Καθίστε βρε παιδιά, τι εννοούμε "δικαιολογημένη" και τι "σεβαστή";
Αν έρθει κάποιος και μας εξιστορήσει τα προβλήματά του και μας δηλώσει την απόφασή του ν' αυτοκτονήσει, θα του πούμε "Καταλαβαίνω και σέβομαι την απόφασή σου, να βάλω το σαπούνι, θα βάλεις το σκοινί;"

(Εξαιρώ τις περιπτώσεις ευθανασίας για ευνόητους λόγους που ανήκουν σε κάποιο άλλο θέμα).
Σεβαστή, μπορεί να είναι μόνο κατόπιν εορτής, όταν ο αυτόχειρας θα κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα.
Ο νεκρός δεδικαίωται, δεν χωρά αμφιβολία περί αυτού και να 'μαστε καλά να τον θυμόμαστε και να τον μακαρίζουμε!
Σάμπως μπορούμε να τον πιάσουμε και να του ζητήσουμε τα ρέστα; Πριν το μοιραίο όμως -και αυτό συζητάμε μάλλον εδώ- πώς ακριβώς δικαιολογείται ή γίνεται σεβαστή μια τέτοια απόφαση εμπράκτως;

Αδυνατώ να κατανοήσω. Άσε που αν δεν κάνω λάθος είναι ποινικά κολάσιμη πράξη το να αφήσεις κάποιον να πεθάνει.