Για να μην απαντάω χωριστά και σας κουράζω, θα γράψω τον...επίλογο μου (εννοείται για σήμερα

) και πως βλέπω τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, απαλλαγμένες από χαστούκια, ανοιγμένα κρανία, κτητικές αντωνυμίες, συμβόλαια του θανατά, και ...όρκους αιώνιας και πιστής αγάπης!
Πουθενά δεν ισχυρίστηκα ότι ξεκινάμε
με σκοπό να διατηρούμε παράλληλες σχέσεις διαρκείας, αυτό από μόνο του είναι κουραστικό, αν όχι ανέφικτο!
Διαχωρίζω τις απλές ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων, από τον έγγαμο βίο και ότι αυτός επιφέρει!
Επιμένω ότι δεν χρειάζεται αγάπη για να έχεις ερωτικές επαφές διανθισμένες με συναισθημα! (συγχρόνως)
Δεν το θεωρώ καθόλου ανήθικο, αρκεί όπως είπε κάποτε και η αείμνηστη Μαλβίνα, ο "μόνιμος" σύντροφος (αν υπάρχει τέτοιος) να είναι αυτός ο συνένοχος και όχι ο περιστασιακός!
Η στεναχώρια, ο πόνος, και τα συναφή, για μένα τουλάχιστον, δεν έχουν θέση όταν κάποιος αφεθεί στα (εκάστοτε) συναισθήματα του, με ότι συνεπάγεται αυτό!
Το "φεύγω" ή "μένω" έχει να κάνει με όσα τόσα, αλλά όχι με το αν κοιμήθηκα/κε σε άλλο κρεβάτι ή έστω καναπέ!
Απλά πράγματα
Και μια επισήμανση, τελικά η "νέα γενιά" όσο και να θέλει να παρουσιάζεται "προοδευτική" στο θέμα των σχέσεων, μου θυμίζει σε πολλές περιπτώσεις τη νοοτροπία των παππούδων μου!
Και βάλε....
Εκτός κι αν αυτό υφίσταται μόνο στα λόγια!!!!
Ψοφήστε με στις αρνητικές τώρα, σας χάλασα το....όνειρο!