Με αφορμή ένα άρθρο ...
...σημαίνει δύο τινά…
1) ότι διανύουμε μια εποχή σοβαρών προβλημάτων και κρίσεων στις διαπροσωπικές μας σχέσεις
2) ότι ο θεσμός της οικογένειας κλονίζεται και βάλλεται από πολλές πλευρές …
.... Υποκρισία …
Ποια είναι η γνώμη σας για το διαζύγιο?
... .
- Νομίζω, πως ο "θεσμός της οικογένειας", ούτε "κλονίζεται" ούτε "βάλλεται από πολλές πλευρές" (αυτά εξάλλου τον χαρακτήριζαν από "γεννησιμιού" του), αλλά μάλλον "μετασχηματίζεται". Στη διαδικασία αυτή, που είναι παράλληλη και με τη διαδικασία περαιτέρω εξανθρωποίησης όλων των (ανθρώπινων)θεσμών, εκείνο που είναι το ουσιωδώς αναλλοίωτο, είναι η αγάπη μεταξύ των "συνοικούντων", ως βασική και μόνη ικανή προϋπόθεση συμβίωσης. Η παραδοσιακή αντίληψη και κατάσταση του έγγαμου βίου σήμερα, αλλά ακόμη περισσότερο "αύριο", ξεθωριάζει ως "ομόρρυθμη εταιρεία", σε έναν κόσμο που άλλοτε διεκδικεί την ετερορρυθμία κι άλλοτε οδηγεί προς την ανωνυμία ή, έστω, στην περιορισμένη ευθύνη. Οι άνθρωποι, ακούσια ή εκούσια, είμαστε καταρασμένοι, να αναζητούμε την ελευθερία, αλλά και να διεκδικούμε την ασφάλεια. Αυτά τα δύο, μόνον η άδολη και ανιδιοτελής αγάπη μπορεί να τα εμπεριέχει, όσο αντινομικά κι αν είναι μεταξύ τους.
- Ναι, μάλλον διερχόμαστε μία
...εποχή σοβαρών προβλημάτων και κρίσεων στις διαπροσωπικές μας σχέσεις
, αλλά για τις "κρίσεις" δεν είναι, φυσικά, υπαίτιες τόσο οι "σχέσεις", όσο η "διευρυνόμενη στενότητα" που δικαίως διαπιστώνουμε καθημερινά στον προσωπικό μας βίο, με τη καταλυτική ικανότητα της "αμεσης επικοινωνίας" από "απόσταση", που μας παρέχει η τρέχουσα, αλλά και η μελλοντική τεχνολογία μας!
- Ναι, νομίζω πως το διαζύγιο είναι κι αυτός ένας θεσμός, όχι μόνον λυτρωτικός( πχ απ' την υποκρισία), αλλά κια ενωτικός! Εδώ μάλλον πιάνει τόπο κι εκείνο που έλεγε για τούς οικιακούς του ο Ι.Χ. : "...αλλά τούτοι είναι οι αδελφοί και η οικογένειά μου" και έδειχνε τα πλήθη των άγνωστων που Τον ακροάζονταν!
