Θεωρώ ότι κακώς αυτό το τμήμα αποκόπηκε και μπήκε σε αυτό το θέμα, θα ταίριαζε καλύτερα με τη συζήτηση περί συμβιβασμού στη σχέση, με την έννοια ότι και πάλι θα είμαστε εντός θέματος. Η απαίτηση για απόλυτη μονογαμία και η υποχρεωτική συμμόρφωση με αυτήν είναι ο μέγιστος συμβιβασμός σε μια σχέση. Οι άνθρωποι είναι τόσο προσκολλημένοι στις απόψεις που τους εμφυτεύτηκαν, τόσο εθισμένοι στην ψεύτικη ασφάλεια που αυτές οι ετοιματζίδικες απόψεις τους παρέχουν, αφού διατείνονται ότι βρήκαν τη μία και μόνη απάντηση σε όλα τους τα ερωτήματα, που τελικά γίνονται αυτοκαταστροφικοί. Ξέρετε πόσες οικογένειες θα ήταν σήμερα ενωμένες, πόσα παιδιά θα ήταν λιγότερο μόνα και δυστυχισμένα, πόσες γυναίκες δεν θα έπαιρναν ηρεμιστικά σε καθημερινή βάση, πόσοι άντρες δεν θα γυρνούσαν σαν τα ρεμάλια, αν απλά όλοι παραδεχόμασταν το προφανές; Λες όταν κάνω σεξ με τη γυναίκα μου και λέω μέσα μου "άντε να τελειώνουμε" το κάνω επίτηδες; Ότι τη μισώ και θέλω να τη μειώσω; Ότι δεν τη σέβομαι; Αυτό το "άντε να τελειώνουμε" βγαίνει από την ψυχή μου. Το σεξ είναι μια αυτόνομη διαδικασία που έχει τους δικούς της κανόνες. Η ανθρώπινη λίμπιντο είναι το πιο ανυπότακτο και αναρχικό τμήμα της προσωπικότητάς μας, γιατί απλά δεν παίρνει από λόγια. Θέλει έργα. Όσο και να παραμυθιάζω τον εαυτό μου ότι έτσι πρέπει, και πρέπει, και πρέπει... αργά ή γρήγορα απλά δεν θα μπορώ να συνεχίσω. Γιατί πρέπει ν' αφήσω την οικογένειά μου, με την οποία τα πηγαίνω θαυμάσια, να εγκαταλείψω το παιδί μου, να καταστρέψω ό,τι έχω χτίσει μέχρι σήμερα, απλά και μόνο γιατί η κοινωνία μου αρνείται το φυσικό μου δικαίωμα, να ικανοποιήσω δηλαδή μια έμφυτη φυσική μου ανάγκη; Εάν ζήσω μέχρι το μέσο όρο ηλικίας, θα πρέπει να ζω σεξουαλικά κορεσμένος για περίπου άλλα τόσα χρόνια απ' όσα έχω ζήσει. Ποιος έχει το δικαίωμα να μου το επιβάλει αυτό;
Για πολλά χρόνια δεν κοίταξα καν άλλη γυναίκα. Δεν πίεζα τον εαυτό μου, έτσι μου έβγαινε φυσικά. Έχω μια θαυμάσια γυναίκα, την οποία εγώ συνειδητά διάλεξα και δεν θα μπορούσα να κάνω καλύτερη επιλογή. Την αγαπώ και συμβιώνω θαυμάσια μαζί της. Όποιος και να με ρωτήσει δεν έχω να πω μια κακή κουβέντα γι' αυτήν. Έχω μια κόρη που λατρεύω, όπως δεν αγάπησα ποτέ κανέναν.
Κι όμως, έρχεται μια μέρα που ξυπνάς, πας να πιεις τον αγαπημένο σου καφέ, που πίνεις τόσα χρόνια καθημερινά, να φας το αγαπημένο σου πρωινό και το ρημάδι ξαφνικά δεν πάει κάτω. Κάποια μέρα έπιασα τον εαυτό μου να μετράει τα λεφτά του για να πάει στις π****νες. Ποτέ μου δεν έχω νιώσει χειρότερα, ούτε έχω ντραπεί τόσο πολύ για τον εαυτό μου. Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ με την ανθρώπινη κατάντια; Τεσπά....Αποφάσισα να το κάνω μόνο στο απόλυτο σκοτάδι, γιατί μόνο έτσι πια μπορούσα να λειτουργήσω. Υπέροχα, ο έρωτας είναι το φως της ζωής...
Επειδή έχω μιλήσει για τη σύγχρονη εποχή και τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούν σε σχέση με το παρελθόν, θα αναφέρω κάτι που το έχω διαβάσει από κάποιον Ευρωπαίο κοινωνιολόγο, αλλά το έχω διαπιστώσει και ιδίοις όμμασιν. Στην παλιότερη λέει εποχή, ο μέσος άνθρωπος δεν αντιμετώπιζε μεγάλους πειρασμούς κατά τη διάρκεια της ζωής του, αφού στο περιορισμένο περιβάλλον που ζούσε, σπάνια έβλεπε μια γυναίκα ιδιαίτερα ομορφότερη από τη δική του (ισχύουν και αντιστρόφως για το άλλο φύλλο αυτά, αλλά θα τα παρουσιάσω από την αντρική πλευρά, χάριν συντομίας). Επίσης οι γυναίκες ήταν καλυμμένες και δεν προκαλούσαν τη λίμπιντο του άντρα. Το να ερεθίζεται ο άντρας όταν βλέπει ακάλυπτα τα κάλη μιας γυναίκας είναι, όχι μόνο εντελώς φυσικό αλλά και απαραίτητο για τη λειτουργία του ως αρσενικού. Ακόμη, το σεξ δεν διαφημιζόταν μέσα σε κάθε γιαούρτι, σοκολάτα, παγωτό, αυτοκίνητο, παστίλιες για το λαιμό καιγωδενξερωτί. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ήταν τουλάχιστον εφικτό, αν όχι εύκολο να παραμείνει κανείς πιστός στη γυναίκα του και μονογαμικός. Τουλάχιστον όσοι επέλεγαν να ζήσουν με κάποια συναισθηματική σταθερότητα, αφού πάντα υπάρχουν και οι άντρες, όπως ο Καπετάνιος, που δεν έχουν τη διάθεση να δεσμευτούν. Αν όμως όλοι οι άντρες επέλεγαν (ίσως με το δίκιο τους) αυτήν τη στάση, δεν θα αναπαραγόμασταν, όχι τόσο σαν είδος, όσο σαν κοινωνία. Σήμερα, με όλα αυτά που περιέγραψα να αποτελούν τον "κοινωνικό ιστό" μιας κοινωνίας που στηρίζεται στην κατανάλωση, είναι αδύνατον ακόμη και στον πιο καλόπιστο να ελέγξει το ένστικτό του, που συνεχώς βομβαρδίζεται από χιλιάδες μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου.
Για παράδειγμα, πρόσφατα με τη γυναίκα μου κοιτούσαμε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση. Η πρώτη λοιπόν μας έδειχνε (με τον γνωστό μικροαστικό και κακοβαλμένο γλυκανάλατο τρόπο που παρουσιάζεται η οικογενειακή ευτυχία πάντα στα ΜΜΕ) πόσο ωραίο πράγμα είναι να έχεις οικογένεια, να αγκαλιάζεις το παιδί σου κλπ. Η αμέσως επόμενη διαφήμιση μας έδειχνε πόσο ωραία είναι να κάνεις καμάκι με τους φίλους σου και να χαβαλεδιάζεις ελεύθερος. Η τρίτη παρουσίαζε μια που έτρωγε ένα δενξερωγωτί γιαούρτι με τρόπο λες κι έκανε τσ*****κι, η τέταρτη μια κορμάρα που έπαιρνε ολόγυμνη το λουτρό της εν μέσω αιθερίων αρωμάτων, η πέμπτη ξανά τι ωραία να είσαι οικογένεια και να μιλάς με τα οικογενειακά πακέτα της Π***άναφον, αφού προφανώς δεν μπορείς πια να μιλήσεις από κοντά, κ.ο.κ. Αφού το παρατηρήσαμε λίγο όλο αυτό το συνονθύλευμα, είπε η καλή μου γυναίκα: "Γι' αυτό τά' χει παίξει όλος ο κόσμος, άντε να βάλεις μέσα σου σε τάξη όλα αυτά τα αντιφατικά μηνύματα". Το ίδιο σκεφτόμουν να πω κι εγώ (Ξέρετε τι θα πει ότι τα τελευταία 10 χρόνια λέει ο ένας αυτό που σκέφτεται και θέλει μόλις να πει ο άλλος; Ωραία θα πει κανείς. Θαυμάσια θα πω κι εγώ, όμως βγες ρε π**στη μου έξω από το κεφάλι μου, δύσκολα μπορεί πια να πει ο ένας στον άλλον κάτι το πρωτότυπο. Λες εκείνη να μη νιώθει τα ίδια κατά βάθος;
)
Θα συμφωνήσω με τη Ρουμάνα ότι όλα είναι θέμα επιλογής. Από τις αρχές όμως του 20ου αιώνα, που έχει περάσει πια σας θυμίζω, ο Αϊνστάιν έχει αποδείξει ότι στην παρούσα γωνιά του απέραντου Σύμπαντος όλα είναι σχετικά, ο χρόνος, η ύλη, η ενέργεια. Δεν υπάρχει απόλυτο μέγεθος σε αυτό το Σύμπαν (εκτός από τις απαιτήσεις των γυναικών, ίσως). Όλα έχουν τα όριά τους και όλα, τα καλά και τα κακά, ισχύουν ή όχι ανάλογα με τις μικροσυνθήκες και τις μικροκαταστάσεις μέσα στις οποίες συμβαίνουν. Όποιος νομίζει ότι βρήκε την απόλυτη αλήθεια που απαντά σε όλα του τα ερωτήματα, απλά ζει σε άλλο σύμπαν, ή αλλιώς στην κοσμάρα του. (Δεν εννοώ κανέναν προσωπικά, γενικά μιλάω εδώ).
Ο εγωισμός οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή. Όποιος καθοδηγείται από αυτό το κατώτερο και θρασύδειλο συναίσθημα, θα ξυπνήσει μια μέρα, μετά από πολλά ίσως χρόνια, και θα δει ότι ήταν μακριά νυχτωμένος, από την πραγματική του ζωή.
Υπάρχει σεξ πέρα από το σεξ, υπάρχει αίσθηση πέρα από την αίσθηση, οργασμός πέρα από τον οργασμό, υπάρχουν βάθη του κορμιού και της ψυχής που όποιος φτάνει εκεί μπορεί να νιώσει για μια στιγμή ή και για πάντα αθάνατος. Για να φτάσει κανείς ως εκεί πρέπει να κάνει τον Έρωτα θεό του. Ο Έρωτας είναι πολύ γενναιόδωρος αφέντης, όμως απαιτεί ένα πράγμα από τους πιστούς του, για να τους δώσει το οτιδήποτε: Να πας με κάποιον μόνο επειδή τον γουστάρεις, επειδή μιλάει στα βαθύτερα στρώματα της υπόστασής σου και αυτό να το κάνεις
χωρίς να ζητήσεις απολύτως τίποτε, πέραν από το μέγα θαύμα του έρωτα που θα σου χαριστεί. Ο Έρωτας τιμωρεί σκληρά αυτούς που πιστεύουν ότι πρέπει να παρέχουν το σεξ ως αντάλλαγμα για ο,τιδήποτε!!
Επίσης έχω να πω ότι από μια σχέση μαζί μου, μια γυναίκα μπορεί να έχει να κερδίσει περισσότερα απ' όσα θα της προσφέρει ένας ολόκληρος γάμος, ή να το πω ακόμη καλύτερα, ίσως να της προσφέρει αυτό που θα την κάνει να διαλέξει σωστά το ποιον θα παντρευτεί. Καμμία γυναίκα δεν καταστράφηκε επειδή δεν μπορούσε να με έχει μόνο για την πάρτη της, έστω κι αν στεναχωρήθηκε όταν με είδε να φεύγω. Στο τέλος μένουν τα θετικά, εφόσον αυτά ήταν που ήθελα ν' αφήσω πίσω μου. Καρατσεκαρισμένο ιστορικά!!
Αγαπητή μου Ρουμάνα, νιώθω ότι όταν μιλάμε περί σεξ, δεν αναφερόμαστε στο ίδιο πράγμα.
