μὲ τὸ παρὸν μήνυμα ἐγκαινιάζω τὸν πολυτονικὸ τρόπο γραφῆς ποὺ σκοπεύω να υἱοθετήσω. Συγχωρῆστε με γιὰ τυχὸν λάθη καθὼς δὲν ἔχω μάθει ἀκόμα καλὰ τὶς συντομεύσεις.
Γράφεις· το μελάνι λιγόστεψε. Η θάλασσα πληθαίνει.
Πατερούλη, όταν το μελάνι λιγοστεύει, δεν γράφεις με πολυτονικό.

έχω να δηλώσω τα εξής:
1. όταν μια γυναίκα πάει για ιντερβιου με παπούτσια που τη χτυπάνε
και δε φοράει άλλα πιο άνετα γιατί δειχνουν μοιραία και είναι και κάμπερ
κι ο εργοδότης της είναι ένας τσαούσης τύπου ντόκτωρ χάουζ
και έχει το προσόν της επιμελούς παρατήρησης
και καρφώνει το πόδι της μανταμίτσας που ασφυκτιά (με μικρομειδιάματα πόνου)
τότε εξουσιοδοτείται από την κοινή λογική να της πει
πως οι υπάλληλοι που εργάζονται με μότο "μπρος στα κάλλη τί είν' ο πόνος"
δε ταιριάζουν στο προφίλ της εταιρίας.
Αμα πονάς κατα την υπηρεσία και δε βλέπεις την ώρα να βγάλεις
τα παπούτσια σου τη στιγμή που θα έπρεπε να μη σκέφτεσαι καν
οτι τα φοράς, θα πει ότι ο φεμινισμός ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΔΙΚΙΟ.
2. ο φεμινισμός είναι, νομίζω, μια αρχή ίσων δικαιωμάτων
κι όχι ισότητας εκτός και αρχίζουμε όλοι να φοράμε τα ρούχα
της δουλειάς, π.χ. μεξικάνικα καπέλα, μουστάκια και περούκες
μπομπ μάρλεϋ.
Δεν εξισώνει τη λογική με το παραφύσιν.
3. αν υπάρχουν σήμερα γυναίκες αντιφεμινίστριες
είναι μάλλον γιατί ταυτίζουν το φεμινισμό με την αρχή λειτουργίας
του ατμοσίδερου και των καλλυντικών μαλλιών της κερα(σ)τα-ζ.
είχα κι ένα τέταρτο αλλά απορροφήθηκα απο τη μαχητικότητα των τριών προηγούμενων
