Όλες οι θρησκείες είχαν πάντα τους καλούς και τους κακούς θεούς οι αρχαίοι Έλληνες παράδειγμα είχαν τον Κρόνο.
Εάν δούμε τον Ορφικό ύμνο που είναι αφιερωμένος στον Κρόνο δεν βλέπουμε πουθενά να μιλάει για κάποιον κακό Θεό:
ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΡΟΝΟΥ
Εσύ που πάντοτε θάλλεις και είσαι ο πατέρας των μακαρίων Θεών και των ανθρώπων
πολυμήχανε, αμόλυντε, μεγαλοδύναμε, ισχυρέ Τιτάν
εσύ εξαντλείς τα πάντα και αντιθέτως εσύ ο ίδιος τα επαυξάνεις
έχεις δεσμούς αδιαρρήκτους εις τον απέραντον κόσμον
ώ Κρόνε, πατέρα του χρόνου
Κρόνε με τα πολλά ονόματα
που είσαι το βλαστάρι της γης και του ουρανού με τα πολλά αστέρια
είσαι η γέννησις και η φθορά της φύσεως
σύζυγος της Ρέας, ο σεβαστός Προμηθεύς
που κατοικείς εις όλα τα μέρη του κόσμου
ο αρχηγός του γένους των ανθρώπων
που η σκέψις σου είναι αγκαθωτή
είσαι ο κράτιστος
άκουσε την ικετευτικήν φωνήν μας
και είθε να μας στέλλης πάντοτε άψογον τέλος βίου ευτυχισμένου.
Να λοιπόν πιο είναι το κακό. Να τι διαβολή έκανε το Σατανικό Πατριαρχείο εξ αρχαιοτάτων χρόνων. Τον Κρόνο, τον Προμηθέα δεσμώτη, τον τραγοπόδαρο Πάνα, τον κατασυκοφάντησε συνεχίζοντας αρρωστημένα μέχρι τις μέρες μας να διαβάλλει τα έθνη με τα ψέμματα του.
Στην αρχαία θρησκεία των φιλοσόφων δεν υπάρχει κακός Θεός και οι Θεοί ποτέ δεν πολεμάνε μεταξύ τους. Αν διαβάσει κανείς την Πολιτεία του Πλάτωνα στο σημείο που συνομιλεί ο Σωκράτης με τον Αδείμαντο, θα δει ξεκάθαρα ότι ο Σωκράτης (ή ο Πλάτωνας εν μέσω Σωκράτη) απορρίπτει τις μυθοπλασίες του Ησίοδου και του Ομήρου. Ο Σωκράτης πίστευε στην θρησκεία των λίγων δηλαδή των φιλοσόφων. Και η θρησκεία των φιλοσόφων δεν έχει μέσα της παραμύθια.