Θα σας παρακαλέσω θερμά καλοί μου συνομιλητές να μην με κράξετε για όσα θα γράψω σε αυτό το post, αυτό που θέλω να δείξω είναι μια άλλη πλευρά των πραγμάτων η οποία λείπει από την όμορφή μας ομήγυρη. Ξέρετε, το Μέγα Χάος μου έχει δόσει μια ευχή και κατάρα: Πάντα να βλέπω και μια πλευρά περισσότερη στα γεγονότα, ακόμη και όταν θεωρητικά έχω "κατασταλάξει" σε μια άποψη.
Λοιπόν: Η άλλη άποψη λέει πως η Πάνια μπορεί να εκτελεί κοινωνικό έργο. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θα ήταν τα φρικιά της κοινωνίας, άνθρωποι δυστυχισμένοι και απόβλητοι με τεράστια λαχτάρα για δημοσιότητα, ψώνιο τρελλό για την τέχνη, πράγμα που πιστέψτε με πονάει όσο κι ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, αν δεν ήταν εκεί η θεία Πάνια. Με τη θεία Αννίτα παρούσα και με το μαγικό της ραβδάκι, τα τέρατα μεταμορφώνονται σε παιδιά θαύματα, εκπληρώνουν τον πόθο τους και γίνονται και οι πρώτες μουράκλες. Εάν τους δεις λίγο καλύτερα στα μάτια, αυτοί οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι! Ξαφνικά το Μέγα Χάος υλοποιεί αυτό που ποθούσαν περισσότερο. Η απόδειξη ότι και οι πιο τρελλλλές ευχές πραγματοποιούνται. Μα γελάνε θα μου πείτε μαζί τους και τους κοροϊδεύουνε. Ε και τι μ' αυτό; Με τον Κωνσταντάρα και το Βέγγο δεν γελούνε; (
Πω πω ασέβεια να συγκρίνεις αλήτη τον μεγάλο Κωνσταντάρα με τον Κάτμαν, φωτιά να σε κάψει αιρετικό κάθαρμα
). Κι όμως
ακόμη και ο μεγάλος Κωνσταντάρας ήταν ευτυχισμένος μόνο όταν έκανε το κοινό του να γελά. Και ο Βέγγος πού κολλάει σ' αυτήν την ιστορία; Ο Βέγγος προκαλούσε τους άλλους να τον κοροϊδέψουν, να του χώσουν σφαλιάρα, να τον τρέξουν ανελέητα.
Ήταν ο αρχετυπικός χαρακτήρας του παλιάτσου, του παραδοσιακού Καραγκιόζη, του κλόουν που με τα παθήματά του οι άνθρωποι γελούν και κλαιν, ώστε μέσα στην ψυχή τους να επέλθει κάθαρση. Τι λιγότερο έχει ένας Κάτμαν; Δεν δικαιούται αυτός να γίνει ευτυχισμένος και να κάνει τον κόσμο να χαμογελάσει; Ο καθένας έχει το χάρισμά του και αυτό ισχύει για όλους χωρίς εξαίρεση (
"Κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα είναι ένα αστέρι", έλεγε ο Άλιστερ Κρόουλυ). Ευτυχισμένος κι ευλογημένος είναι αυτός που θα το βρει. Δεν είμαι εγώ, που είμαι επιστήμονας, σε τίποτε καλύτερος από τον Σχιζοφρενή Δολοφόνο με Το Πριόνι, μη σας πω ότι είμαι και αντάξιός του δηλαδή. Γιατί εγώ πρέπει να έχω το δικαίωμα να κυνηγήσω την τρέλλα μου και όχι ο Κολλημένος; Ήμουν εγώ λιγότερο καραγκιόζης όταν έπαιζα και χτυπιόμουν στα ροκ συγκροτήματα; Ίσως. Η γιαγιά μου όμως είχε άλλη γνώμη
.
Μα θα μου πείτε, η Αννίτα βγάζει λεφτά από αυτό. Γιατί ηθικολογούμε κυρίες και κύριοι; Εμείς δεν επιλέξαμε τον καπιταλιστικό τύπο κοινωνίας που μεταφράζει τα πάντα σε οικονομική αξία; Εμείς δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας ότι τα λεφτά είναι το παν; Εμείς δεν αντιμετωπίζουμε καθημερινώς τον διπλανό μας ως κινούμενο δεκάευρο;(ευτυχώς που κάποιοι ακόμη αντιστέκονται, όπως οι τρελλοί Γαλάτες του Αστερίξ). Η Αννίτα μας έφταιξε; Τι το μεμπτό βλέπετε σ' αυτήν τη συναλλαγή; Όλες οι πλευρές λαμβάνουν το αντίτιμό τους. Οι δυστυχισμένοι ευτυχούν, το κοινό λαμβάνει την καθαρτήρια δόση του γέλιου του και η θεία Αννίτα τα φράγκα. Good deal for everybody. Αν δεν μας αρέσει η εικόνα που βλέπουμε στον καθρέφτη μας όταν κοιτιόμαστε, το να σπάμε τον καθρέφτη δεν θα απαλύνει την ασχήμια μας (δεν μιλώ για κανέναν από εσάς προσωπικά, μη θιγεί παρακαλώ κάποιος. Σκεφτήτε καλά πριν με βρίσετε.
Μια άλλη πλευρά του ίδιου ζητήματος είναι η περίφημη αίσθηση του Καλτ. Καλτ είναι μια κάπως εξεζητημένη αλλά και προχωρημένη αίσθηση περί τέχνης που στο εξωτερικό χαίρει μεγάλης εκτίμησης εδώ και κάποιες δεκαετίες (κυρίως από το '60 ή '70, δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό).
Καλτ σημαίνει η τέχνη εκείνη που έχει μεν αξία όμως δεν έχει αυτοεπίγνωση. Οι κυριότεροι εκφραστές του Καλτ στην ελληνική τηλεόραση είναι ο Θέμος Αναστασιάδης και η Αννίτα. Έτσι ιστορικές μορφές της τέχνης που στα χρόνια τους παραγνωρίστηκαν, είναι για παράδειγμα ο Φλωρινιώτης, Ο Γιώργος Μαργαρίτης και φυσικά ο Απόστολος Σουγκλάκος (Θεός σχωρέστον, καλό ταξίδι μεγάλε Αποστόλη). Καλτ είναι και η ταινία της Λίντα Λοβλαίης "Το βαθύ λαρύγκι". Καλτ είναι και οι ταινίες του Ταραντίνο. Με την ίδια λογική εμένα μου αρέσει ο Βας Βας Βας Παρασκευάς και δεν σηκώνω κουβέντα!!! Επίσης το ποιο αστείο πράγμα που έχω δει τα τελευταία χρόνια, είναι μια θείτσα με ένα μόνο δόντι που τραγουδά "Έξω απ' τα δόντια" και "Δεν με πονά για σένα το δοντάκι". Μια διεστραμμένη αίσθηση της τέχνης ίσως, αλλά για όσους έχουν διαβάσει Μαρκήσιο Ντε Σαντ αυτό είναι απλό πταίσμα.
Γιατρέ μου είμαι καλά;;; Γιατί ο καταραμένος Χαοτικός Νους να θέτει τέτοια δύσκολα ερωτήματα που δεν μπορώ, όσο κι αν θέλω, να βρω επιχειρήματα εναντίον τους, ενώ όλοι ξέρετε ότι δεν μου λείπει αυτή η ικανότητα; Βοηθήστε με καλοί μου μοντεράτορες, τρελαίνομαι. Βάλτε τους όμορφους κανόνες του στεκιού και στο μυαλό μου! Ας δώσει κάποιος μια απάντηση στους δαιμονικούς μου συλλογισμούς! Ας μην επιτρέπονται πλέον οι αιρετικές σκέψεις μέσα στο βολεμένο, βαρετό και πουλημένο μου τομάρι. Περιμένω τις απαντήσεις σας. Μη βιαστείτε να προτρέξετε. Δεν μπορείτε να ξέρετε τι σας επιφυλλάσει το Χάος για τη συνέχεια.
Παρακαλώ μόνο να λάβετε υπόψιν σας ως δικαιολογητικό μου, ότι τα παραπάνω δεν είναι ακριβώς δικές μου απόψεις, τ
α έγραψα ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Τεράτων και Φρικιών Ελλάδας "Ο Άγιος Παντελεήμονας" (βοήθειά μας) του οποίου τυγχάνω ιδρυτικό μέλος και επίτιμος πρόεδρος. Τα μέλη του συλλόγου μάλιστα μου είπαν πως αν δεν αφήσουμε την θεία Αννίτα ήσυχη θα προβούν σε όλα τα νόμιμα και παράνομα μέσα που διαθέτουν.
Όλα είναι ένα παιχνίδι αγαπητοί μου συνταξιδιώτες....Όλα είναι δρόμος...
