Έγώ πάλι είμαι άλλος τύπος, μπορεί να δώ εκατοντάδες πράγματα και να νοιώσω, να κέγομαι άλλα δεν δίχνω ποτέ τίποτα, σαν ένα καβούκι που με περιτριγυρίζει, όλοι με λένε ανέσθητη ή άκαρδη, το θέμα όμως είναι όταν βρεθώ μόνη, ή κάποιος να μου το θυμήσει και να μερωτήσει πως είμαι, τότε χύμαρος τρέχει το κλάμα, θέλω να μην δέιχνω τις ευαισθησίες μου, είναι σαν να είμαι γυμνη χωρίς την σκληρώτητα που δείχνω στους άλλους.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.