Θα ήθελα να μου το πει κάποιος που το τηρεί.
Όταν ειρωνεύτηκα εννοούσα οτι δεν μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος για το τρόπο σκέψης του άλλου και για το τι ακριβώς σκέφτεται κατά συνέπεια.
Καθόλου δεν πίστεψα κάτι τέτοιο. Νευρίασα επειδή είχες αρχίσει να το πηγαίνεις σε προσωπικό επίπεδο (όταν είπες οτι μιλάω έτσι γι'αυτά επειδή ξενερώνω λόγω του παπού μου) ........
(Δεν ειρωνεύομαι, εξηγώ κι εγώ ανοικτά πλέον τι σκέφτομαι)
Εκεί ήθελα να καταλήξω. Το αν θα τους αναγνωρίζω σαν ένδοξους ή μη είναι δικό μου θέμα ή τουλάχιστον δεν έχει να κάνει όταν συζητάμε μόνο για την άσχημή πλευρά, δηλαδή τους πολέμους που έκαναν οι ίδιοι.
Ίσως φανώ ημιμαθείς πάλι, αλλά όταν η Ρωσία ήταν στο Βερολίνο ο Hitler δεν είχε την ευκαιρία να φύγει για Αμερική αλλά εκείνος έμεινε εκεί και αυτοκτόνησε; Ρωτάω, μην ορμήσετε πάλι.
1) Φυσικά και το τηρώ. Απλά μερικές φορές παρατηρώ στα γραπτά ή στα λεγόμενα των άλλων πράγματα που προκύπτουν από το λανθασμένο σκεπτικό τους και φροντίζω να τους το δείξω διά της εις άτοπον επαγωγής, που είναι ο πλέον επιστημονικός τρόπος. Πίστεψέ με, η δουλειά μου είναι ακριβώς αυτή, να διαβάζω επιστημονικά ή άλλα κείμενα που προσπαθούν ν' αποδείξουν κάτι και να κρίνω αν στέκουν αυτά που λένε. Θα σε παρακαλέσω να μην είσαι τόσο ευπρόσβλητη, ξέρεις το να καταρρίπτει κάποιος μια άποψη, έστω και με τον γνωστό ένθερμό μου τρόπο δεν έχει τίποτε το προσωπικό, να θυμάσαι ότι απόψεις έχουμε αλλάξει όλοι, πολλές φορές στη ζωή μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αλλάξαμε σαν χαρακτήρες
2) Όταν λέμε "τον παππού σου" εννοούμε τη γενιά του παππού σου, που φυσικό είναι ως νέα ν' αντιδράς στις αρχές τους, εδώ εμένα με ξενερώνουν. Θα το ξαναπώ, μην προσβάλεσαι τόσο εύκολα. Σε αυτό το σημείο πηγαίνει και η συμβουλή μου, να προσέχεις καλά τις απόψεις των άλλων και τι θέλουν να πουν, πριν απαντήσεις. Μην θεωρείς δεδομένο ότι ο άλλος κάπου θέλει να σε θίξει προσωπικά. Και αν βρε αδερφέ πούμε και καμμιά λαλακία, άνθρωποι είμαστε, μπορείς να μου γράψεις, έστω και σε ΡΜ, ρε Χάος εδώ με θίγεις τι είναι αυτά που κάνεις. Να είσαι βέβαιη ότι θα ζητήσω δημοσίως συγνώμη, όπως έχω κάνει μέχρι τώρα αρκετές φορές με άλλους συνομιλητές, ενώ δεν έχω απαιτήσει ποτέ εγώ συγνώμη από κανέναν, ή τουλάχιστον θα διευκρινίσω τη θέση μου, για να μην πιστεύει κανείς ότι ήθελα να τον θίξω.
3) Ποιος ακριβώς είναι ο Ένδοξος για εσένα; Τι είναι αυτό που δίνει δόξα σε κάποιον αν όχι αυτά που ανέφερα εγώ; Εδώ ο διάλογος γίνεται πραγματικά ενδιαφέρων. Πρόσεξε, πάλι πέφτεις στο λάκκο του συμψηφισμού. Η ιστορία συμβαίνει σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, οι οποίες πρέπει να συνυπολογίζονται κάθε φορά, για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα. Ακόμη και αν ο Μ. Αλέξανδρος ήταν φονιάς και κάθαρμα, ο Κολοκοτρώνης δεν κουβαλάει κακό κάρμα, ας πούμε, που να μην του επιτρέπει ν' αγωνιστεί για τα δίκια του (το φέρνω ως παράδειγμα). Πρόσεξε άλλωστε ότι και οι υπόλοιποι αυτό κατάλαβαν από αυτό που είπες.
4)
Καταπληκτικό ερώτημα! Μπορείς να μου τη λες πάντα με τέτοια επιχειρήματα; Θα κερδίσεις την εκτίμηση όλων.
Δεν ξέρω αν ο θείος Αδόλφος μπορούσε να πάει συγκεκριμένα στην Αμερική, όμως πράγματι είχε την ευκαιρία να γλιτώσει το τομάρι του και δεν το έκανε. Έχω δει σε ένα ντοκυμανταίρ έναν ειδικό ψυχίατρο, στον οποίο ανατέθηκε να κάνει το ψυχογράφημα του Αδόλφου, από το '36, πριν την εκδήλωση του Β' Π.Π. Αυτός, όχι μόνο είχε σωστά διαγνώσει ότι ο Αδόλφος ήταν ψυχοπαθολογική προσωπικότητα, αλλά είχε προβλέψει ότι αν φτάσει να ηττάται δεν θα υποχωρήσει, θα προτιμήσει να καταστρέψει το γερμανικό έθνος μέχρι συντριβής και θα μείνει εκεί να πεθάνει και δεν θα φύγει.
Αυτή είναι η άλλη πλευρά του ζητήματος. Αυτή είναι που σε απωθεί και σε ξενίζει στην έννοια του ηρωισμού ή του ενδόξου
και πολύ σωστά. Όλα τα πράγματα έχουν
τουλάχιστον δύο πλευρές και αν θέλουμε να σκεφτόμαστε σωστά πρέπει να τις συνυπολογίζουμε όλες. Πολύ καλά λέω ότι τιμώ αυτούς που στάθηκαν να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους (ακόμη και στο Πολυτεχνείο αυτό δεν έγινε; Ο Παναγούλης δεν ήταν ηρωική μορφή; ),
όμως πολύ καλά κάνεις και μας θυμίζεις ότι αν σε αυτήν την άποψη δεν τεθούν κάποια όρια, αυτή καταλήγει σε τερατογεννέσεις τύπου Αδόλφου. Δυστυχώς το ερώτημα "Τρελλός ή Παλληκάρι;" είναι πολύ δύσκολο ν' απαντηθεί και συνήθως, όταν υπάρχει απάντηση, αυτή είναι "Και τρελλός και παλληκάρι". Γι' αυτό το λόγο είμαι κατά του πολέμου, τον θεωρώ θεμιτό μόνο όταν κάποιος προσπαθεί να μπει στο χώρο σου και τότε πρέπει να τον υπερασπιστείς, ασχέτως συνεπειών.
Χαίρομαι που ο διάλογος πλέον γίνεται σε άλλο επίπεδο.
Και κάτι τελευταίο: Το αμερικάνικο ρητό που σου έγραψα, δεν το έγραψα για να σε θίξω. Είναι λίγο κυνικό, κατά τον αμερικάνικο τρόπο, όμως είναι πολύ πετυχημένο. Το έχω πάντα στο μυαλό μου, ώστε όταν αρχίσω να έχω ιδέες μεγαλείου, ότι δήθεν η δική μου άποψη είναι η σωστότερη του κόσμου, να μου βάζει φρένο και να μου θυμίζει τη σεμνότητα. Μπορεί να υπερασπίζομαι ένθερμα τις απόψεις μου, όμως σίγουρα θα υπάρχουν και άλλοι που έχουν καλύτερες από τις δικές μου. Αν ήμουν τόσο σίγουρος για όλα, δεν θα συζητούσα με κανέναν.
