παιζουν πολυ καλα με τον ηχο και πιο αμεσα τον θεατη.
Και το Αμερικανικο ειναι πολυ ωραιο, αλλα εκει μπαινει και κατι αλλο σε εναν θεατη που του αρεσουν τετοιες ταινιες.Μες το που λεει αμερικανικη παραγωγη, παθαινει κατι σαν ανωσια στον φοβο ρε 'σεις.
Του βγηκε το ονομα του Χολυγουντ γι' αυτο.
Προσωπικα και στις δυο εκδοχες υπαρχουν αρκετα (-).Οπως προειπα το μονο που με κουραζει πραγματικα απο τα ασιατικα ειναι οτι ειναι ....α....ρ....γ.....α....!
Ενω αντιθετα στο Αμερικα, ειναι ικανοι εκει που διπλα στον πρωταγωνιστη εμφανιζεται το πνευμα....να σκασει κι ενα βυτιοφορο εξω...ετσι για να γουσταρουμε.Με λιγα λογια τους παρασυρει λιγο η υπερβολη και ορισμενα "κλισε" που ακολουθουν τοσο σεναριογραφικα (π.χ. συνεχεια να ουρλιαζουν οι ηθοποιοι απο τον φοβο, ενω οι ιαπωνες ξερουν αυτο που λεμε "κακκαλωσε απο τον τρομο"), οσο και στον τροπο γυρισματος μιας ταινιας.(Γωνιες ληψης κτλ κτλ).
Δεν ψηφισα ακομα...και τα δυο καλα ειναι μωρε.
