Χωρίς να έχω διαβάσει διεξοδικά το τόπικ, ας πω κι εγώ ξεκάρφωτα την άποψή μου και οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις, είναι αναμφίβολα εντελώς συμπτωματική...
Μπορώ να δεχτώ και να καταλάβω, τον Κλέφτη Γραικό που φυλούσε το τελευταίο του βόλι για τον εαυτό του, γιατί εάν τον έπιαναν οι Τούρκοι ζωντανό, τον περίμενε παλούκωμα, να τον γδάρουν ζωντανό ή να τον διαμελίσουν ανάμεσα σε τέσσερα άλογα. Θα έκανα το ίδιο στη θέση του.
Μπορώ να δεχτώ, αν και όχι να κατανοήσω, τον Καρυωτάκη που έστρεψε το όπλο στον κρόταφό του, ποιητική αδεία και πιθανόν από πνευματική εκζήτηση, ίσως απλά από κατάθλιψη, πάντως είμαι βέβαιος ότι ο ίδιος κατανοούσε απολύτως το τι έκανε και το γιατί. Το ίδιο ισχύει και για τον Κερτ Κομπέην, γιατί στο τελευταίο live που τον είδα στο MTV, το βλέμμα του έδειχνε κάτι πολύ χαλασμένο, σαν κάτι μέσα στην ψυχή του να είχε ήδη πεθάνει. Δεν μου έκανε εντύπωση όταν έμαθα για το θάνατό του, λίγο καιρό μετά.
Όλους τους υπόλοιπους, ιδιαίτερα όσους δείχνουν να πιστεύουν πως το γεγονός ότι πολλοί ταλαντούχοι κι ιδιαίτεροι άνθρωποι κατέληξαν στην αυτοκτονία, συνεπάγεται αντιστρόφως ότι η δική τους αυτοκτονία θα τους καταστήσει αυτομάτως ταλαντούχους κι ιδιαίτερους, θα δώσει ίσως κάποια αξία στο νεκρό τομάρι τους, δηλαδή στο υπερβατικό κι αιώνιο Εγώ τους, δεν μπορώ να τους δεχτώ, ούτε να τους κατανοήσω.
Το μόνο που έχω να τους συμβουλεύσω είναι να είναι σίγουροι πως ξέρουν τι κάνουν και το γιατί, όσο κι ο Καρυωτάκης. Τους εύχομαι επίσης, ν' αποδειχτεί τελικά ότι εγώ κάνω λάθος που πιστεύω ότι η αυτοκτονία είναι, με αναστοχαστικό τρόπο, πράξη μέγιστου Εγωισμού και ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αλτρουιστική και ηρωική ίσως επιλογή...
Κατά τ' άλλα, αρκετοί έχουμε μαζευτεί σε τούτο τον πλανήτη και οι περισσότεροι από εμάς του κάνουμε κακό, δεν θα χάσει πια κι η Βενετιά βελόνι αν μερικοί ακόμη μας αφήσουν μ' ελαφρά.
Η ζωή δεν είναι δώρο, είναι Χάρισμα και γι' αυτό το τίμημά της είναι συχνά λίγο ακριβό, όπως πολλά μπορούν και να είναι τα κέρδη της. Όσοι δεν αποδέχονται το Χάρισμα, ας το επιστρέψουν στο Χάος, που ίσως τους δώσει μια ακόμη ευκαιρία, ίσως τους καταποντίσει στη λήθη.
Τέλος, θα πω ότι εκείνοι που μιλούν γι' αυτοκτονία, χωρίς να έχουν τη διάθεση να την πραγματοποιήσουν, ή στη χειρότερη περίπτωση φροντίζουν η "απόπειρα" ν' αποτύχει, συγχέουν φοβάμαι την αυτοκτονία με τον αυτολιβανισμό, χωρίς παρεξήγηση...
