Κάποτε, (εγώ τότε ήμουν 6-7 χρονών) πήγαμε για πρώτη φορά camping με τους γονείς μου.
Δεν ήξεραν καν πως στήνεται η σκηνή κι εγώ απ' τη χαρά μου έτρεχα και χοροπηδούσα γύρω-γύρω και έκανα συνεχώς ερωτήσεις. "Μαμά γιατί αυτό?" "Μπαμπά γιατί αυτό?" ...Φανταστείτε να έχεις ταξιδέψει 4-5 ώρες και μετά μες τη ζέστη να προσπαθείς να στήσεις μια σκηνή από τις παλίες με τα 500 πασαλάκια και να έχεις τη μικρή ίσι με τις ερωτήσεις της..
Τα πήρε ο μπαμπας και έβαλε τις φωνές. Και τι φωνές!! Τραντάχτηκε ο τόπος!...

Η ίσι, τρόμαξε, βούρκωσε και ήταν έτοιμη να κλάψει...Και τότε ο μπαμπάς άρχισε....να γαυγίζει...

Ναι!
Με είχε δει που βούρκωσα και για να με κάνει να γελάσω άφησε τις φωνές και έπιασε το γάου-γάου...

Αυτό έκανε καλό σε όλους μας. Πήραμε μια ανάσα, μου εξήγησε πόσο κουρασμένος ήταν κτλ κτλ και μετά μου ζήτησε να τον βοηθήσω (και καλά) με τη σκηνή. Και η ένταση εξαφανίστηκε! ...Αν με είχε δείρει αν μη τι άλλο δεν θα είχα αυτή την γλυκιά ανάμνηση να σας διηγηθώ...

Ακόμα το θυμάμαι και γελάω!