θα τους δείτε να παρελαύνουν στην οθόνη σας, εκθειάζονταν τη σειρά που μόλις τελείωσε χωρίς να σας εξηγήσει
απολύτως τίποτα , λαμβάνοντας την αποστομωτική απάντηση: "
Το θέμα ήταν οι χαρακτήρες ".
Μάλιστα.
Και για μια ντουζίνα χαρακτήρες, που ούτε κι εκείνοι ξέρουν ποιος, που, τι και γιατί, μας καθηλώσατε στην οθόνη, δημιουργώντας το ένα ερώτημα μετά το άλλο και φουσκώνοντάς μας τα μυαλά ότι θα πάρουμε έστω στο τέλος απαντήσεις και μάλιστα επιστημονικοφανείς!!...
Χαρακτήρες. Να τους βράσω εγώ τους χαρακτήρες αν δεν έχεις ένα καλό σενάριο να τους χώσεις μέσα.
Ανοίγουμε την κάνουλα του συναισθήματος και *τσουπ* λύσαμε όλα τα προβλήματα. Μπαλώσαμε όλες τις τρύπες...
Την πρώτη και την τελευταία σεζόν, αν είδε κάποιος, δεν χρειαζόταν να δει τίποτ' άλλο... Ό,τι καταλάβαμε εμείς επί έξι χρόνια, θα καταλάβαινε κι αυτός.
Για να πάρετε μια ιδέα πόσα ΔΕΝ μας εξήγησαν δείτε το παρακάτω:
VIDEO
Τα υπόλοιπα τα αφήνω στον
dark tyler που τα λέει μια χαρά το παλικάρι:
Το Lost θα καταγραφεί στα χρονικά ως η πρώτη σειρά που χαρακτήρισε και χαρακτηρίστηκε ουσιαστικά από το internet, το απόλυτο show της διαδραστικής εποχής. Μόνο που αυτό τελικά σήμαινε κάτι άλλο από αυτό που νομίζαμε -ή θέλαμε να νομίζουμε. Σημαίνει πως η σειρά γραφόταν από το κοινό της, ή μάλλον για την ακρίβεια, γραφόταν από την λογική άρνηση του συνόλου των σκέψεων του κοινού της. Οι Cuse & Lindelof όντας υπερβολικά aware για την παραμικρή σκέψη του τελευταίου ασήμαντου θεατή (δηλαδή του καθενός από εμάς) άφησαν την θέλησή τους να μας εκπλήξουν, να φέρει τη σειρά σε αδιέξοδο. Όταν απλώς στρίβεις αλλού από εκεί που ο άλλος περιμένει να στρίψεις, απλώς και μόνο επειδή ξέρεις ότι το περιμένει- δε σημαίνει ότι από την άλλη υπάρχει όντως δρόμος, σωστά; Lost: Μπροστά στα μάτια μας η απόλυτη απόδειξη του πώς ο παρατηρητής αλλοιώνει εκείνο το οποίο παρατηρεί. μας είχε μάθει πέρσι ο Ron Moore . Ξεχνώντας τα βασικότερα των στοιχείων συγγραφής σεναρίου, και συνειδητοποιώντας ότι σε επίπεδο πλοκής είναι αδύνατον να παραδώσουν κάτι ικανοποιητικό, οι Cuse & Lindelof μας οδηγούν σε μια τελευταία παρτίδα της διάσημης πλέον τακτικής τους, στην ύστατη "αλλαγή συζήτησης". Και αυτή τη φορά η συζήτηση, το απόλυτο misdirection, είναι το λογικοφανές αλλά απολύτως ψευδές δίλημμα "πλοκή ή χαρακτήρες;", λες και μια σωστή ιστορία δεν αφορά εξίσου και στα δύο.βλακείες .Κοινώς, το τέλος του Lost, αυτά τα φρικτά τελευταία 15 λεπτά, θα ήταν ίδια κι απαράλλαχτα οτιδήποτε κι αν είχε συμβεί στις 6 σεζόν που μεσολάβησαν. Γαμάτο ε; Όλοι θα πεθάνουμε, αργά ή γρήγορα. (Βαθύ.) Και αν η μετά θάνατον ζωή υπάρχει τότε ναι, ΟΚ, όλοι θα έχουμε μια ολόκληρη αιωνιότητα μέχρι να αποδεχτούμε το τέλος μας, οπότε αργά ή γρήγορα θα συμβεί κι αυτό. Το νησί, που λέτε, είναι ένας "φελός" που κρατάει παγιδευμένη τη "δύναμη" που θα φέρει το τέλος του κόσμου. Ή μάλλον όχι, μισό, το νησί είναι ένας φελός, που όντως κρατάει παγιδευμένη τη δύναμη. (δεύτερο fail) Σοβαρά τώρα; Είπε ένας συγγραφέας αυτή τη φράση σε έναν άλλον και δεν πήρε μια μούντζα σαν απάντηση; Αλήθεια ; Η Kate;!) Και το επεισόδιο ήταν γεμάτο με 'συγκινητικές στιγμές'. (Ενδιαφέρον πώς ξαφνικά το συναίσθημα έγινε πατερίτσα για την προβληματική αφήγηση.) Your mileage may vary, που λένε κι οι Αμερικάνοι φίλοι μας, ας πούμε για μένα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να νοιαστώ για οποιαδήποτε από τις επανενώσεις και 'ξυπνήματα', όταν δεν είχα την παραμικρή ιδέα από τι ξύπναγαν οι χαρακτήρες . Πώς να νοιαστώ για κάτι όταν δεν ξέρω τι είναι; 
