Το θέμα της λογοκρισίας είναι σαν την οικονομική διαχείριση και κάθε είδους διαχείριση πόρων σχετικών με -η που επηρρεάζουν- τους ανθρώπους.
Τι θεωρείται λογοκρισία; Κατα την ευρεία έννοια κάθε μορφή παρέμβασης στον ελεύθερο λόγο. Κατα την στενή έννοια, είναι ότι ξεφεύγει από τους κανόνες. Κανόνες που θέτει η Βουλή στην Ελλάδα, κανόνες που θέτει το Υπουργείο Παιδείας στα σχολεία, κανόνες που θέτει ο κάτοχος κάποιου site στο Internet μιας και αυτός πληρώνει και όχι όλοι οι άλλοι που το χαζεύουν.
Λογικό επόμενο είναι, κάποιοι να δυσανασχετούν, να φεύγουν από τη χώρα, να κάνουν καταλήψεις στα σχολεία, ή και να βρίζουν τα sites. Υπό την έννοια λοιπόν, του "φέρω ευθύνη και πληρώνω ουσιαστικά", έχω κάθε δικαίωμα να θέτω κανόνες. Όσο πιό σκληροί είναι αυτοί όμως, τόσο λιγότερους υποστηρικτές θα έχουν, διότι η φύση του ανθρώπου είναι μεν δεσμευτική κατα το "εντάσσεσθαι σε ομάδες" αλλά ατομικά έχει ως βάση της την ελευθερία. Πάνω σε αυτή την ελευθερία, έχει βασιστεί η άποψη της αναρχίας, την οποία προσωπικά τη θεωρώ σεβαστή λύση αλλά πρακτικά ανεφάρμοστη και για μένα ανεπιθύμητη.
Πρέπει όμως να ξεχωρίσουμε την έννοια αναρχία και ελευθερία από την έννοια αναρχοατομικισμός. Οι άνθρωποι έχουν την πολύ κακή συνήθεια να αγωνίζονται για το πρώτο στη θεωρία, κι ενώ να ξεκίνησαν με καλές προθέσεις, να καταλήγουν στο δεύτερο στην πράξη το οποίο συνδιαζόμενο με άλλες "αρετές" να οδηγεί την κοινωνία στο να θέλει να τους περιθωριοποιήσει.
Για παράδειγμα. Έχουμε ένα θέμα στο στέκι για την "συζυγική βια" (τυχαίο παράδειγμα). Μπαίνει το μέλος Βαλντεράκης και λέει τα εξής: "Εγώ πλακώνω τη γυναίκα μου στο ξύλο γιατί μ' αρέσει όπως βογγάει μες το κλάμα"
Από μέσα σας λέτε: "το κάθαρμα! Να ψοφήσει κάτω από 10 μέτρα χώμα" ενώ στην ουσία το μέλος μπορεί να μην έχει παραβιάσει κανέναν κανόνα, στεκικό και ελληνικό γενικότερα. Εσας όμως σας ενοχλεί. Κι εμένα θα με ενοχλούσε, πολύ! Όμως είμαστε ικανοί να τον κρίνουμε; Κι αν ναι, ποιός από εμάς θα το κάνει; Ποιός θα πάει σπίτι του να τον σαπίσει στο ξύλο, όπως ακριβώς σαπίζει τη γυναίκα του; Κανείς! Και δεν πρέπει άλλωστε.
Η κοινωνία έχει άλλους μηχανισμούς για να αποπέμπει τα άτομα που συμπεριφέρονται αναρχοατομικιστικά. Το μηχανισμό της διαφωνίας, της αντιπαράθεσης, της αποξένωσης, της αντιπάθειας, της αποφυγής από την παρέα κλπ. Αναίμακτοι τρόποι αλλά αποτελεσματικοί. Αν είχαμε ένα κοντάρι για να αντιμετωπίσουμε ο ένας τον άλλο δια της βιας, θα ήμασταν 10 φορές πιό τυφλοί και 10 φορές πιο βλάκες από τους βλάκες που θέλουμε να καταπολεμήσουμε. Ίσως αυτός ο βλακώδης τρόπος να προσδίδει φαινομενικά στην αρχή μεγαλύτερη ευχαρίστηση σε αυτόν που αποδίδει την δικαιοσύνη, όμως ο πιό δίκαιος είναι ο αναίμακτος. Γιατί; Ιδού...
Στον βλακώδη τρόπο της φίμωσης, λογοκρισίας, εκδίκησης, το συμπέρασμα θα βγεί και γι αυτόν που επιβάλλει και γι αυτόν στον οποίο επιβάλλεται. Στον αναίμακτο τρόπο όμως που ο δίκαιος δημοκράτης υπομένει και ο αναρχοατομικιστής ξεφεύγει, ο δεύτερος θα κριθεί από πολύ μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού συνόλου που πιθανά να συμφωνήσει με τον πρώτο. Αν ο πρώτος είχε πλακώσει στο ξύλο τον δεύτερο όμως, θα άκουγαν την καμπάνα και οι δύο.
Η κοινωνία οσοδήποτε μικρή ή μεγάλη, έχει πάντα τον τρόπο να σε κρίνει και να σε αναγνωρίζει, είτε είσαι βλαβερός γι αυτήν, είτε άχρηστος (που όλοι έχουν κάποια χρησιμότητα, ακόμα και οι βλάκες), είτε είσαι υποκριτής. Ειδικά δε για την υποκρισία έχω γράψει αλλού το εξής:
Το να προσπαθείς να χτίσεις μια εικόνα ποιότητας επάνω σε κενό χαρακτήρα, είναι σα να προσπαθείς να πάρεις όσκαρ καλύτερου σεναρίου σε τσόντα... Και στα δυο, το μόνο που μένει στο τέλος στα μάτια του θεατή, είναι η γυμνή αλήθεια!
Βέβαια, όπως λέει τώρα και ο φίλος Κώστας που συζητάμε εδώ στο σπίτι το ίδιο θέμα μαζί σας, η κοινωνία δεν είναι πάντα δίκαιη βλ. ρατσισμός, λόγω ασσύμετρης πληροφόρησης, όμως η δική μου γνώμη είναι ότι αν ο κόσμος πληροφορείται καλά για γεγονότα ή άτομα, η κρίση θα είναι τελικά δίκαιη, χωρίς την ανάγκη λογοκρισίας και φίμωσης.
