Να σώσει μια σχέση? Στα 17 της? Γιατί? Έχει μια ζωή μπροστά της να ζήσει και να σώσει όσες σχέσεις θέλει. Και το θέμα δεν έχει να κάνει μόνο με την ηλικία. Αλλά με το τι προτεραιότητες βάζει ο καθένας στην ζωή του. Και δεν μπορεί κανένας να κρίνει κανέναν γιαυτό.
Αν συμφωνείς με τα λεγόμενά σου, θα πρέπει να σεβαστείς τις προτεραιότητες της θεματοθέτριας που ζήτησε τρόπους να ανανεώσει τη σχέση της και να μην την κρίνεις γι' αυτό.
Εκείνη θεωρεί πως η προτεραιότητά της αυτή τη στιγμή είναι να ανανεώσει τη σχέση της, άρα είναι ανούσιο να αναφερόμαστε στις σχέσεις που θα κάνει από εδώ και πέρα λες και είμαστε Θεοί...
Κατερινάκι , δεν υπάρχει συνταγή γι' αυτό που ζητάς, μια που κάθε ζευγάρι είναι διαφορετικό. Νέα ενδιαφέροντα κοινά ή μη, μικρές καθημερινές εκπλήξεις (δείπνο, μπάνιο μαζί, εσώρουχα, ερωτικά παιχνίδια μέσω επιστολών ή ...γραπτών μηνυμάτων κ.α.) μπορούν να δημιουργήσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αν η φλόγα της σχέσης καίει ακόμα.
Καλοκαιράκι έρχεται, προγραμματίστε κάτι διαφορετικό για τις διακοπές σας, με κάποια ακτιβιστική ομάδα για παράδειγμα σε προγράμματα εθελοντικής εργασίας -
και πάρτε με κι εμένα μαζί σας που πεθαίνω για κάτι τέτοιο!!! - ή προγραμματίστε διακοπές χωριστά. Αυτό κι αν δεν είναι ενεσούλα ανανέωσης!
Η απουσία έχει τον τρόπο της να μας δείχνει την κατάσταση της σχέσης...
Και κάτι τελευταίο... το να θέλει κανείς να ανανεώσει τη σχέση του, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα καταφύγει σε "κόλπα"!
Σημαίνει μάλλον ότι καταλαβαίνει πως το άνθος του έρωτα χρειάζεται λίπασμα και φροντίδα για να διατηρηθεί ζωντανό ή πως έχει έρθει η στιγμή να καρπίσει δίνοντας τη θέση του στην αγάπη...
Σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε όλοι μας ανεξαιρέτως να αλλάζουμε σχέση κάθε 2-3 χρόνια.
Το ερωτικό πάθος που εκδηλώνεται με ένταση τέτοια που μας κάνει να παραμιλάμε δεν διαρκεί αιώνια:
Spoiler
Η μείωση της πρωτεΐνης NGF συμπίπτει με την έναρξη ενός άλλου σταδίου: τότε τα συναισθήματα γαληνεύουν, η ντοπαμίνη μειώνεται και στον εγκέφαλο επανέρχεται η ηρεμία. Είναι άσκοπο να εθελοτυφλούμε: το πάθος του έρωτα δε διαρκεί πάνω από δύο χρόνια. Και η αιτία είναι διττή. Αφενός, η χημική αντίδραση που ξεσπά στον οργανισμό των ερωτευμένων είναι τόσο βίαιη που, αν διαρκούσε περισσότερο, θα υπήρχε ο κίνδυνος να προκληθούν σοβαρές βλάβες. Αφετέρου μια συνεχής ροή ντοπαμίνης θα μπορούσε, αργά ή γρήγορα, να οδηγήσει σε εθισμό, εκμηδενίζοντας την ικανότητα να νιώσουμε τα πιο δυνατά και όμορφα συναισθήματα, με άλλα λόγια να ερωτευτούμε ξανά.
Αυτό, δεν σημαίνει όμως πως ΚΑΘΕ σχέση είναι καταδικασμένη:
Spoiler
Οξυτοκίνη για διάρκεια Όμως τι συμβαίνει όταν η καταιγίδα τελειώσει και το πάθος σβήσει; Άλλα συναισθήματα και άλλες χημικές αντιδράσεις αναλαμβάνουν δράση. Ο έρωτας είναι το «καύσιμο» που επιτρέπει σε δύο άτομα να δεχτούν ο ένας τον άλλο, να αναπαραχθούν και να μείνουν μαζί για αρκετό καιρό ώστε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Όλα αυτά επιφέρουν μια μεγάλη συγκέντρωση άγχους, το οποίο δε θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε χωρίς την επέμβαση σύνθετων χημικών και φυσιολογικών συστημάτων. Μόλις ξεθυμάνει το μεθύσι της ντοπαμίνης, επεμβαίνει μια ορμόνη που ονομάζεται οξυτοκίνη (στους άντρες είναι η βασοπρεσίνη), που ευθύνεται για την αίσθηση ευφορίας και ασφάλειας που χρειάζονται για να διατηρηθεί η ενότητα ενός ζευγαριού. Το σεξ, τα χάδια, η αμοιβαία προσοχή είναι πράξεις που ενεργοποιούν την παραγωγή οξυτοκίνης. Σε κάποια ποντίκια, τα υψηλά επίπεδα οξυτοκίνης βοηθούν τη δημιουργία ισχυρών δεσμών -αντίθετα, αποκόπτοντας τους δέκτες αυτής της ορμόνης, τα πειραματόζωα δε ζευγαρώνουν. Όταν ανάμεσα στο σύζυγο και στη σύζυγο υπεισέρχεται η ρουτίνα, όταν το σεξ και τα χάδια αρχίζουν να σπανίζουν, η οξυτοκίνη πέφτει και ο κίνδυνος κρίσης αυξάνεται. Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι η διάρκεια των γάμων έχει γενετική βάση, από την ποσότητα της οξυτοκίνης που μπορούν να συνθέσουν οι οργανισμοί των συζύγων. Όμως δεν είναι απλώς ένα ζήτημα χημείας. Αν κατά τη διάρκεια του ερωτοχτυπήματος δε δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη συνέχιση της σχέσης, δύσκολα θα αντέξει αυτό το ζευγάρι. Η αγάπη, η επόμενη φάση του πάθους, είναι η φροντίδα, η εξάρτηση, η προσκόλληση. Όμως η Έλεν Φίσερ, σε αντίθεση με τους κοινωνικούς νόμους του δυτικού κόσμου, υποστηρίζει ότι η σεξουαλική έλξη, ο έρωτας και η μακροπρόθεσμη προσήλωση μπορούν να συνυπάρξουν και με ανεξάρτητο τρόπο. Με άλλα λόγια, μπορούμε να νιώσουμε δεμένοι με κάποιο άτομο, να βιώσουμε ρομαντικό έρωτα για κάποιον άλλο και να θελήσουμε να κάνουμε σεξ με κάποιον τρίτο. Μάλλον η φράση «στους δύο τρίτος δε χωρεί» δεν ισχύει πάντα.
[πηγή:
focusmag ]
Περισσότερα για την Έλεν Φίσερ που έχει πειραματιστεί με ερωτευμένα ζευγάρια, μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε στο ειδικό θέμα του e-steki: Ο ερωτευμένος εγκέφαλος
