Ξεκαθαριζω ενα πραγμα: αναφερομαι στην περιπτωση που περιγραφει το αρχικο θεμα, 3-4 μερες διακοπες που δεν επηρεαζουν τις κοινες μας διακοπες.
Ουτε "κατσε πηξε ποντικι, εγω παω για ξεσαλωμα", ουτε "φευγω τελη Ιουλη, τα λεμε απο Σεπτεμβρη" ουτε "εχεις να με δεις 4 μηνες, ηρθα Ελλαδα για 20 μερες και θα λειπω τις 10".
εμμμ...γιατί συμφωνώ απόλυτα κ το τονίζω επίσης;;;;
κ για να προσθέσω κ κάτι: το ότι κάποιος δεν έχει πρόβλημα να πάει διακοπές με φίλους του/της, δεν σημαίνει ότι είσαι τέρας αναισθησίας κ δεν ζηλεύεις. σημαίνει όμως ότι λογικεύεις την ζήλεια σε νορμάλ επίπεδα, όπου ξέρεις, ότι είναι δικαίωμα του άλλου να πάει διακοπές κ μόνος.
δλδ ρε παίδες σόρρυ κιόλας, αλλά γνωρίσατε τον απόλυτο έρωτα πριν 1-2 χρόνια κ είστε αχώριστοι. ο άλλος/η που έχει τους απόλυτα υπέροχους φίλους 10ετία κ βάλε πρέπει να τους κλάσει;;; ή εσείς θα κλάνατε την παρέα σας για τον έρωτα, (όχι θεωρώντας ότι είναι λιγότερο σημαντικός, αλλά έχοντας έστω κ στην άκρη του μυαλού σας, ότι αυτούς που κλάνεις τώρα, πιθανόν να τους χρειάζεσαι για να κλαφτείς για το αμόρε, που σε στεναχώρησε, που τσακωθήκατε, που χωρίσατε);;;
κ ναι, σαφώς κ θα ζηλέψεις περισσότερο τον άλλο που θα πάει σαντορίνη, γιατί άλλο καλοκαίρι κ ανεμελιά κ άλλο καθημερινότητα, αλλά τελικά τι σημασία έχει αγάπη σε χρυσό κλουβί;;
α! και κάτι ακόμα. μιλάμε για παρέα, μικτή ή όχι, γιατί ή έχεις εμπιστοσύνη ή όχι. κ ναι, αλλάζει το θέμα αν θα πάει μόνη με τον κολλητό της, ή μόνος με την κολλητή του...
κ για να μην λέμε λόγια του αέρα, στην σχέση μου, κ μόνος πήγε διακοπές (κ κοιμόντουσαν όλοι κ όλες ο ένας δίπλα στον άλλο), κ μόνη μου πήγα εσωτερικό κ εξωτερικό (γιατί η ανάγκη των φίλων μου ήταν το ίδιο δυνατή με την ανάγκη του έρωτα), κ πάντα είχαμε χρόνο για μας (δεν τίθεται θλεμα. αν δεν έχεις χρόνο κόβεις από άλλες διακοπές!
), κ άρχοντά μου, ναι εγώ δεν είμαι η Ιωάννα αλλά η Τράβελ, κ πήγα erasmus για 6μηνο -όχι ότι τον άφησε απαθή- αλλά μέχρι τώρα έχει να λέει ότι η αγάπη του ολοκλήρωσε το πρώτο της όνειρο...
