Είναι πολύ μεγάλο θέμα για να το αναλύσεις αλλά η ουσία για μένα είναι απλή: Οποιαδήποτε μορφής βία, είτε σωματική είτε ψυχολογική, είναι για τους «γκαγκάδες» γονείς! Αν είναι να τα δέρνουν (έστω και λίγο) ή να βγάζουν τα άγχη και τις φοβίες τους, ας μην κάνουν παιδιά!
Τις απαντήσεις τις βρίσκουμε πάντα στη φύση. Πως μεγαλώνουν τα θηλαστικά ζώα τα ζωάκια τους; Όσο είναι μικρά κάνουν «σκανδαλιές» γιατί απλά εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους. Το έχουν ανάγκη και πρέπει να αυτενεργούν. Εμείς απλά παρακολουθούμε διακριτικά και αν το παιδί ξεπεράσει το όριο που βάζουμε, φροντίζουμε να του αποσπάσουμε την προσοχή με κάτι άλλο. Τα «μη» και τα «ουέ» μόνο κακό κάνουν.
Μεγαλώνοντας τα μαθαίνουμε να σκέφτονται σωστά, κυρίως, καταθέτοντας τις δικιές μας εμπειρίες. Το δημοτικό σχολείο είναι για μένα μόνο για την κοινωνικοποίηση των παιδιών. Τη βάση της σκέψης που θα χρησιμοποιήσει στην υπόλοιπη ζωή του, την μαθαίνει το παιδί από το σπίτι.
Αν κάνουν κάτι και θυμώσεις ΠΡΕΠΕΙ να το δείξεις! Αλλά η οργή σου, πρέπει ταυτόχρονα να είναι σαν την οργή του Θεού: Σφοδρή, ακαριαία και με ένα ουράνιο τόξο μετά!
Μιας λοιπόν που κάποιοι μου ζήτησαν παράδειγμα, θα πάρω αφορμή από το κείμενο του Parafernalia για να δώσω κάποια, αν και διαφωνώ με την πρώτη φράση που έκανα bold.
Όσοι έχουν γάτες ξέρουν ότι η μαμά γάτα είναι η καλύτερη μητέρα στη φύση. Μαθαίνει στα γατάκια της πώς να επιβιώνουν, πώς να κυνηγάν, τα προστατεύει με κάθε κόστος και ξέρει να γίνεται πειστική απέναντι στον αντίπαλο που τα απειλεί (όπως βέβαια κάνουν και άλλα ζώα) κλπ. Επίσης ξέρετε ότι δύσκολα θα βρεις πιο παιχνιδιάρικα, άτακτα και ανυπότακτα πλάσματα από τα νεαρά γατάκια. Η γάτα λοιπόν αφήνει τα γατάκια να κάνουν ό,τι τρέλλα τους καπνίσει, μόλις όμως τα μικρά περάσουν τα όρια, για παράδειγμα όταν θέλει να τα μαζέψει στη φωλιά και αυτά σκορπίζονται,
τα δέρνει!! Πώς το κάνει; Κοιτώντας τα αυστηρά και άγρια, τους ρίχνει "κατραπακιές" με το μαλακό της πέλμα, προσέχοντας να μη βγάλει τα νύχια της. Τα γατάκια κατεβάζουν τ' αυτιά και τρέχουν από πίσω της. (Από τις πλέον διασκεδαστικές σκηνές που έχω παρακολουθήσει
). Η γάτα ξέρει ότι αυτό που θέλει να κάνει είναι σημαντικό για την επιβίωσή τους και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να κάνει το σωστό. Έχετε δει εσείς γατάκια να...επισκέπτονται τον Φρόυντ;
Κάποτε παρακολούθησα μια γάτα να "διαπαιδαγωγεί" ένα ανθρώπινο μωρό 6 μηνών με τον ίδιο τρόπο. Η γάτα ήθελε να κοιμηθεί. Το μωρό ήθελε να της πιάσει τ' αυτιά. Την πρώτη φορά που το προσπάθησε, η γάτα απλά απέφυγε το χέρι του με κίνηση του κεφαλιού της, ενώ ταυτόχρονα το κοίταξε αυστηρά. Τη δεύτερη φορά έκανε το ίδιο. Την τρίτη όμως φορά, μόλις το μωρό άπλωσε το χέρι του, η γάτα το χτύπησε και το απέκρουσε στον αέρα, χωρίς να βγάλει νύχια ή κάποιον ήχο, κοιτώντας το όμως
βλοσυρά αυτήν τη φορά.
Αποτέλεσμα; Το μωρό μάζεψε το χέρι του χωρίς να κλάψει ή να βγάλει φωνή και συνέχισε ν' ασχολείται με κάτι άλλο, ενώ η γάτα με το πιο ευχαριστημένο ύφος του κόσμου συνέχισε το χουζούρι της. ("Συνεννοήθηκαν οι δυό τους", είπα μέσα μου και δεν αντέδρασα καθόλου).
Αυτό εννοώ, αγαπητοί μου συνομιλητές όταν λέω "φωτισμένη" χρήση της βίας. Δεν υπάρχει πιο φωτισμένος ηγέτης από τη μαμά γάτα να είστε σίγουροι...
Όσο γι' αυτό με το οποίο διαφωνώ, απ' όσα έγραψε ο φίλος μας, έχω να πω το εξής: Αν όποιοι είχαν άγχη και φοβίες ή δεν ήταν τόσο σοφοί που να βρίσκουν πάντα τον σωστό παιδαγωγικά τρόπο δεν επιτρεπόταν να κάνουν παιδιά, θα είχε εξαφανιστεί το ανθρώπινο γένος, γιατί οι περισσότεροι θα ήταν έτοιμοι γι' αυτό (αν ήταν ποτέ) σε ηλικία που θα ήταν πια αργά για τεκνοποίηση. Το να κάνεις παιδί είναι μια μεγάλη (και υπέροχη) περιπέτεια που βρίσκεται πάντα στην κόψη του ξυραφιού. Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τα λάθη, αφού μέσω της αλληλεπίδρασής σου με το παιδί μεγαλώνεις κι εξελίσσεσαι κι εσύ μαζί του.
Ανακάλυψα ότι μια σημαντική δεξιότητα που πρέπει να αναπτύξει ένας γονιός είναι η τέχνη του να "μαζεύει" τα λάθη του, με το μικρότερο δυνατόν κόστος για το παιδί.
