Έχω γράψει πολλές φορές ότι η τριδιάστατη πραγματικότητα την οποία βιώνουμε, ή της οποίας, κατ' άλλους, είμαστε δέσμιοι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσομοίωση, την οποία δημιουργεί ο εγκέφαλός μας, προκειμένου να εξηγήσει ένα κατά βάσιν χαοτικό σύμπαν, που απλώνεται γύρω μας. Το ίδιο ισχύει και για την πρόσθετη, γραμμική, διάσταση του χρόνου, την οποία προσθέτουμε στην προσομοίωσή μας, με σκοπό να περιγράψουμε τη ροή των γεγονότων και γενικότερα τα ροϊκά φαινόμενα, που κυριαρχούν στη φύση. Έχω επίσης γράψει ότι το σύμπαν έχει περισσότερες διαστάσεις των τριών τις οποίες αντιλαμβανόμαστε και δεν αναφέρω την τέταρτη, αυτήν του χρόνου, επειδή η σύγχρονη φυσική δεν έχει καταλήξει μέχρι σήμερα στο τι ακριβώς είναι αυτός, σίγουρα όμως, όπως συζητούσαμε κάποτε με τον Έποτε, δεν αποτελεί έναν ακόμη άξονα σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων. Η θεωρία των Υπερχορδών, προϋποθέτει δέκα ή έντεκα διαστάσεις στο Σύμπαν, πράγμα που σημαίνει ότι η όποια πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε, απέχει κατά πολύ από την συνολική συμπαντική πραγματικότητα. Με τέτοιους όρους, συχνά αμφισβητώ την έννοια της πραγματικότητας, την οποία οι περισσότεροι θεωρούν ως κάτι συμπαγές και αυθύπαρκτο, εκλαμβάνοντας τα υλικά σώματα ως κάτι το αντικειμενικό και σίγουρο.
Ευχαριστώ πολύ την φίλη Swamps, για το κείμενο που μας παρέθεσε, το οποίο δίνει μια εικόνα των παραπάνω, με επιστημονικό μάλιστα κύρος.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
